. . .

Alex luisterde hoe zijn voetstappen wegstierven en de deur daarna dichtging. Ze draaide zich op haar zij op de bank, haar wang zakte weg in het kussen dat Juice haar had gegeven.
      Het rook naar hem.
      Het ontlokte haar een zweem van een glimlach, al verdreef die de knoop in haar maag niet. Het afgelopen uur had ze alleen maar leugens uitgesproken. Halve waarheden, zei ze tegen zichzelf. Ze was wel degelijk bang voor Mila’s reactie als ze erachter kwam dat Miles dood was en ze was nog veel banger dat haar vriendin zou merken dat ze veranderd was door de verkrachting. Ze wilde niet dat ze ervan wist – niemand hoefde er iets van te weten. Dat was echter niet de reden geweest dat ze hier wilde slapen, Mila was toch niet in haar appartement. Maar ze wilde hier morgenochtend zijn, ze wilde hem nogmaals op het hart drukken wat ze vandaag hadden besproken, voordat hij zich toch weer bang liet maken. De kans was groot dat hij vannacht zou liggen malen, dus als hij morgenochtend weer een gesprek nodig had dan wilde ze er voor hem zijn.
      En dan de tweede knoop in haar maag… Hij had gevoelens voor haar. Nou ja, niet voor haar, voor Shane. Ze had gewoon gedacht dat het een bevlieging was, toen op dat feest, maar het was haar nu wel duidelijk dat het dieper zat. Hij worstelde er echt mee.
      Alleen maar doordat zij tegen hem loog.
      Maar wat had ze moeten doen? Opbiechten dat ze een vrouw was? Ze dacht niet dat hij daar om zou kunnen lachen; waarschijnlijk zou hij er goed kwaad van worden en op dit moment had hij haar steun nodig. Nu ze Tara in vertrouwen had genomen, was de stap kleiner om het ook aan Juice te vertellen, maar niet nu. Pas als het gedoe met Roosevelt achter de rug was en de dood van Miles niet meer zo zwaar op hem drukte.
      Juice kennende, zou dat echter nog wel een tijdje duren.

. . .


Juice was nog steeds hondsmoe toen hij de volgende ochtend wakker werd. Flarden van herinneringen aan gisteren dreven als mistslierten door zijn hoofd. Nog steeds kon hij Miles’ bloed in zijn gezicht voelen spatten, kon hij de blik in zijn ogen leeg zien worden, de doffe bonk horen toen het lichaam op de grond viel. Beverig ademde hij uit, zijn keel was opeens opgezet. Hoe kon hij hier ooit mee leven? Miles was een vriend geweest. Misschien niet zo close als Shane of Chibs, maar hij had hem nooit iets misdaan.
      Hij draaide zich op zijn zij en staarde naar de lege kant van het bed. Daar had nog nooit iemand gelegen, hij nam Croweaters nooit meer naar huis, maar nu wenste hij dat er iemand lag tegen wie hij kon aankruipen, die hem stevig vasthield en zei dat het wel goedkwam.
      Zijn gedachten schoten naar Shane toe, die beneden op de bank lag. Maar het was niet hetzelfde. Hij verlangde naar de zachte omhelzing van een vrouw, naar haar gefluisterde woorden, naar haar tedere aanraking. Het was moeilijk om zich voor te stellen dat Shane zoiets zou doen, ondanks de vurige kus van gisteren, ondanks het feit dat zijn vingers zo zacht voelden. De jongen had ook een harde, onverbiddelijke kant en dat maakte hem alleen maar onzeker. Het leek gewoon niet bij hem te passen, dat hij gevoelens voor een man had. Was het wel echt zo? Had Shane dat niet gewoon gezegd in de hoop dat hij zich er beter door zou voelen? Blijkbaar kon hij ook moeiteloos tegenover de club volhouden dat Miles degene was die drugs gestolen had. Niemand had aan zijn woorden getwijfeld. Het was niet ondenkbaar dat hij hier dan ook over loog, toch? Hij ging rechtop zitten en wreef in zijn gezicht. Hoe kwam hij erachter? Moest hij met hem flirten? Er waren honderden meisjes waarmee hij gesjanst had zonder er bij na te denken, maar hij had geen idee hoe hij met een man zou moeten flirten. Juice wist best dat het op dit moment niet belangrijk was, dat hij er niet over na zou moeten denken, maar van al zijn problemen was dit de minst urgente. Hij dacht veel liever aan Shane dan aan Miles’ verminkte gezicht of het feit dat hij de club moest gaan vertellen dat zijn vader zwart was. Over een gebroken hart kwam hij wel weer heen. Over die andere twee dingen… daar had hij zijn twijfels over. Misschien was hij na vandaag niet eens meer een Son. Misschien kreeg hij wel een Mayhem-vote en doodden ze hem omdat hij een van de grootste regels van de motorclub bewust had overtreden door te verzwijgen wie zijn vader was. De paniek greep hem plotseling naar de keel. Hij zwaaide zijn benen over de rand van zijn bed en ademde diep in en uit. Donkere vlekken dansten voor zijn ogen, opeens zag hij niets meer dan een donkerrode waas. Het was alsof hij bloed rook, alsof zijn gezicht ermee besmeurd was. Miles’ bloed. Of misschien wel zijn eigen bloed. Zijn vingers trilden toen hij ze naar zijn hoofd bracht, toen hij zijn handen over zijn hoofd klauwden. Zijn hart ging als een razende tekeer, zijn hoofd bonkte mee op het ritme. Hij kromde zijn nek en schermde zijn hoofd af met zijn handen. Hij wilde verdwijnen, wilde vergeten worden. Het duurde niet lang voordat hij de eerste tranen weer langs zijn wangen voelde rollen.

. . .


Alex keek op de klok. Het was al half acht geweest, normaal ging ze rond deze tijd al naar de garage toe. Ze wilde ook nog langs huis gaan om haar chestbinder om te doen en haar cut aan te trekken. Had Juice door de wekker heen geslapen?
      Ze verliet de woonkamer en liep door het halletje naar de slaapkamer toe. Daar klopte ze op de deur. ‘Juice?’
      Toen er geen reactie kwam, deed ze de deur open. Hij zat op de grond met zijn rug tegen het bed aan, zijn knieën opgetrokken en zijn gezicht ertegenaan gedrukt. Behalve een boxershort had hij niets aan, maar dat was wel het laatste waar Alex aandacht aan besteedde. Ze hurkte bij hem neer en streek langs de rechter tattoo op zijn hoofd. De aanraking zorgde ervoor dat hij opkeek. Alex slikte bij het zien van zijn rode, gezwollen ogen en de radeloze blik erin. Tijdens haar tijd in het leger had ze genoeg paniekaanvallen gezien om er eentje te herkennen. Ze legde haar hand over die van hem en streek rustig langs zijn duim. ‘Hoelang zit je hier al?’
      Hij haalde zijn schouders op, langs haar heen kijkend.
      ‘Hoe voel je je nu? Heb je het benauwd? Hartkloppingen?’ Bezorgd keek ze naar hem op. Zijn ademhaling ging houterig, maar het zag ernaar uit dat hij het ergste achter de rug had.
      ‘Mijn hoofd… mijn hele lijf voelt gewoon zwaar,’ mompelde hij. Met schokkerige vingers wreef hij over zijn gezicht. ‘Ik ben bang om de club kwijt te raken, Shane. Dat ze me eruit zullen stemmen. Misschien – krijg ik wel een Mayhem vote.’
      ‘Natuurlijk krijg je die niet, gek. Ik weet zeker dat het niemand wat kan schelen dat je vader zwart is, Juice, en ze gaan écht niet allemaal met je dood instemmen. Doe niet zo raar. Dat zou je zelf ook niet doen, toch?’
      Juice haalde onverschillig zijn schouders op, alsof hij niet eens meer in staat was om na te denken.
      ‘Ik weet dat niet makkelijk voor je is, Juice, maar het moet hoe dan ook gebeuren. Geloof me als ik zeg dat die jongens meer om jou geven dan om zo’n stom, gedateerd regeltje. Het komt echt goed, oké?’ Ze legde een hand tegen zijn wang, iets wat ze na hun laatste gesprek wel durfde te doen. ‘En wat er ook gebeurt, ik ben er voor je. Mochten ze om een of andere reden toch besluiten dat je niet langer bij de club hoort dan gooi ik ook de handdoek in de ring.’
      ‘Zou je… zou je dat echt doen?’ vroeg hij verdwaasd. Zijn vingertoppen dwaalden over haar hand terwijl hij haar aankeek. Met haar duim streek ze langs zijn wang en de blik in zijn ogen leek iets rustiger te worden.
      ‘Ja. Als ze zo met hun broeders omgaan, is het niet iets waar ik bij wil horen. Dat druist tegen alles in waar SAMCRO voor staat. Dat is waarom ik niet geloof dat ze je zullen laten stikken. Maar mocht de hele wereld wel zijn verstand verliezen en ervoor zorgen dat je gelijk hebt, weet dan dat je nog steeds op mij kan bouwen.’
      Met zijn rechterhand wreef de man langs de ogen, de vingers van zijn andere hand lagen nog op die van haar. Een tijdje bleven ze zitten, daarna stond Shane op en stak haar hand uit.
      ‘Kom op. Je kan dit.’
      Met een zucht greep hij haar hand vast en ze trok hem overeind. Zijn hele houding was nog steeds verslagen en ze trok hem in een omhelzing. Het kostte haar een ongelofelijke wilskracht om haar handen niet over zijn blote rug te strijken. Ze liet haar voorhoofd even tegen het zijne rusten. De blik in zijn ogen was nog steeds broeierig, schichtig. Na een korte aarzeling legde ze een hand in zijn nek en gaf hem een korte kus.
      ‘We komen hier wel uit.’
      Een belofte die meer behelsde dan alleen de clubsituatie. Ze streek met haar duim langs zijn onderlip om zich ervan te verzekeren dat hij dat ook wist en er verscheen een miniem glimlachje op zijn gezicht.


Reacties (4)

  • NicoleStyles

    Oh dit wordt soms zo cringy vertel het hem gewoon haha
    Snel verder ^^

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Alex!!!!! Vertel het hem nou gewoon!!! En vertel dat Miles je verkracht heeft, dat zal misschien de scherpe randjes van zijn schuldgevoel halen.

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Ik ben echt zo benieuwd hoe hij zal reageren als hij er achterkomt dat "hij"wel een vrouw is. Love t. mooi geschreven!

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Ik ben ook heel benieuwd. Het is Juice, hij kan op zóóoveel manieren reagerenxD

      1 jaar geleden
    • VampireMouse

      Ja precies dat.. Hij kan vet boos worden maar ook zeggen gelukkig en dr vol nemen ofzo 😱🤣

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Alex is zo lief voor Juice! Hij wordt echt gek als hij er achter komt dat ze een vrouw is..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen