Foto bij ~2~

Het was eindelijk zover. We gingen naar Amerika toe. Na nog een laatste knuffel van onze moeders gekregen te hebben, gingen we in de rij staan van de douane. In de rij zwaaide we nog een keer naar onze ouders. De rij was gelukkig niet zo lang, waardoor we vrij snel aan de beurt waren. We kwamen gelukkig in 1x langs de douane en alles was in orde. Ook onze koffers hadden we al ingeleverd. Nadat we langs de douane waren, keek ik nog een keer om en lachte naar mijn moeder. Als je ze zo zou zien, zou je denken dat we afscheid hadden genomen voor jaren. In werkelijkheid gingen we maar 2 maanden naar Amerika.
We hadden nog ruim de tijd voordat we naar de gate moesten en besloten op zoek te gaan naar een Starbucks, zodat we koffie en chocomelk konden halen. Bij de Starbucks aangekomen stond er een mega lange rij. Aangezien we toch tijd genoeg hadden en ik echt mijn chocoladeverslaving moest aanvullen gingen we toch in de rij staan. De rij ging gelukkig best snel. Ze stonden met 2 man bestellingen te maken en 1 iemand nam de bestellingen op. Dani bestelde een frappuccino en ik bestelde een warme chocomelk met slagroom. Nadat we de bekers hadden ontvangen gingen we een stukje verderop op een bankje zitten. Als eerste checkte we natuurlijk of onze namen goed op de bekers waren geschreven. Daarna maakte ik er een snap van en verzenden deze naar onze vrienden. Ook stuurde ik mijn moeder een berichtje met wat we nu aan het doen waren. Ik kreeg wat snaps en apps terug van vrienden die ons een veilige vlucht en fijne vakantie wensen. Ik bedankte ze en zei dat ik wel zou laten weten wanneer we geland waren in Amerika.
Nadat we ons drinken weer op hadden, gingen we nog langs een paar winkels. Gewoon om rond te kijken, niet echt om iets te kopen. Uiteindelijk besloten we toch maar beide nog een zakje snoep te kopen, aangezien de vlucht best wel lang was en het toch wel op zou gaan deze vakantie. Toen we hadden afgerekend was het tijd om naar de gate toe te gaan.
We vlogen om half vier s nachts, wat ervoor zorgde dat ik nog niet echt heel spraakzaam was. Onze tocht naar de gate liepen we met deze reden ook in stilte. Niet omdat we niet met elkaar wouden praten, maar omdat we beide nog best moe waren en we straks op vakantie en tijdens de vlucht nog genoeg tijd hadden om te praten met elkaar.
Terwijl we in de rij gingen staan voor de laatste controle, pakten we onze tickets en paspoorten. Eenmaal aan de beurt, werd alles gecontroleerd en mochten we doorlopen. We hadden ervoor gekozen om van te voren onze stoelen alvast uit te kiezen, zodat we zeker weten naast elkaar zouden zitten. Aangezien Dani ook best lang was, hadden we voor comfort class gekozen. Dit zorgde ervoor dat hij net wat meer beenruimte had. Wel fijn met een lange vlucht. We liepen door de buis naar het vliegtuig en ik maakte nog een filmpje dat we er doorheen liepen. Dit filmpje stuurde ik door naar Dani en naar mijn eigen ouders. Ze wensten mij voor de laatste keer nog een fijne vlucht. In het vliegtuig zochten we onze stoelen. Dani legde onze handbagage op de daarvoor bestemde plekken. Ik had het plekje bij het raam al geclaimd en Dani kwam lachend bij mij zitten. “Waarom moet je lachen?” vroeg ik aan hem. “Owwe, niks hoor. Had kunnen weten dat je daar wou zitten” was de reactie die ik kreeg. Ik gaf hem nog een stomp tegen zijn arm en keek daarna lachend naar buiten. Langzaam kwam het hele vliegtuig vol te zitten en werd alles klaargemaakt voor het opstijgen. Ook de kriebels in mijn buik namen toe. Vliegen vond ik nooit een groot probleem, maar het opstijgen en landen zorgde altijd voor kriebels in mijn buik. Ik hoopte ook maar dat ik niet heel de vlucht last van mijn oren zou hebben, want dan zou de vlucht nog lang duren voor mijn gevoel. Door de microfoon werd er gebeld dat we nog deden wachten op een passagier en daarna zouden we gaan opstijgen.
We keken elkaar beide aan en ik zei “Optijd komen is lastig voor mensen”.
Danie moest lachen om mijn reactie en schudde zijn hoofd. Op dat moment kwam de laatste passagier binnen. Het was een jongen van rond onze leeftijd met zwart haar. Ergens kwam die mij bekend van voor, maar ik kon niet bedenken waarvan. Hij liep in het gangpad op zijn naar zijn plek. Het bleek dat zijn stoel de stoel achter mij was. Snel legde hij zijn handbagage op de bestemde plek en ging zitten. Stiekem keek ik tussen de stoelen van Dani en mij om zijn gezicht te zien. Precies op dat moment keek hij op en keken we elkaar in de ogen aan. Snel draaide ik mij weer goed op mijn stoel en hoopte dat hij mij niet had gezien. Dani had mijn gezicht gezien en vroeg “Gaat alles wel goed?’’. “Ja, hoor alles gaat goed. “ antwoordde ik terug. Het vliegtuig was ondertussen aan het rijden naar de startbaan en de kriebels in mijn buik waren weer erg aanwezig. Ik pakte snel nog een zuurtje uit mijn zak en stopte hem in mijn mond. Ook appte ik mijn moeder nog snel dat we nu echt ging vliegen en zette mijn telefoon op vliegtuigstand. Daarna stopte ik hem in mijn zak en probeerde te ontspannen. Toen was het echt zover, het vliegtuig begon met opstijgen. Ik keek uit het raam en zag het vliegveld steeds kleiner worden. We gingen nog door een laag wolken heen voordat er werd omgeroepen hoelang de vlucht ongeveer ging duren en dat we nu vrij waren om rond te lopen. Mijn lichaam kon zich eindelijk ontspannen en ook de druk op mijn oren viel gelukkig mee.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen