Foto bij ~3~

Uiteindelijk werd er omgeroepen dat we nog op één persoon aan het wachten waren. We keken elkaar aan en Marije zei “Optijd komen is lastig voor mensen”. Ik moest lachen om haar reactie. Het bleek een jonge gozer te zijn die op de rij achter ons ging zitten. Het vliegtuig begon te rijden en terwijl ik naar buiten keek langs Marije bewoog ze ineens naar voren en ging recht in haar stoel zitten, alsof ze geschrokken was van iets. Ik vroeg of alles wel goed ging. Ze zei dat alles goed ging dus daar gaan we dan maar van uit he. Terwijl we steeds harder gingen rijden legde ik mijn hand op haar been en kneep er zachtjes in terwijl ik zei dat het echt wel goed zou komen. Er kwam weinig reactie maar dat maakte me niet echt uit. Tijdens het opstijgen bleef ik naar buiten kijken. Het was nog erg donker buiten maar dat maakte het met alle lampjes ook wel heel leuk. Toen het lampje aanging dat de gordels los mochten vroeg ik aan Marije of ze iets uit haar tas wilde hebben. “Ik ga denk ik even lezen” was het antwoord. Een boek dus, de stoel naast ons was gelukkig leeg. Dat maakte het toch minder vervelend, anders moet je elke keer aan een vreemde vragen of je er even langs mag. Ik word daar altijd een beetje ongemakkelijk van. Ik stond op en haalde haar boek uit de tas en gaf hem aan haar voordat ik uit m’n eigen tas een puzzelboekje met sudoku’s en een potlood pakte. Ik keek nog een keer om me heen voor ik weer ging zitten, het vliegtuig was best wel druk maar de meeste mensen probeerden nog even te slapen of waren stilletjes met hun eigen ding bezig.

Na een aantal minuten merkte ik dat Marije steeds in haar ogen bleef wrijven, het was natuurlijk ook heel vroeg nog en we hadden beide niet heel veel geslapen. Ik tikte haar aan en zei “Zal je anders niet gewoon nog even gaan slapen, dan ben je dadelijk misschien ook wat beter uitgerust.”. Ze twijfelde even maar sloot toen toch het boek en ging wat comfortabeler zitten/liggen. Niet veel later keek ik nogmaals op van mijn puzzel en zag dat ze lag te slapen. Het vest wat ik bij mijn handbagage had gelegd pakte ik maar en legde het over haar heen zodat ze het niet koud zou krijgen. Nadat mijn sudoku af was moest ik toch wel nodig naar de wc, ik keek om me heen en zag het bordje richting de achterkant van het vliegtuig. Ik stond op en liep richting het toilet, toen ik de deur wilde openen merkte ik dat die nog op slot zat. Ik wilde net een stap achteruit zetten toen de deur al open gedaan werd en er iemand naar buiten wilde stappen. Zo liepen we beide bijna tegen elkaar op. Toen we weer langs elkaar probeerde te lopen stapten we beide dezelfde kant op. Zo bleven we even tegenover elkaar staan, ik keek wie er eigenlijk tegenover me stond. Het eerste wat ik dacht was ‘wow, zij is echt heel mooi’. Ik verontschuldigde me tegenover haar en we probeerden weer langs elkaar te stappen. Weer liepen we dezelfde kant op, we moesten er nu wel beide een beetje om lachen. Zo tegenover elkaar blijven staan werd nu wel een beetje apart, net toen ik even naar haar gezicht keek zag ik dat ze ook al naar de mijne keek. Ze zag er super zelfverzekerd uit. Mijn hoofd vond het een goede oplossing om deze stilte gewoon random te vullen met mijn naam, geen aankondiging ofzo. Gewoon “Dani”, ik kon daarna wel gewoon door de grond zakken zo onzeker voelde ik me. Ze keek heel even niet begrijpend en ik vulde het maar aan met “mijn naam, mijn naam is Dani” terwijl ik mijn hand uitstak. Gelukkig lachte ze erom en zei ”Hey, ik ben Alice”. We praatten nog even verder, ze vroeg wat ik ging doen in Amerika. Ik legde uit dat ik naar Disney ging en daarna een roadtrip zou maken. Zelf zei ze dat ze op weg was naar huis.

Na een tijdje gepraat te hebben sloten we het gesprek af en liep ze naar haar zitplek, ik keek haar even achterna en zag dat ze een aantal rijen schuin achter ons zat. Hierna ging ik naar het toilet en vervolgde daarna weer naar m’n stoel. Ik besloot het puzzelboekje toch maar even te verwisselen voor een normaal boek. Heel veel lezen werd het niet, ik zat vooral het gesprek in mn hoofd te herhalen en ik kon nog steeds niet geloven dat ik zo stom kon zijn. Uiteindelijk probeerde ik het toch uit mijn hoofd te zetten en las een aantal hoofdstukken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen