Foto bij Hoofdstuk 5

Daar zaten ze dan. Louis staarde naar zichzelf en Harry deed precies hetzelfde.

“Ik ga een peuk roken,” zei Louis, voor hij opstond. Hij probeerde écht een gelegenheidsroker te zijn. Maar boy, dit was een gelegenheid.

“Niet in mijn lichaam!” riep Harry. “Straks is mijn lichaam verslaafd en -”

“Gewoon één peuk, oké? Daarbij, volgens mij ben je verslaafd in je hersenen en niet echt in je lichaam. Zeker niet na een peuk.” Louis draaide zich om en liep de voortuin in. Het was nog steeds verschrikkelijk koud.

Toen hij terugkwam, had Harry verse koffie gezet en één of andere shake gebrouwen.

“Wat is dat groene goedje?” wou Louis weten.

“Mijn ontbijt,” zuchtte Harry. “Ik ontbijt en lunch met shakes om in vorm te blijven.”

“Jezus,” zei Louis. “Live a little.”

Harry pakte zijn laptop erbij en opende Word. “Laten we regels opstellen. Wat we écht niet met elkaars lichaam mogen doen, of zo.”

“Oké,” zei Louis onzeker. “Regel 1: niet aftrekken - überhaupt geen seksuele handelingen uitvoeren met de ander zijn lichaam.”

Harry knikte instemmend en begon te typen. “Goeie,” zei hij. “Uhm, misschien kunnen we ook afspreken dat we geen blijvende veranderingen aan onze lichamen doen? Zoals tattoo’s, bijvoorbeeld?”

Louis dacht na. “Ik zou het ook, zeg maar, niet heel prettig vinden als je met een drankje teveel op nog gaat rijden, of zo. Ik denk dat we nog verder van huis zijn als één van ons overlijdt.”

“Staat genoteerd,” zei Harry. “Als we nog wat bedenken, appen we elkaar, goed? En dan zet ik het in dit document.”

Het was echt heel vreemd om jezelf te zien praten. Om te zien hoe je mond bewoog en hoe vaak je eigenlijk wel niet knipperde. Hoe dat ene plukje haar net te veel naar rechts stond en hoe klein je oren eigenlijk waren.

“Aarde aan Louis?” Harry knipte twee keer in zijn vingers en Louis schrok wakker uit zijn gedachten. “Ik snap je wel hoor. Ik kan ook uren naar jou kijken.”

Die opmerking zorgde ervoor dat Louis met zijn ogen rolde.

“Hoe dan ook, ik had het over onze vrienden en familie. Gaan we het ze vertellen, of niet?” Louis staarde naar Harry’s groene shake en vroeg zich af of hij dat vanaf nu ook moest gaan drinken om Harry’s lichaam in vorm te houden. En of zijn lichaam na dit hele gebeuren ook opeens in vorm zou zijn, gezien Harry die vieze smurrie gewoon bleef drinken, ongeacht het lichaam waarin hij zich bevond.

“Nee,” zei Louis stellig. “Ik bedoel, misschien is het maar voor een dag. En dan lijkt het me wel erg overhaast om het nu al te vertellen. Mocht het langer aanhouden, vertellen we het wel.”

Daar kon Harry zich wel in vinden. “Goed, jij zou gaan sporten, toch? Vanavond.”

Louis knikte. “Ja, met Liam, die ken je wel - nog van de middelbare school. Uhm,”

“Als ik nou mee ga?” opperde Harry. “Dan hebben we het gewoon over koetjes en kalfjes en kan jij het gesprek een beetje begeleiden, of zo.”

Louis wist niet zeker of hij dat nou zo’n goed idee vond. Hij had ten eerste geen idee wat Harry doorgaans in de sportschool deed, maar Louis’ lichaam was niet in staat om een uur te rennen - iets wat Harry waarschijnlijk dagelijks deed. Daarbij was het eigenlijk veel te gewaagd om als Harry naar de sportschool te gaan. Harry kende zowat iedereen uit zijn oude woonplaats (waar Louis dus nog steeds woonde en sportte). Alle oude bekenden zouden hem aanspreken en vragen naar zijn leven - Louis had geen idee hoe die jongen zijn leven nu leefde.

“Ik weet niks over jouw leven,” zei Louis eerlijk. “Ik weet niet wat je doet. Waar je werkt.” Hij pakte zijn koffie en stond op. “Deze hele situatie bezorgt me kopzorgen,” zei hij, voor hij wegliep.

Hij had echt geen enkel idee wat hij met deze hele situatie aan moest. Hij wou dit niet, had er ook nooit om gevraagd. Ja, toen hij een tiener was en pure jaloezie voelde jegens Harry. Hoe verziekt zijn eigen leven ook was, op een random donderdag ergens in januari ineens wisselen van leven met je grootste vijand, was nog veel erger.

Hij zette zijn koffie op het nachtkastje en plofte in bed. Hij zou willen dat dit een of andere grap was. Echt, hij zat hier zo niet op te wachten. Met Zayn en al het gedoe wat er al speelde. Dit was echt de kers op een hele smerige taart.

“Louis,” zei Harry, voor hij op de rand van het bed ging zitten. “Je kan niet blijven weglopen. Het is kut, dat weet ik. En we zijn hartstikke zielig, maar weglopen helpt niet. We moeten dit zo handig mogelijk spelen,”

Louis reageerde niet, kinderachtig als hij was. “Zie het als een potje voetbal, ja. Na een tijdje is het weer over maar je moet het wel even samen doen. In je eentje kan je niet én scoren én ballen tegenhouden. Wees een teamplayer, accepteer een goede voorzet. Elk nadeel heb zijn voordeel, zoals Cruijff zou zeggen.”

Harry zag zijn eigen lichaam in beweging komen. Het schoot overeind en keek hem woedend aan. “Natuurlijk. Aanvoerder Harry. Altijd! Fucking aanvoerder Harry, met zijn bemoedigende speeches en geweldige teamspirit.”

Als het al raar was om tegen je eigen lichaam te praten, was het nog raarder om geschreeuw uit dat lichaam te horen. Om uitgescholden te worden door je eigen lichaam.

“Fuck you, Harry! Dit nadeel heeft géén voordeel. Ik wil dit niet, snap je dat?” Louis ademde hevig. “Natuurlijk snap je dat niet. Net zoals ik nooit heb gesnapt dat jij aanvoerder werd in plaats van ik. Flikker!”

Harry was ontzettend blij met het feit dat hij ontzettend kalm was en zich niet snel op de kast liet jagen. “Louis,” zei hij. “Ik vind dit ook niet prettig, oké? Zullen we dit los zien van al dat voetbaldrama, alsjeblieft?” Harry stond op en liep richting de deur. “En daarbij - je bent zelf net zo’n grote flikker.”

Reacties (1)

  • VampireMouse

    “En daarbij - je bent zelf net zo’n grote flikker.”

    Heerlijk!!!!!!!!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen