Foto bij 19 - Peptalk

Even een foto van Jordy (:

VERLEDEN

De woorden van Anna bleven door haar hoofd spoken. Juan had dan misschien wel gevoelens voor haar, maar betekende dat ook dat hij zijn mooie date zou willen weerstaan, al helemaal als die zich als een presenteerblaadje aan hem aanbood? Met haar zongebruinde gezicht, volle lippen en haar witblonde steile haar tot op haar schouders was ze echt wel knap, en op haar figuur was ook niets aan te merken. Waarom zou hij níét een nacht met haar willen doorbrengen? Emilio had haar al vroeg duidelijk gemaakt hoe ze beiden over meisjes dachten. Als Juan zelfs al had bedacht hoe hij met haar seks wilde hebben, kon zijn date vast ook wel tot zijn verbeelding spreken. Zelf kon ze amper een woord tegen hem mompelen, het duurde vast niet lang voordat hij besefte dat hij veel meer plezier kon beleven met een meisje als Anna.
      Ze haalde diep adem en keek om zich heen. Wat moest ze nu doen? Eigenlijk wilde ze gewoon terug naar huis, onder de dekens kruipen en vergeten dat ze Anna en Juan ooit samen had gezien. Ze was echter met Rodey meegereden en het was veel te ver om te gaan lopen. Zouden er nog bussen rijden? Misschien dat Beth haar wilde ophalen als ze haar belde? Was ze zelf maar zo verstandig geweest om thuis te blijven.
      Een beetje doelloos werkte ze zich door de menigte heen, op zoek naar haar vriendinnen. Gelukkig viel Jordy’s blauwe haar op, ze stond aan de zijkant met wat mensen te praten. Haar date was nergens te zien.
      Op een drafje liep June naar haar toe.
      ‘Hé! Zag ik je nou net met Juan?’ Een veel te brede grijns tekende haar gezicht.
      June zuchtte. ‘Heel even maar. Zijn date kwam hem alweer gauw opeisen. Ik kon niet eens een fatsoenlijke zin tegen hem zeggen.’ Haar schouders zakten naar beneden. ‘Ik denk niet dat ze vanavond nog bij hem vandaan gaat, ze zit zo onderhand aan hem vastgeplakt.’
      Jordy stopte glimlachend een pluk haar achter Junes oor. ‘De enige reden dat die meid zich zo aan hem vastklampt, is omdat ze merkt dat zijn blik constant naar jou afdwaalt. Maar jullie hebben wel even gepraat dus? Heeft hij je niet ten dans gevraagd?’
      ‘Nee,’ mompelde June. ‘Hij heeft vast gezien hoe houterig ik met je neef danste.’
      Er gleed een grijns over Jordy’s gezicht. ‘Hij durfde het niet te vragen? Wat schattig. Nou, ik kan je wel vertellen waarom. Hij is vast als de dood dat hij op de zoom van je jurk gaat staan en wéér een kledingstuk van je scheurt – deze keer waar de halve school bij is.’ Grinnikend streek ze door haar haren. ‘En ik zie hem dat nog doen ook. Stom dat ik daar niet eerder aan gedacht heb, dan had ik je wel een jurk gegeven die tot je enkels kwam.’
      Haar blik gleed even door de ruimte. Plots verstarde de grijns op haar gezicht en sperden haar ogen zich iets open. Gauw wendde ze haar hoofd af terwijl er een gekwetste uitdrukking over haar gezicht gleed.
      ‘Wat is er?’
      ‘Niks,’ zei Jordy zacht.
      Haar toon vertelde June echter al genoeg en ze keek opzij, zich afvragend wat haar vriendin in vredesnaam van slag kon brengen. Had haar date zich soms in de armen van een ander geworpen? Ze zag echter nergens dreadlocks. Wel zag ze een heftig zoenend stel tegen de muur staan, waarbij de handen van de jongen gretig over het lijf van het meisje gleden.
      Er gingen een paar tellen voorbij voordat ze zich realiseerde wie het was. Ongelovig draaide ze haar gezicht weer naar Jordy toe.
      ‘Vind je – vind je hem leuk?’ vroeg ze geschokt.
      ‘Leuk? Nou, leuk zou ik hem niet noemen,’ zuchtte Jordy. ‘Ik weet niet wat het is, ik betrapte me er alleen op dat ik graag degene was geweest die hij nu tegen de muur duwde en aflebberde.’
      June trok haar neus op. ‘Dat klinkt romantisch…’
      Jordy grijnsde, maar de lach haalde deze keer haar ogen niet.
      ‘Toen je hem meevroeg naar het bal… Dat was niet alleen zodat je hem bij Juan kon weghouden, hè?’ Onderzoekend keek ze haar vriendin aan.
      Jordy haalde haar schouders op en glimlachte een beetje triest. ‘Blijkbaar niet, nee. Ik denk dat dit gewoon typisch een Jordy-actie is: gevoelens ontwikkelen voor de meest onbereikbare persoon van de hele school. Nou ja, na Juan dan,’ zei ze met een knipoog. ‘Of misschien leek het me gewoon leuk om te gaan dubbeldaten.’
      Er kwam weer een glimlach op haar gezicht, al zag die er een beetje geforceerd uit. ‘Wat heb je eigenlijk met mijn neef gedaan?’
      June voelde dat ze een kleur kreeg. Die stond waarschijnlijk nog steeds op haar te wachten, al was de kans groot dat hij zich wel wist te vermaken.
      ‘Ik zou drinken voor ons gaan halen, maar toen stond Mateo ineens naast me en voor ik het wist had hij ervoor gezorgd dat Juan naar me toe kwam.’
      ‘Echt?’ Verrukt klapte ze in haar handen. ‘Dat klinkt alsof ik niet meer de enige ben die jullie shipt!’
      June zuchtte zachtjes. Mateo en Jordy konden hen zo hard shippen als ze wilden; uiteindelijk zou ze er toch zelf voor moeten zorgen dat ze eens een fatsoenlijk gesprek met hem kon voelen. Haar ogen schoten de ruimte weer door. Tussen twee mensen door kon ze hen ontwaren. Nog steeds bungelde Anna om zijn nek, terwijl de meesten al helemaal niet meer zo klef dansten. Ze bewoog zwoel met haar lichaam, terwijl ze naar hem opkeek met een blik die vast iets bij hem losmaakte.
      ‘Ik denk dat ze hem zo gaat zoenen,’ zuchtte ze.
      En juist op dat moment, alsof ze haar woorden had verstaan, boog Anna zich naar voren en raakten haar lippen die van hem.
      June rukte haar blik van hen weg en draaide zich om. Ze wilde het niet zien. Ze maakte aanstalten om weg te lopen, maar Jordy’s vingers gleden om haar pols.
‘Lieverd, heb nou een beetje vertrouwen in hem. Hij heeft zijn hoofd weggedraaid. Hij is echt gek op je, June.’ Jordy legde een hand tegen haar wang en keek haar recht aan. ‘Waarom is het zo moeilijk voor je om te geloven dat zijn gevoelens voor jou net zo heftig zijn als andersom?’
      June boog haar hoofd. Hij was leuk en lief en ontzettend knap. Dat hij überhaupt naar haar omkeek, was eigenlijk iets wat ze niet kon geloven. Het was alsof hun ontmoetingen niets dan dagdromen waren. ‘Ik ben gewoon zo… saai,’ mompelde ze.
      Jordy sloeg haar armen om haar schouders alsof ze aan het schuifelen waren. ‘Dat ben je niet. June, je weet hoe ik ben. Als je saai was geweest, waren wij nooit vriendinnen geweest – en jij bent mijn aller- allerbeste vriendin. Je bent juist bijzonder, June. Je bent de enige die altijd met mij wilt karaoken ondanks het risico op gehoorbeschadiging, die gekke strips tekent om me op te vrolijken en die nooit geërgerd klinkt als ik je midden in de nacht bel omdat ik een nachtmerrie heb gehad. Die dag dat je alleen in de aula zat te eten en ik naast je ging zitten voelde ik dat al aan, dat jij een vriendin zou zijn zoals er geen ander is, en ik ben ervan overtuigd dat Juan dat net zo goed aanvoelt.’
      June staarde haar vriendin aan, niet goed wetend hoe ze op deze woorden moest reageren. Een beetje opgelaten plukte ze aan haar haren.
      Jordy praatte onverstoord verder. ‘Ik ken je als geen ander. Ga naar hem toe, June. Stap over je schroom heen. Jij vindt het rot dat iemand om zijn nek bungelt, maar hij staat daar alleen maar te wensen dat jij degene was die hij nu vasthoudt.’
      June beet op haar lip. ‘Ik durf het gewoon niet,’ mompelde ze. ‘Ik denk dat ik over mijn nek ga van de zenuwen voordat ik ook maar bij hem in de buurt ben.’
      ‘Waar ben je dan zo bang voor?’
      Ze haalde haar schouders op, nog steeds naar de grond turend. ‘Gewoon. Dat ik het weer verpest. Ik weet gewoon nooit iets te zeggen tegen hem. Het is gewoon alsof mijn brein ermee ophoudt. En dat hier zo veel anderen zijn helpt ook niet.’
      Jordy’s lippen krulden om in een grijns. ‘Zoek dan gewoon een rustiger plekje.’ Ze wiebelen haar wenkbrauwen. ‘Dan kunnen jullie meteen kussen.’
      Warme vlekken kropen langs haar nek omhoog. ‘Zeg zulke dingen nou niet…’
      ‘Oké oké. Got it. Je hebt duidelijk wat hulp nodig. Ik was daar al bang voor, maar ik hoopte toch dat je het uit jezelf zou doen. Maar geen probleem, ik regel dit wel. Ga straks gewoon even een luchtje scheppen, dan zorg ik wel dat Juan achter je aan komt.’
      ‘Hoe dan?’ vroeg ze kleintjes.
      ‘Ik stuur hem gewoon.’ Ze grijnsde. ‘Ik denk dat het tijd wordt dat hij eens van danspartner wisselt. Nou, geef jij mijn neef nog een paar tellen aandacht voordat ik op mijn flikker krijg, dan zorg ik dat Juan weet wat hij straks moet doen.’
      ‘Hoe bedoel je, wat hij moet doen?’ June voelde paniek in zich opvlammen. ‘Wat ben je nou weer van plan?’
      Jordy schoot in de lach en knipoogde. ‘Dat merk je vanzelf wel. Nou, ik ga JC even van zijn ballast verlossen. Schraap jij je moet bij elkaar om zo in elk geval naar buiten te gaan.’
      ‘En je eigen date dan?’ probeerde June toch terwijl de zenuwen om haar heen cirkelden en haar insloten.
      ‘Die had helaas een joint gedraaid die niet helemaal lekker viel en heeft zichzelf ondergekotst voor we binnen waren.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Heeft zo moeten zijn zodat ik mijn matchmaking talenten kon showen.’ Er volgde nog een dikke knipoog, daarna verdween Jordy in de menigte.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    ‘Dat klinkt alsof ik niet meer de enige ben die jullie shipt!’


    Dat kan ik bevestigen.

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen