Foto bij H3: Vaarwel oma ~ Nick

Het eerste wat me opviel toen ik de kamer van Khana’s oma binnen kwam, was de sfeer die er hing. Voor het raam hingen lichte gordijnen en de kamer was niet wit, maar zacht blauw. Er stond een plantje op de tafel en in het midden stond het bed. De vrouw was vrij bleek en haar ooit zo levendige haren lagen nu in een krans om haar hoofd. Ze zag er magertjes uit, maar toch had ik een vreemd gevoel toen ik haar zo zag. Het was aangenaam, maar ik kon niet verklaren wat het precies was.

“Oma? Dit is Nick, mijn…”, begon Khana, maar haar oma onderbrak haar meteen door te zeggen: “… vrijer? Aangenaam kennis maken, jongeman. Noem me maar gewoon Mathilda, geen ‘mevrouw’ alsjeblieft.” Ze tilde zwak haar hand op en ik nam deze aan, om dan op ouderwetse wijze een buiging te maken en er een kus op te drukken. “Fijn om u te leren kennen, Mathilda”, zei ik en ze grinnikte even als een jong meisje. “Charmeur”, zei ze en ik had het idee dat ze lichtjes bloosde. Toen greep ze mijn pols echter steviger vast en keek recht in mijn ogen. Ze kneep haar oogjes wat tot spleetjes en verward keek ik terug. Wat deed ze nu? “Ik hoop dat je Khana hebt verteld wat je bent?” zei ze toen en ik fronste. “Wat ik…”, begon ik mijn vraag, maar zodra ik naar Khana keek, zag ik dat haar mond half open was gevallen van verbazing. Wat was er gaande? “Dat je een kitsune bent, jongeling”, zei ze toen opeens en ook mijn ogen werden groot. Hoe… hoe wist ze dat?

Langzaam liet ze mijn pols los terwijl ik haar ontzet aankeek. “Hoe…”, begon Khana, maar haar oma glimlachte weer. “Ik voelde een verandering in de kamer toen Nick hier binnen kwam”, zei ze en om de één of andere reden, leek ik het te kunnen accepteren. Er was iets vreemd met deze vrouw, maar niet in de slechte zin. Denk ik. Ze zuchtte even en zakte weer dieper weg in haar kussen. “Nick”, zei ze opeens en ik knikte. “Ja?” “Zorg goed voor Khana als ik er niet meer ben”, zei ze toen en ze keek me weer recht aan. Kort knikte ik en zei: “Dat zal ik zeker doen.” Ze glimlachte tevreden en sloot kort haar ogen. “Kunnen jullie bij me blijven? Voor deze laatste minuten?” vroeg ze toen en ik snapte wat ze bedoelde. Khana beet op haar lip en knikte, om dan bij haar oma te gaan zitten. Ik maakte aanstalten om weg te gaan, maar ik hoorde haar nog zeggen: “Hela, terugkomen jij! Jij ontsnapt er niet aan hoor!” Khana lachte even zacht en ik kon ook een glimlach niet onderdrukken. Een temperamentvolle dame, zelfs in de laatste minuten van haar leven…

Er hing een rustgevende stilte in de kamer. Khana’s oma werd bleker met de minuut en haar lichaam verslapte steeds meer. Ik keek vanuit de zetel toe hoe zij en Khana blikken deelden die meer dan woorden zeiden. “Ik hou van je, mijn lieverd”, fluisterde ze opeens zwak en ze sloot haar ogen. “Ik ook van jou”, antwoordde Khana met een gezwollen stem en ik zag het lichaam van haar oma volledig ontspannen. Het was even stil, waarna ik Khana hoorde snikken. Ik stond op en ging naast haar staan, om mijn hand als troost op haar schouder te leggen. “Kom, laten we gaan. Je kunt niets meer doen”, zei ik zacht en ze stond op, waarna ik de deur open hoorde gaan. De man van daarstraks kwam binnen en keek ons met medelijden aan. “Mijn oprechte deelneming, ze was een bijzondere dame”, zei hij en ik knikte hem dankbaar toe, waarna ik als eerste de kamer uit ging. Khana keek nog een laatste keer om naar het lichaam van haar oma, waarna ze de deur sloot en huilend met mij mee liep naar onze koffers die waren blijven staan.

Vaarwel Mathilda Gomez, moge je voorgoed rust vinden in je eeuwige slaap…

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen