De nacht viel. Milo lag weer wakker. Langzaam maar zeker begon het een patroon te worden. De uren zouden langzaam verstrijken terwijl Milo met alle moeite probeerde om in slaap te komen. Als hij drie uur slaap kreeg, zou het veel zijn.
      En wilde hij wel echt slapen? In zijn slaap kwamen de beelden die hij probeerde te verdringen dubbel zo hard terug, en daar kon hij niks doen om ze tegen te houden. Wakker kon hij tenminste nog een poging wagen. Daar was hij niet helemaal weerloos.
      De deur opende zich en het harde tl-licht van de gang scheen naar binnen. Het licht was hard en gaf alles een spookachtige schijn. De hele kamer leek plots niet meer zo vriendelijk.
      Milo had genoeg horrorfilms gezien om te weten waar dit heen zou leiden, maar hij wist ook dat dat gewoon films waren en dat de persoon die nu binnenkwam echt niet een of andere seriemoordenaar zou zijn. Misschien wenste hij wel dat die dat zou zijn, want wat moest hij nu met degene die wel binnenkwam? Het was weer diezelfde jongeman, in dezelfde kleding als eerder die dag. Het enige verschil was dat zijn gitaar verdwenen was.
      Reageren op zijn binnenkomst deed Milo niet. Waarom ook wel? Hij was waarschijnlijk gewoon de verkeerde kamer binnengelopen en zou zo verdwijnen. Het verbaasde hem dan ook dat de man een stoel pakte en ging zitten. Vragend trok Milo een wenkbrauw op. Wat moet jij hier? Ditmaal was het de man die Milo negeerde.
      Hij deed hard zijn best de man, die inmiddels een tijdschrift gepakt had van het nachtkastje en begonnen was met lezen, ook te negeren, maar erg goed ging het ook niet. Wie kon er ook wel een onbekende die zomaar midden in de slaapkamer zat negeren en gewoon gaan slapen?
      Uiteindelijk hield hij het niet meer vol, zelfs niet toen hij zich zo goed als het ging met zijn gipsbeen van de man had afgewend. "Wat doe je hier?" vroeg hij. De man had opgekeken van het tijdschrift, en legde hem nu opengevouwen naast zich neer.
      "Ik lees een tijdschrift."
      Milo zuchtte. Moest hij nou ook nog moeilijk doen? "Dit is mijn kamer. Ik hoef geen onbekenden op mijn kamer."
      De man greep het whiteboard en schreef er 'Fabian' op, waarna hij ook zijn naam gebaarde. "Ik ben Fabian. Nu zijn we geen vreemden meer." Milo keek hem met opgetrokken wenkbrauw aan. Dacht Fabian serieus dat dat genoeg was?
      En toch kwam er een kleine glimlach op zijn gezicht. Het was iets dat Milo precies hetzelfde gedaan kon hebben. "Milo," stelde hij zich ook voor.
      Fabian stond op. "Nou, dan zal ik je met rust laten. Leuk je te leren kennen, Milo."
      "Wacht." Het was eruit voor Milo er erg in had. Hij wilde dat Fabian ging toch? Fabian was een vreemde, zelfs na voorstellen, die al meerdere keren zijn kamer was binnengedrongen en blijkbaar totaal geen respect voor privacy had. Hij zou hem beter kwijt dan rijk zijn. Zeg nou zelf, Milo had toch totaal geen zin in contact met anderen?
      "AC/DC?" Het kostte wat moeite met het vingeralfabet dat hij nog niet geweldig beheerste, maar hij kwam er wel uit. Dat hij daarna naar het bandshirt dat Fabian droeg wees, hielp waarschijnlijk ook bij het begrip.
      Fabian knikte en antwoordde iets onbegrijpelijks. Milo kon hem alleen maar aanstaren tot Fabian terugliep en dan maar op het whiteboard schreef. "Een fan?"
      Enthousiast knikte Milo. "Zeker! Jij?"
      Zijn plotselinge vlaag van enthousiasme leek Fabian wel te kunnen waarderen of misschien wat grappig te vinden, want de blik in zijn ogen stond in elk geval vol vermaak. "Zou ik dit shirt aan hebben als het niet zo zou zijn geweest?" Milo antwoordde alleen door zijn tong uit te steken. Bijdehand hoor, Fabian.
      Opnieuw ging Fabian zitten op de stoel naast Milo's bed. "Favoriete lied?" Meer had hij Milo niet hoeven vragen om van wal te steken. Fabian wist er al net zoveel van als hijzelf wist, en al snel ging het gesprek niet meer over AC/DC, maar over muziek in het algemeen. Verrassend genoeg bleek Fabian praktisch dezelfde muzieksmaak als Milo te hebben.
      Regelmatig wist Milo een gebaar niet, maar dan schreef hij het woord en gebaarde Fabian vervolgens. Het gesprek ging er wel minder snel door, maar het stoorde Milo niet eens. Fabian keek hem niet één keer geïrriteerd aan en nu hij niet onder druk gezet werd en het onderwerp ook nog iets was wat hij interessant vond, leek het onthouden een stuk makkelijker te gaan.
      "Speel je zelf ook een instrument?" vroeg Fabian uiteindelijk. Milo's keel voelde spontaan een stukje droger aan.
      "Speelde." Het was een kort antwoord voor een vraag die slechts uit interesse gesteld was. Misschien was het antwoord zelfs wat kortaf. Fabian keek vragend naar Milo, maar meer deelde hij niet. Welk instrument? Waarom verleden tijd? Het sierde Fabian dat hij de vragen niet hardop uitsprak. Een antwoord zou Milo toch niet gegeven hebben. Was het niet duidelijk waarom verleden tijd?
      Snel veranderde hij het onderwerp.

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    hmm.. interessante wending.
    Je maakt me nu wel heel nieuwsgierig hihi

    1 jaar geleden
    • Necessity

      Hehe you'll see, you'll see 😎
      Bedankt voor je reactie!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen