Foto bij Hoofdstuk 2

Louis’ hoofd schoot opzij. “Harry fucking Styles,” siste hij. “Wat doe jij hier?”

“Ik zat hier met een vriendin, of zo,” Harry krabde op zijn achterhoofd. “Ik weet alleen niet waar ze is. Ik moest echt heel nodig naar de wc,”

Daarbij haalde Louis zijn neus op. “Lekker,” zei hij, “je vriendinnetje is nét weg. Leuk figuur wel,” Louis grijnsde naar hem. “Opvliegend, maar leuk,”

“Eerste overeenkomst tussen jullie is dus al gevonden,” merkte Harry op. “Lang niet gezien, trouwens, hoe gaat het met je?”

“Dat gaat je niks aan,” snauwde Louis. Want het ging niet goed. Maar hij gunde het Harry niet om dat van hem te weten, wetende dat hij het tegen hem zou gebruiken. Hij haatte Harry. Harry, met zijn grote, groene ogen en kuiltjes in zijn wangen. De jongen met de grootste lul van het hele voetbalteam, de jongen die niet kon voetballen maar zo’n goede vrienden was met iedereen waardoor hij fucking aanvoerder werd. Fucking Harry Styles met een rocksterrenachternaam en, zoals Louis het nu zag, bijpassend rocksterrenkapsel. Zelfs lange, bruine krullen stonden die flikker goed.

Want dat was Harry - een flikker. Net als Louis, trouwens, daarom mocht hij dat zeggen. Harry was openlijk homo en mocht alsnog blijven voetballen, ook al wist iedereen dat hij naar Louis’ kont keek. Maar hijzelf kon niet uit de kast komen, want één flikker was wel genoeg, had het team besloten.

Dus stopte hij met voetbal, dat waar hij écht goed in was, zodat hij openlijk homo kon zijn. Hij haatte Harry.

“Sorry,” zei Harry. “Dat gaat me inderdaad niks aan. Mag ik wel vragen wat je hier, op dit tijdstip,” hij keek op zijn horloge, “doet? Je woont hier toch niet?”

Louis atte zijn biertje en vroeg meteen om een nieuwe. Fucking Harry met zijn mooie rotkop. Altijd aardig, altijd geïnteresseerd, betrouwbare Harry. De avond werd opeens een stuk zwaarder.
“Ken je Zayn nog?” vroeg Louis aan hem, wetende dat het een retorische vraag was. Natúúrlijk kende Harry Zayn. Harry kende iedereen.

“Ik weet niet zo goed wat ik nu moet zeggen, aangezien ik niet alle ontwikkelingen volg, maar - je vriend? Of inmiddels je ex?”

Louis trok een zuur gezicht. “Ja, mijn ex. Die Zayn ja,” die met dat teringgeile hoofd, zei hij er maar niet achteraan. “Goed, die dus, die kende hier een of andere kroeg met intens veel speciaalbier -”

“Sally’s,” zei Harry,

“Dat. Hij wou daarheen want hij had nieuws. En toen miste ik de fucking trein en nu zit ik hier tot half 6 vast,” Louis zuchtte en nam nog een slok van zijn bier. “Sterven op een verlaten station leek me geen goed idee, dus ben ik hier gaan zitten,”

“Klinkt als een enerverende avond,” zei Harry. “En nu? Blijf je jezelf hier bezatten tot 3?”

“En dan zie ik wel weer. Misschien mag ik wel bij hem,” hij wees naar de man die verdiept zat in zijn telefoon, “slapen.”

“En anders mag je altijd bij mij slapen,” zei Harry oprecht. “Ik bedoel, ik ken je al je hele leven,”

“Je kent me niet,” fluisterde Louis. “Bedankt, maar nee,” zei hij wat harder. Ik vries nog liever dood dan dat ik bij jou slaap, dacht hij. “Ik red me wel,”

“Wat jij wil, Lou -”

“Noem me niet zo,” zei Louis pissig. “Ik ben je vriend niet, verre van zelfs,” hij keek Harry kwaad aan en stond op om nog een sigaret te gaan roken.

Harry had er gekwetst uitgezien, bedacht hij zich. Lekker voor hem. Godverdomme, hoe hij met zijn roze lippen en iets te brede glimlach Louis had uitgenodigd om te blijven slapen. Hij leek op een kikker - of deed hij dat maar. Louis wilde hem bijten. Na al die jaren werd hij nog steeds gek van die jongen. Harry had en was alles wat Louis altijd al wou. Hij wilde hem vermorzelen zoals peperkorrels kapot gaan in een molen. Fuck!

Toen hij terugkwam, zat Harry nog steeds op dezelfde plek aan de bar, nu met een vol wijnglas voor zich. Naast hem stond een nieuw biertje, op dezelfde plek als waar Louis’ biertje eerder had gestaan. Hij keek naar het lege glas in zijn hand. Bloedhond, dacht hij. Hij bestelt zelfs een nieuw biertje voor me. Maar zo makkelijk was hij niet te krijgen.

Hij besloot aan de andere kant van de bar te gaan zitten en bestelde voor zichzelf nog een biertje, hard genoeg zodat Harry het zou horen. Hij zag Harry gekwetst naar het - inmiddels doodgeslagen - biertje naast hem staren.
En oké, hij was niet onmenselijk. Zeker niet naar zichzelf. Hij gunde zichzelf een gesprekspartner voor de aankomende anderhalf uur, wetende dat hij daarna een hele lange tijd alleen zou moeten doorbrengen. Dus stond hij op.

“Het spijt me,” zei hij. “Ik heb gewoon mijn avond niet,” hij zuchtte en plaatste zich op de barkruk naast die van Harry.

“Wat is er allemaal aan de hand?” Vroeg Harry.

“Het is - fuck, oké, niet lachen,”

“Nooit,” zei Harry oprecht. “Dat beloof ik, Lou- Louis.”

“Ik - Zayn gaat trouwen. En ik gun het hem, echt, maar -” hij zuchtte en richtte zijn aandacht opnieuw op de viltjes op de bar. “Ik - hij is de enige persoon met wie ik ooit écht een toekomst voor me zag, snap je?”

Harry knikte en gebaarde hem om verder te praten.

“Als ik mezelf over een paar jaar zie - altijd al gehad - dan was Zayn daar. En niet - wel, en niet, in romantische zin, snap je?”

“Ik snap je,”

“Mijn toekomst is gewoon met Zayn en,” hij merkte dat hij kwaad werd en verscheurde de viltjes voor hem. “Ik snap dat hij dat nu met haar ziet, maar ik zie het gewoon niet. Ik - ik ben er altijd,”

“Rustig, kom, neem een slok en kom tot rust,” Harry legde zijn hand op Louis’ schouder. “Adem even een paar keer rustig in - en uit.”

Louis volgde zijn advies op. “Hij wil dat ik zijn best man word,” gaf hij toe. “En ik weet niet of ik dat kan,”

“Nou, als ik het van je over zou kunnen nemen,” zei Harry, “dan had ik dat gedaan.”

"Houd ik je aan,"

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen