Foto bij 016 Olivia

Sorry voor de eventuele fouten, mijn mobiel geeft niet echt spelfouten weer hehe, let me know what you think
Love Nicole

Met grote passen wendde ze zich door de menigte heen. De bus naar Londen was laat. Alweer. Daarbij maakte het geen goede indruk. Alweer. Ze stond ongeduldig te wachten bij de draaideur van de ingang van het gebouw. Als een bezetene rende ze de trappen op en duwde de zware deur naar de zalen open. Olivia hoorde de muziek al zacht spelen in de gangen, binnensmonds vloekte ze. Voor de zaal bleef ze even staan. Elena - haar dubbel- bezat de passen die ze moest kennen uit haar hoofd en sierlijk zweefde ze bijna over de zaal. Een grote glimlach stond op het gezicht van miss Pavlova, de balletdansers die hen begeleidde en opleidde voor dit stuk. Miss Pavlova was een van de bekendste ballerina's en het was een eer om met haar te werken.

De deur maakte ze zacht open en snel liep ze naar de rest. "Miss Greenstone. Late. Again." Meer woorden maakte miss Pavlova er niet aan vuil, al wist ze dat ze erg teleurgesteld was. "Stop the music. Elena that was beautiful!" Ze klapte blij verrast in haar handen. " If Olivia won't do her part we have you as a really great white swan." Een grijns op het gezicht van Elena was te zien toen ze langs Olivia liep. De spitzen van Olivia zaten strak om haar voeten, onwennig, maar toch ergens vertrouwd. Haar licht grijze beenwarmers paste mooi bij haar witte spitzen. Ze gaven net dat extra tintje dat mooi afstak bij de rest van haar lichte kledij.
"So miss Greenstone, let's see what you got. Start the music." Met de laatste woorden maakte miss Pavlova een ronde beweging met haar hand, het teken voor de pianist om te beginnen met spelen.
Olivia nam de begin positie aan, een van de moeilijkste. Ze plaatste haar hiel van de voorste voet tegen de teen van haar achterste. Haar benen kruiste elkaar, maar stonden wel recht. Haar beide armen hief ze in de lucht en maakte een grote o-vorm waarbij ze haar handen naar elkaar bracht en haar beide wijsvingers elkaar nét niet raakte.
De muziek startte en zo bekend als het klonk zo goed voerde Olivia haar dans uit. Iedere beweging maakte ze net wat groter dan normaal, tot aan haar vingertopjes die ook gestrekt mee deden. De dans van de kleine zwanen was misschien wel haar geliefde onderdeel van dit ballet. Het liet een solo voor haar en haar alleen over. Ze vloog als een veertje in de ruimte, de passen gelijk op de maat en de emotie op haat gezicht was af te lezen. Nog een pirouette en een arabesque en ze was klaar. De pirouette zag er snel en levendig uit. Ergens hoorde ze de stem van miss Pavlova zeggen "Balance". Iets waar ze nu geen aandacht wilde besteden. Voordat ze haar eindpositie kon aannemen, tilde ze haar rechterbeen naar achteren op terwijl ze met haar andere been een vaste houding aannam. De spitzen van haar linkerbeen raakte alleen de grond nog met het voorste puntje, haar armen sierlijk en toch stabiel in de lucht.

De muziek dempte langzaam en geleidelijk bracht ze haar been weer naar beneden, ze stond nu ook weer met beide voeten op de grond. De perfecte oefening was in zicht, ze bracht beide hielen tegen elkaar, haar hoofd hief ze in de lucht en nam de eerste basis positie aan op de seconde dat de muziek eindigde. Een luid applaus van de andere ballerina's weerklonk in de holle zaal. Zelfs miss Pavlova bracht haar handen naar elkaar toe en klapte lichtjes.
Zwaar ademend bleef ze even staan, overweldigend van het toch wel luide applaus. Ze keek even kort de oefenzaal in en spotte het gezicht van Elena dat nu helemaal op onweer stond. Als blikken konden doden dan was Olivia zojuist overleden.
Na luttele seconden van verbazing - van zowel zichzelf als van de rest van de zaal en zelfs de pianist - liet ze haar armen zakken en liep met een geweldig gevoel naar de rest van de ballerina's toe.
"Well, that was a beautiful performance. If you did that all the time we would appreciate that." Hiermee bedoelde miss Pavlova dat Olivia hier en daar wel vaker wat steken liet vallen tegen over Elena die eigenlijk wel iedere weer week weer constant danste. "In just two weeks someone from the national ballet and also who is one of my bosses is coming to watch. So I want you to know this what you, Elena, Olivia and all you girls, this here what we did today, that will be the next new standard. If you don't like it or can't do it you will be replaced. This is the best of the best and we need to carry that out. " Het waren harde woorden van miss Pavolva en wanneer ze zo sprak kwam haar net niet afgeleerde Franse accent terug. De ballerina's waren vanaf dit moment aan elkaar gewaagd. Danste je niet goed genoeg dan stond er in een oogwenk een ander voor jou in de plek. In Olivia's geval Elena.

De ochtend was snel voorbij gegaan en samen met Gemma en Sharon zat ze aan de korte lunchpauze van een half uur. Daarna was het weer oefenen tot een uur of vier. "Olivia do you wanna go out with us tonight?" Vroeg Gemma terwijl ze naar Sharon en Kaylinn wees. Olivia schoot in de lach "Well, last time I woke up on the beach next to a stranger, so I will pass this time." "Come on that was just funny, we won't drink so much tonight, besides tomorrow we will meet the guys to practice with us for the scene at the lake in the moonlight." Hoorde ze Kaylinn zeggen die net aankwam lopen.
Sharon en Kaylinn waren twee steengoede meiden op het gebied van ballet, ze hadden ongelofelijk veel humor en hier op de academie werden ze ook wel 'blondie' en 'brownie' genoemd. Ze werden bestempeld als een twee-eenheid en de bijnaam hadden ze natuurlijk aan hun haarkleur te danken. "Just dinner than. Maybe with a glass of wine." Een knipoog van Sharon bleef niet uit bij het woord wijn. Een zucht rolde over de lippen van Oliva. "Fine, just dinner and no wine for me." Sharon en Kaylinn gaven elkaar een high five terwijl ze in koor een gelukskreet lieten gaan.
Olivia most morgen écht topfit zijn. Ze zou haar twee favoriete scene gaan dansen. De bekendste scene van het hele ballet. Daarbij had ze ook nog nooit haar tegenspeler ontmoet aangezien hij de invaller was voor haar eigen partner, die nu met een gescheurde knieband zijn ballet leven wel gedag kon zeggen. Oh en dan had ze het nog niet over de prachtige muziek van Pyotr Ilyich Tchaikovsky gehad, de heer en meester in ballet. Morgen mocht zij als de witte zwaar aan het meer gaan dansen in het schemerige maanlicht. Samen met haar helaas nog onbekende prins.

De middag had zich vooral gevuld met oefeningen keer en keer opnieuw doen. Alles moest vanaf dit moment goed verlopen en miss Pavlova vond het dan ook nodig om alles tot in de puntjes overnieuw te doen en perfectie na te streven.
Na een lange tijd keek Olivia op de klok in de zaal. Het was vier uur. Eigenlijk de tijd om te stoppen, maar daar dacht miss Pavlova anders over. Anderhalf uur later ware ze eindelijk klaar en iedereen was doodop. Vandaag hadden ze voor het eerst echt alles gegeven en dit moesten ze nog maanden tot de voorstelling volhouden. Olivia dacht na of ze dit wel zou volhouden, maar eerst douchen.

Met z'n drieën stapten ze in de bus richting het centrum van Londen om daar een licht diner te eten. Olivia kon een maaltijd op dit moment goed gebruiken. De avond had vol met roddels, grappen en leuke verhalen gezeten. Een avond waar Olivia echt aan toe was, een echte meidenavond. Ze bedankte haar vriendinnen rond tien uur in de avond voor de gezellige uurtjes en het heerlijke eten en stapte met een geweldig gevoel het restaurant uit op weg naar haar bed. Waar de wekker voor de volgende dag om zeven uur alweer op haar te wachten stond.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen