Alex nam een uitgebreide douche en sliep een paar uur voordat ze naar Juice toe ging. Haar borsten deden pijn doordat ze haar chestbinder zo lang had gedragen, waardoor ze hem voor nu uitliet en een dikke SAMCRO-trui aantrok. De temperatuur was er niet naar, maar het deed echt fucking pijn en ze vond dat ze haar portie pijn wel gehad had voor vandaag. Zolang ze Juice niet weer een lapdance ging geven, kwam het vast wel goed. Hoewel haar kruis nog steeds pijn deed, klom ze toch op haar Harley. Het was maar een klein stukje.
      Vijf minuten later zette ze haar motor op de standaard, liep de paar treden naar zijn voordeur op en belde aan. Haar handen schoof ze in haar zakken. De verdoving die ze al urenlang had gevoeld, trok weg bij het vooruitzicht om Juice te zien. Ze had hem gemist, de afgelopen dagen, en ze wist niet zeker of alles oké was tussen hen. Eigenlijk was ze een beetje in hem teleurgesteld; ze hadden de laatste tijd vaak genoeg hun hart bij elkaar gelucht en het stak dat hij dat deze keer niet had gedaan, maar zich wel zo in de knel had gevoeld dat hij drugs had willen stelen.
      Het licht in de gang ging aan. Moeizaam kwam een schaduw dichterbij en een paar tellen later ging de deur open. Alex’ ogen schoten meteen naar die van hem toe. Zijn blik was troebel, verward – wanhopig misschien zelfs.
      ‘Hé,’ zei hij zacht. Zijn blik gleed weg en rustte op de grond.
      Alex zuchtte en stapte naar binnen, de deur achter zich dicht trekkend. ‘Hé, kom hier.’ Ze spreidde haar arm.
      Juice wreef in zijn ogen. De moord op zijn broeder was hem niet in de koude kleren gaan zitten. Alex wenste dat ze hem kon vertellen hoe Miles werkelijk was geweest, maar dat kon niet. Niet nu. Hij was veel te labiel, het laatste waar ze hem mee wilde opzadelen was nóg een geheim. Misschien voelde hij zich zelfs wel verplicht om haar identiteit aan de rest van de club te onthullen, vanwege het schuldgevoel waar hij mee kampte.
      Heel even leek hij te aarzelen, daarna draaide hij zich naar haar toe. Ze sloeg haar armen om hem heen en drukte hem tegen zich aan. Heel even schoot de paniek door haar heen dat hij haar borsten door haar trui heen zou voelen, waardoor ze hem iets minder stevig vasthield dan ze wilde. Al waren zijn gedachten vast veel te verstrooid om daarop geconcentreerd te zijn.
      ‘Ik heb een vriend vermoord. Een broer,’ fluisterde hij met een gebroken stem. Zijn schouders begonnen te schokken.
      Alex wreef tussen zijn schouderbladen en legde uiteindelijk haar hand in zijn nek, hopend dat haar aanraking hem iets kalmeerde. Hij had zijn hoofd gebogen, zijn voorhoofd rustte tegen haar schouder.
      ‘Ja,’ zei ze zacht. Het had geen zin om het te ontkennen of af te zwakken. ‘We doen allemaal stomme dingen.’
      Juice kromp in elkaar. ‘Maar dit…’ Hij haalde snotterend adem.
      Alex slikte de brok in haar keel weg. Het frustreerde haar dat hij dit zichzelf aangedaan had, maar daar iets over zeggen had helemaal geen zin. Ze gaf hem een kus op zijn hoofd, vlak naast zijn hanenkam, en toen hij opkeek drukte ze haar voorhoofd tegen dat van hem. Ze zag de andere mannen er ook wel voor aan om zoiets bij hem te doen, zeker als zijn hele houding om troost schreeuwde.
      ‘Je komt hier wel bovenop,’ verzekerde ze hem. ‘Het zal niet makkelijk zijn, maar je kunt het. En ik help je erdoorheen. Oké?’
      Met waterige ogen keek Juice haar aan. Hij haalde diep adem en knikte.
      Alex liet hem weer los en keek naar zijn afgebonden been. ‘Heb je veel last van de kogelwond?’
      Hij haalde zijn schouders op. Ze begreep dat het niet die pijn was die op de achtergrond stond.
      ‘Je kan beter wel gaan zitten.’ Ze gaf hem een dwingend duwtje naar de woonkamer toe en volgde hem naar binnen. Nadat ze hier de vorige keer op de bank had geslapen, was ze hier niet meer geweest. Ze voelde zich echter thuis genoeg om voor hen beiden een glas fris te pakken en ging daarna naast hem op de bank zitten. Hij had zijn hoofd gebogen en staarde naar zijn handen.
      Alex leunde naar achteren in de bank zonder iets te zeggen. Liever gaf ze hem de tijd om iets te zeggen, voordat haar vragen als een verhoor overkwamen. Heel lang duurde het niet voordat Juice zijn keel schraapte – zoals verwacht verlangde hij naar een luisterend oor.
      ‘Waarom deed je het? De schuld in schoenen Miles’ schoenen schuiven? Ik weet dat je hem niet mocht, maar…’
      ‘Ik haatte hem,’ antwoordde ze eenvoudig. ‘Ik ga d’r niet om liegen; ik ga hem niet missen. Echt niet. Die week dat jullie er niet waren gedroeg hij zich zo debiel dat ik bijna zelf een kogel door zijn kop gejast heb.’
      Juice keek op, zijn ogen groot.
      Alex haalde haar schouders op. ‘Jij bent mijn beste vriend, Juice. Het kan me geen fuck schelen hoe de anderen erover zullen denken.’
      ‘Als ze erachter komen, hangen we allebei.’ Zijn adamsappel wipte op en neer toen hij slikte.
      Weer schokschouderde ze. ‘Ze komen er nooit achter. Wij zijn de enigen die weten wat er is gebeurd.’
      De voet van zijn gezonde been tikte in een rap tempo tegen de grond en liet zien hoe nerveus hij was.
      ‘Waarom stal je de drugs?’
      Zijn ogen schoten naar haar toe, weer naar de grond, en weer naar haar. Daarna schudde hij zijn hoofd en wreef in zijn gezicht.
      ‘Vertrouw je me nou nog niet?’ vroeg ze toch een beetje geïrriteerd. ‘Wat moet ik nog meer voor je doen man?’
      Hij haalde diep adem en knikte toen, voor zich uit starend alsof hij net in conclaaf met zichzelf was geweest. ‘Roosevelt heeft ontdekt wie mijn vader is,’ zei hij. Zijn ogen weerspiegelden de angst die hij voelde, maar die Alex nog niet begreep.
      ‘En?’
      ‘Hij is zwart.’
      Alex trok een niet-begrijpend gezicht. ‘En?’
      ‘Er mogen geen zwarten bij de club.’
      Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Ik vind je anders behoorlijk blank. Hooguit een zweempje bruin, maar da’s niet minder dan Happy hoor.’
      ‘Maar geen van zijn ouders is zwart.’
      ‘Je bent bang dat ze je uit de club kicken?’
      Met gebogen hoofd en afhangende schouders knikte hij. ‘En zonder de club… zonder de club ben ik helemaal niets.’
      ‘Zonder de club ben je nog steeds een geweldige vent.’ Het was eruit voordat Alex er erg in had. Hij keek op, een droevige glimlach lag om zijn lippen.
      Man, wat wilde ze hem graag in haar armen trekken en zeggen dat het heus wel goed kwam. Maar voor mannenbegrippen hadden ze genoeg geknuffeld voor vandaag.
      ‘Ik geloof niet dat ze je om zoiets in de steek zullen laten. Echt niet. Iedereen houdt van je, Juice, dat gaat echt niet veranderen vanwege één stom regeltje.’
      ‘Die clubregels zijn er niet voor niks,’ mompelde hij. ‘Zelfs als ze het er niet mee eens zijn, zijn ze eraan gebonden.’
      ‘Er staat nergens dat je vader niet zwart mag zijn. Het lijkt me best open voor discussie.’
      Hij keek haar weer aan. Tranen stonden in zijn ogen. Hij was bang, zo bang om de club te verliezen.
      Alex probeerde zijn bekentenis aan de drugs te koppelen, wat niet zo heel ingewikkeld was. ‘De politie dwong je om de drugs te stelen? Ze chanteerden je om de club anders over je afkomst in te lichten?’ Vloekend schudde ze haar hoofd. ‘Wat een motherfuckers. Dat is echt niet legaal.’
      Juice zuchtte. ‘Ik moest een monster nemen van de drugs, zodat ze de herkomst kunnen bepalen. Ze willen het kartel oprollen en hebben beloofd de club immuniteit te geven. Dit was meteen een soort… test om mijn loyaliteit te bepalen.’ Even was het stil, toen ging hij verder: ‘Gisteravond heb ik het pakket drugs weggehaald. Ik wilde er een monster van nemen en het terugleggen, maar ik viel in slaap.’
      Alex knipperde met zijn ogen. ‘Wat? Je viel in slaap?’
      Hij streek over zijn hanenkam en hield zijn blik weer afgewend. ‘Het was een chaos in mijn kop. Ik wist niet of ik het moest doen of niet, en uiteindelijk putte de stress me gewoon uit. Toen ik de volgende ochtend wakker werd, verborg ik het pakketje onder gras en toen ik het later ging halen om het terug te leggen, betrapte Miles me.’
      Alex wreef langs haar voorhoofd. ‘En dat monster heb je evengoed genomen? Heb je het al aan Roosevelt gegeven?’
      ‘Nee, nog niet,’ mompelde hij.
      ‘Jemig Juice,’ zei ze met opeengeklemde kaken. ‘Na alles heb je alsnog dat monster genomen?!’
      ‘Daarvoor al. Ik weet gewoon – ik weet gewoon niet wat ik moet doen.’
      ‘Geef het aan mij, dan zorg ik dat het verdwijnt.’ Ze schoof iets meer opzij, zodat ze met haar bovenlijf naar hem toegedraaid zat. ‘Luister, Juice. Als je hier eenmaal in meegaat, laten ze je nooit meer los. Je blijft hun speelbal, hun marionet. De dingen die je achter de rug van de club om doet, zullen zich blijven opstapelen en ze zullen je bedelven. Steeds weer zullen ze nieuwe dingen hebben om je mee te chanteren en uiteindelijk zul je door de mand vallen. En dan trek je mij ook mee.’
      Hij keek haar aan, wanhoop straalde van zijn gezicht af. ‘Wat moet ik dan doen?’
      ‘Je niet zo laten kisten. Wacht tot die Roosevelt je weer ophaalt, vertel die vent dat ie de info over je vader in z’n reet kan schuiven en zeg tegen de club dat ze je geprobeerd hebben te chanteren en waarmee. Miles is dood, het is logisch dat ze nu een nieuwe mol proberen te vinden. Gebruik dat. Ik neem aan dat niemand van je onderonsjes met Roosevelt weet?’
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee. Alleen de eerste keer.’
      ‘Mooi.’ Ze greep zijn hand, zelfs al wist ze dat het gebaar hem misschien zou verwarren, en kneep erin. ‘Schenk je vertrouwen aan de club, aan je broeders, aan mij, en niet aan die eikels die alleen maar jouw ondergang voor ogen hebben. Oké?’
      Hij keek haar aan, een zoekende blik in zijn ogen. Even rustte zijn blik toen in die van haar, toen knikte hij. ‘Ja. Oké. Dat... dat ga ik doen.’


Reacties (2)

  • VampireMouse

    Wauw 😍😍😍🤗 mooi geschreven!
    Die Alex is wel een echt vent hoor. Laat je niet zo kisten! Hoppa en door!!

    X

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Haha ja, ze heeft zich goed aangepast :'D

      1 jaar geleden
    • VampireMouse

      Ja heerlijk!!

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Slimme meid die Alex

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen