VERLEDEN


June haatte zichzelf.
      Waarom had ze dit zichzelf aangedaan? Zíj had degene kunnen zijn die hij nu vasthield, die haar hoofd tegen zijn borst had gelegd terwijl ze op de muziek heen en weer wiegden. Zijn handen hadden op haar rug kunnen liggen.
      Het deed pijn om naar hen te kijken en toch dwaalden haar ogen constant naar het stel toe. Als een jeukend wondje waar ze niet vanaf kon blijven.
      Ze voelde zich stom, zo stom.
      Een warme ademhaling streek langs haar oor. ‘Waarom ben je niet met hem naar het bal gegaan?’
      Exact diezelfde vraag stelde June zichzelf ook.
      Met een ruk draaide ze haar hoofd opzij zodat ze haar eigen danspartner kon aankijken. Haar wangen gloeiden. Hij strekte zijn hand ernaar uit en streek met zijn duim langs haar wang, alsof hij de hitte wilde uitwrijven. Of absorberen. Ze wilde haar hoofd wegtrekken, maar de vragende blik in zijn ogen hield haar op haar plaats.
      ‘Je vindt hem toch leuk?’
      June slikte moeizaam. Wat moest ze zeggen? Natuurlijk – het was een redelijke vraag. Blijkbaar had hij ook door dat ze haar ogen niet van hem kon afhouden. Maar ze wist het antwoord niet, ze wist het antwoord écht niet. De eerste keer had ze gedacht dat het een grap was, maar later had hij haar verteld dat hij haar echt leuk vond en ze had hem geloofd.
      Als ze toen niet waren gevallen, als hij toen niet haar borst had gezien… De schaamte rolde weer over haar heen en ze boog haar hoofd.
      ‘Je bent gewoon een beetje verlegen, hè?’ Rodeys arm gleed dichter om haar heen en hij drukte haar tegen zich aan. ‘Misschien komt hij wel naar jou toe, als we hem een beetje jaloers maken.’
      ‘Nee,’ mompelde ze. ‘Nee dat hoeft niet.’
      Hij lachte zacht. ‘Wat je wilt, mop. Ik moet toegeven dat ik je liever ook niet afsta.’ Weer bevonden zijn lippen zich ineens weer ergerlijk dicht bij haar oor. ‘Wij kunnen samen ook best een leuke avond hebben, wat jij?’
      Iets naars wentelde zich in haar maag. Even vlamde de paniek op, toen dacht ze weer aan de standjes die ze zichzelf eerder op de avond had gegeven. Dat ze niet steeds in paniek moest raken als iemand haar aanraakte, als iemand met haar flirtte.
      Het waren maar woorden, nietszeggende aanrakingen. Waarschijnlijk wist hij niet beter.
      ‘J-ja,’ stamelde ze. ‘Natuurlijk.’
      Hij hield haar blik vast. Zijn gezicht kwam dichterbij en June draaide het hare gauw weg. ‘Ik eh – ga wat drinken halen,’ zei ze vlug. ‘Wil jij – wil jij ook?’ Ze deed een stapje achteruit, zodat zijn handen van haar afgleden. Ze waren nu al ruim twintig minuten aan het dansen. Lang niet iedereen stond nog bij zijn date. Haar ogen schoten de menigte door, op zoek naar haar vriendinnen, maar het was zo druk en de zaal was zo groot en donker dat ze hen niet meteen zag.
      ‘Eh, ik loop wel met je mee.’ Rodey leek een beetje overrompeld – of misschien was teleurgesteld een beter woord.
      ‘Dat hoeft niet, het is er al zo druk.’
      Even hield hij haar blik vast, toen knikte hij. ‘Oké. Doe maar een cola.’
      June draaide zich vlug om en haastte zich naar de bar toe, hoewel ze daar expres wat mensen liet voorgaan zodat ze nog niet terug hoefde.
      Een beetje afwezig schuifelde ze steeds een stukje verder. Ze wilde net haar bestelling doorgeven toen ze vanuit haar ooghoeken een getatoeëerde arm zag die op de bar leunde. Gauw wendde ze haar hoofd af in de hoop dat hij haar niet zou opmerken.
      Helaas. Een paar tellen later hoorde ze zijn stem.
      ‘Wat wil je drinken, June?’
      ‘Niks,’ mompelde ze, hopend dat hij haar met rust liet. Ze was nog liever alleen met Rodey dan met Mateo.
      ‘Waarom sta je dan in de rij?’
      Schichtig keek ze opzij. Een grijns danste over zijn lippen. Nu ze zo dicht bij hem stond, zag ze pas hoe erg hij op Juan leek. Dezelfde bruine ogen, dezelfde neus, zijn grijns deed haar zelfs denken aan het moment dat Juan haar mee naar het bal had gevraagd. En toch was hij zo anders. Miste hij Juans zachte uitdrukking, zijn onzekere oogopslag.
      ‘Ben je overrompeld door mijn schoonheid?’ vroeg hij met een opgetrokken mondhoek. ‘Ik wel een beetje door die van jou, moet ik toegeven. Ik snap mijn broertje wel.’
      De hitte steeg naar Junes wangen. Ze kreeg geen woord over haar lippen.
      ‘Als je toch geen dorst hebt en geen zin hebt om te praten… wat zeg je van een dans?’ Hij stak zijn hand naar haar uit.
      June staarde er onbewogen naar. Een dans. Alsof ze ooit met hem zou gaan dansen. Zijn brutaliteit maakte haar zelfs een beetje boos; de vorige keer had hij gedaan alsof ze een hoer was. Ze herinnerde zich weer hoe erg Juan erdoor van slag was geweest.
      ‘Moet je niet eerst vragen hoeveel dat kost?’
      Er schoot een verraste uitdrukking over zijn gezicht. Hij staarde haar een tijdje aan en hoewel de zenuwen door haar lijf golfden, keek ze niet van hem weg.
      Uiteindelijk was hij degene die zijn gezicht afwendde en twee drankjes haalde. Een van de glazen zette hij voor haar neer en hij hield zijn glas omhoog en een beetje schuin, alsof hij wilde toasten.
      ‘Er zit meer pit in je dan ik dacht, June. Ik mag dat wel.’ Hij draaide zodat hij met twee ellebogen tegen de bar kon leunen en keek opzij. ‘Vertel me eens… Vind je mijn broertje net zo leuk als hij jou?’
      June kreeg het opeens weer zo warm dat ze het drankje aanpakte en er een grote slok van nam. Mateo grijnsde, alsof dat zijn bedoeling was geweest.
      ‘Ik… ik denk het,’ mompelde ze omdat ze het niet over haar hart kon krijgen om het te ontkennen. Bovendien was ze er toch al zeker van dat hij dondersgoed het antwoord wist.
      ‘Waarom wees je hem dan af?’
      June keek weg. Ging iedereen haar dat vanavond vragen? Ze haalde haar schouders op. ‘Ik kende hem niet. Ik wilde met iemand gaan die ik kende.’
      ‘En die mooiboy van je ken je wel goed? Ik denk dat je nog minder benauwd zou kijken als je met mij danste.’ Hij grijnsde.
      ‘Nou dat denk ik niet,’ mompelde ze en het gaf haar een ongemakkelijk gevoel dat hij haar zo nauw in de gaten had gehouden.
      Met een opgetrokken mondhoek nam Mateo een slok van zijn drinken. June deed hetzelfde. Ze kon nog niet helemaal geloven dat ze hier echt een conversatie met Mateo stond te voeren – een die nog wel uit meer dan drie woorden bestond.
      ‘Juans date is een mooi meisje, hè? Anna heet ze.’
      De omslag was zo plotseling dat June het koud kreeg. Ging hij haar nu weer kleineren? Ze tuurde naar haar schoenen.
      ‘Als het aan haar ligt, blijft ze vanavond bij hem slapen. Wil je dat?’
      June zweeg. Ging hij maar weg…
      Plots gleed zijn hand langs haar kin en dwong hij haar hem aan te kijken. ‘Wil je dat, June?’
      ‘Blijf van me af.’ Ze draaide haar hoofd van hem weg.
      ‘Geef dan antwoord. Iemand negeren is onbeleefd.’
      Tranen van frustratie sprongen in haar ogen. ‘Wat wil je nou horen?’
      ‘Dat je hem niet weer blauwtje laat lopen als ik Anna even van hem overneem.’
      ‘Maar…’
      Hij gaf haar een knipoog, draaide zich om en liep weg. Met een bonkend hart bleef June staan, niet helemaal wetend wat ze nu moest doen. Teruggaan naar Rodey? Of stuurde hij Juan straks echt hierheen? Ze haalde diep adem en liep ietsje verder bij de bar vandaan zodat ze een beter zicht had. Het duurde slechts een paar tellen voordat ze het stel had gevonden. Nog steeds had het meisje haar armen om zijn nek geslagen en opluchting stroomde door haar heen toen Mateo bij hen kwam staan en iets tegen Juan zei.
      Hij keek opzij, had haar meteen gevonden in de menigte.
      June stond aan de grond genageld en toen zijn lippen zich in een glimlach plooiden, liet ze bijna het glas uit haar handen vallen. Hij zei iets tegen het meisje en zijn broer en kwam toen op haar af.
      Haar handen werden klam. Het voelde zo lang geleden dat ze met elkaar hadden gesproken dat ze alleen maar kon denken dat het weer mis zou gaan. Dat ze weer iets stoms zou doen, weer overdreven zou reageren.
      ‘Hé,’ zei hij toen hij tegenover haar stond. Zijn handen had hij in zijn zakken gestoken waardoor hij er nonchalant uitzag, maar ze zag de blosjes op zijn wangen.
      ‘H-hoi,’ stamelde ze.
      Haar gezonde verstand leek het wederom af te laten weten.
      ‘Je… je hebt een mooie jurk aan, June. En je haar is ook mooi.’ De blos op zijn wangen werd roder. ‘Eigenlijk is alles aan je mooi. Altijd.’ Hij haalde scherp adem en keek haar schichtig aan.
      Haar mond voelde droog. Ze kon hem alleen maar aanstaren. Hij vond haar mooi. En hij meende het – dat kon ze horen.
      Hij schraapte zijn keel. ‘Ehh, wil je wat drinken?’
      June hief aarzelend het glas in zijn hand op. ‘Ik heb al.’
      Hij frunnikte aan het bovenste knoopje van zijn gilet. ‘O ja. Sorry.’ Hij haalde een hand over zijn hoofd. ‘Sorry. Ik ben weer een beetje zenuwachtig. Ik – ik wil het niet weer verpesten.’
      June beet op haar lip. Zij was altijd degene die het verpestte, die raar deed. Zoals nu. Ze kon helemaal niets fatsoenlijks tegen hem zeggen.
      ‘Ik – ik ook,’ murmelde ze uiteindelijk. Ze haalde diep adem. Er waren zo veel dingen die ze tegen hem wilde zeggen; dat ze elk moment van de dag aan hem dacht, dat ze hem gemist had, dat ze spijt had dat ze de laatste keer in paniek was geraakt, dat ze wenste dat ze wel met hem naar het bal was gegaan – maar niets daarvan vond de weg naar haar mond.
      ‘Heb je een leuke date?’ Zijn stem klonk gespannen, alsof hij bang was voor het antwoord.
      Ze boog haar hoofd. Zeg het dan. Zeg het hem gewoon. ‘Ik – ik was… Ik was liever met jou gegaan.’
      Haar ogen flitsten weer naar hem toe. De glimlach die daardoor op zijn gezicht ontstond was zo groot dat haar knieën er week van werden.
      ‘We kunnen…’ Zijn ogen gleden over haar jurk en bleven even op lange zoom ervan hangen. ‘Eh, nou ja, misschien kunnen we dan volgend jaar samen gaan. Als je me dan nog steeds leuk vindt. Ik bedoel – ik weet niet of je me nu leuk vindt, maar…’ Hij kneep zijn lippen even op elkaar en wreef opgelaten in zijn nek.
      Opeens stond zijn date weer naast hem en liet haar armen om hem heen glijden. ‘Kom je weer dansen, Juan? Je broer is lang niet zo leuk als jij en verder ken ik hier niemand.’
      ‘Ik…’ Een beetje verloren keek hij June aan.
      ‘Ga maar,’ zei ze zacht. ‘Het is mijn eigen schuld. Je hebt haar gevraagd.’ Ze glimlachte een beetje triest. ‘En je ging niet met je dates om zoals je broer, toch?’
      Heel even hield hij haar blik nog vast. ‘Nee…’ Hij draaide zich even naar Anna toe. ‘Ik ga even drinken voor ons halen, goed?’
      ‘Tuurlijk.’ Ze gaf hem een kus op zijn wang en streek langs zijn rug voor hij wegliep.
      Met een zucht staarde June in haar bijna lege glas.
      ‘Hij is een cutie, vind je niet?’ zei Anna opeens naast haar. Een onoprechte glimlach tekende haar lippen. ‘Je hebt net je kans gemist, lieverd.’ Ze boog zich ietsje naar June toe en fluisterde: ‘Ik ga hem vanavond iets geven wat geen enkele jongen tot nu toe heeft afgeslagen.’ Haar duimen gleden suggesties vanaf haar borsten naar beneden tot haar bovenbenen. ‘Denk dat hij daar wel raad mee weet, hè?’
      Ze blies June een kushandje toen en wurmde zich toen tussen de menigte door. Verdoofd staarde June vooruit, niet helemaal beseffend wat er de laatste tien minuten allemaal tegen haar gezegd was.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Wat een bitch! Ik denk niet dat Juan het doet, nu hij weet dat ze hem leuk vindt.
    Ik weet dat ze uiteindelijk iets krijgen, maar toch zit ik nog helemaal te flippen.xD

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen