Foto bij 1

Trevor

Als ik onder het lint door loop en langs mijn collega’s en de technische recherche kom knikken ze naar mij. Het hoofd van de technische recherche loopt naar me toe en laat me de plaats delict zien. Op dit soort sombere dagen voelen begroetingen niet op hun plaats, dus knikken mijn jeugdvriend en ik even naar elkaar. Waar ik er levendig en actief uitzie is Dave juist in zichzelf gekeerd en begint hij al een buikje te krijgen, wat ook niet anders kan met zijn onmenselijke liefde voor de betere dingen in het leven.
Die liefde was er al toen hij als jong kind maandenlang geld spaarde om het vervolgens uit te geven aan kilo’s snoepgoed en koek, maar werd alleen maar versterkt door de vrouw met wie hij nu bijna 5 jaar is getrouwd, die hem elke dag volstopt alsof hij maandenlang niks heeft gegeten.
Ik buk mijn hoofd voor een laaghangende tak en vraag: ‘Is er al iets duidelijk?’ Het klinkt vaag, maar elke aanwijzing is beter dan niets, zoals er altijd in het korps wordt gezegd. Dave schudt zijn hoofd. ‘Tot zover hebben we nog niet veel kunnen doen, we hebben ze zelfs nog niet kunnen identificeren. We hebben alleen foto’s gemaakt en naar schoenafdrukken en dergelijke gezocht. Behalve die van de man en vrouw waren er geen andere afdrukken.’
‘Zo te horen wordt het hopen dat de lijkschouwer iets vindt,’ zeg ik terwijl ik mijn neus ophaal voor de stank van de lijken. ‘Aan die stank te ruiken kunnen we ze maar beter zo snel mogelijk naar Hannah toebrengen. ‘ Dave knikt en wil zijn team al opdragen om de lichamen weg te voeren, maar ik stop hem. ‘Dave.’ Dave draait zich om. ‘Trevor?’ Hij kijkt naar de boom waar mijn blik op is gevallen. Er zitten kleine bloedspatjes aan en op de grond ziet de aarde iets donkerder van het bloed waar het mee vermengd is.
‘Wat is dat?’ ‘Dat bloed komt van de vrouw, we vermoeden dat ze tijdens hun.. bezigheden tegen de boom aan is gekomen
en haar rug toen is gaan bloeden.’
Met opgewonden stem zeg ik: ‘Nee, nee, niet dat, dat had ik ook wel door. Kijk hier!’ Onder het mengsel van bloed en
aarde ligt een zwarte steen waar met kalk iets op is gekrast. Dave, die handschoenen aanheeft, pakt de steen en veegt hem heel voorzichtig schoon, alsof hij elk moment kan breken. ik kijk aandachtig mee als Dave stukje voor stukje het woord ontcijfert: ‘O….V...V…E….R…D…I…E…N…D. Ovverdiend?’ Dave mompelt iets onhoorbaars in zichzelf en ik kijk aandachtig naar de steen. Voor de eerste ‘v’ lijkt een lijntje te zitten. Het is heel onduidelijk, maar wel zichtbaar. Dit moet iets betekenen, toch? Dan zie ik het: ‘Onverdiend, dat staat er,’ zeg ik, bijna gefascineerd kijkend. Onverdiend, wat zou dat betekenen? Wat was onverdiend, hadden de slachtoffers iets gestolen van de moordenaar? Verdienden ze geen leven? Ik kan de vragen die ik mezelf stel niet beantwoorden, maar dat doet er niet toe. Dit zou wel eens een grote aanwijzing
kunnen zijn.

Een uur later zijn de lichamen naar Hannah, de vaste lijkschouwer van de politie gebracht en gaat iedereen langzaam aan het werk met het invullen van de verplichte formulieren en het proberen de lichamen te identificeren. Ook ik ga aan het werk totdat mijn rammelende maag me eraan herinnerd dat ik sinds mijn haastige ontbijt niets meer heb gegeten. Het is nu laat in de middag, dus ik zou ook kunnen wachten tot het avondeten, maar dan bedenk ik me dat ik
toch alleen eet en het dus ook niets uitmaakt wanneer ik eet. Ik sta op en loop door de hal naar de kantine, die in feite uit alleen een klein keukentje en een ronde tafel met 9 stoelen eraan bestaat. Precies als ik de koelkast open om te kijken of er nog iets te vinden is komt Ian aan met een mand vol verse
broodjes van de bakker.
Dankbaar pak ik twee Italiaanse bollen met ham van de al wat oudere politieagent. Ian is als een soort tweede vader voor mij en mijn collega’s, met zijn eeuwige grappen en spontane acties, zoals het kopen van broodjes op een namiddag, lang
na de normale lunchtijd. Voordat ik aanval op mijn eten mompel ik snel iets wat op een bedankje lijkt. Glimlachend loopt Ian naar de kantoren van
de andere mensen en begint iedereen vrijgevig eten uit te delen.
Na een paar minuten hoor ik door het hele politiebureau kauwende mensen.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen