De stilte was oorverdovend. Harry's blik brandde op mijn huid, maar ik durfde niet op te kijken. Tranen brandden achter me ogen. Het was slechts de vraag wanneer ze zouden gaan stromen. Ik klemde mijn armen beschermend om mijn eigen uitgemergelde lichaam. Een winters briesje deed me rillen. Ik klemde mijn tanden op elkaar. Eleanor's armen omsloten mijn schouders. Haar handen wreven mijn armen warm, een wanhopige poging om de kou tegen te gaan.
'Laten we dit binnen bespreken. Jullie vatten allebei nog kou.' Mijn blik richtte ik nog altijd op de grond. Dit veranderde ik niet toen Eleanor me vooruit begon te duwen. Harry's aanwezigheid was duidelijk voelbaar, maar angst overrompelde. Weken had ik hem moeten missen. Hoe vaak ik over ons wederzien had gedroomd, weet ik niet. Ik was de tel inmiddels kwijt geraakt. Ik had over hem gedroomd. Zijn lippen op de mijne en zijn warme, grote handen liefkozend door mijn haren strijkend... Ik verlangde elke ochtend en elke avond naar zijn liefde. Ik koesterde de mooie herinneringen. Ik smachtte naar hém. En nu stond hij vlakbij mij. Eindelijk kon ik hem aanraken. Eindelijk kon ik mijn vingers over zijn warme huid laten glijden. Had ik verwacht hem ooit nog te zien? Het antwoord was nee. Ik had hem uit mijn leven gebannen en dacht dat dat het einde zou betekenen aan onze tijd, aan onze herinneringen en aan onze liefde. Het had het einde van Harry en Feline moeten betekenen. Een traan rolde over mijn wang. Ik voelde hem aan mijn kaak bungelen. Ik had een beslissing gemaakt. Een moeilijke beslissing. En door James... door mezelf... Door dié nacht... Viel de beslissing in het niet. Wat ik een tijdje geleden besloten had, deed er niet meer toe. Ik had Harry nodig. Ik had hem nodig om andere meisjes te beschermen tegen de klootzak. Ik had hém nodig om mezelf misschien te kunnen vergeven. Ik had Harry nodig om met mezelf te kunnen leven. Ik wilde in de spiegel kijken en enigszins trots op mezelf zijn. Ik wilde me in mijn eigen ogen kunnen kijken en mezelf kunnen vertellen dat ik het leven waard was. Dat ik iets waard was. Ik had Harry daarvoor nodig. En daarvoor moest ik mijn eerdere beslissing ondermijnen. Het maken van de beslissing had me verscheurd, maar terugkomen op dat besluit? Het haalde de grond onder mijn voeten vandaan. Al mijn hele leven wist ik wat ik wilde. Ik had een doel. Een plan. Ik had controle. En nu? Ik wist mijn god niet wat ik met deze situatie aan moest. Ik wist niet wat ik met hém aan moest. En ik wist al helemaal niet wat ik met mezelf aan zou moeten. Wie was ik, naast dat sneue meisje? Waar was mijn sterke karakter? Waar was mijn wilskracht? Mijn intelligentie? Mijn zelfwaarde? Het voelde alsof een deel van mij afgestorven was in de afgelopen maanden. En ik kon het alleen mezelf verwijten. Een snik rolde over mijn lippen. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond, om de snikken te smoren.
'Ik moet even naar de wc,' wist ik stotterend over mijn lippen te krijgen. Eleanor liet me langzaam los, waardoor ik even wankelde zonder haar steun. Ik herpakte mezelf, haalde de hand voor mijn mond en keek voor het eerst op. Louis stond verstijfd in de woonkamer. Hij had een mok in zijn handen geklemd, maar had geen intentie om een slok te nemen. Mijn ogen dwaalden langzaam door de kamer. Ik wilde hem niet aankijken, maar ik moést. Ik kon hem niet langer vermijden. Een tweede eenzame traan rolde over mijn wang, terwijl ik zijn gezicht vond. De nieuwsgierigheid was verdwenen. Eveneens was de frustratie en woedde verdwenen. Harry was niet langer de populaire popster, die meestal een lach op zijn gezicht droeg waarmee hij menig vrouwen charmeerde. Harry was een wrak. Zijn ogen waterig, zijn handen trillend, zijn houding wanhopig.
'El, wat is er aan de hand?' Hij vroeg het me niet. Misschien wist hij dat er uit mij geen zinnig woord ging komen, of misschien wilde hij het niet van mij horen. Wellicht vond hij dat te pijnlijk.
'Ik denk dat Fé dat beter kan vertellen als ze terug komt van de wc.' Eleanor keek vertwijfeld naar mij, haar stem vragend. Ik knikte haast onzichtbaar, stapte naar achter en beende vervolgens de woonkamer uit. Ik liep niet naar de wc. Ik liep rechtstreeks door naar de badkamer. De deur sloot ik achter me, het slot draaide ik om. Vlug rende ik naar de wc en leegde voor de zoveelste keer mijn maag. Happend naar adem nam ik plaats op de grond, die verwarmt was. Ik drukte mijn handpalmen tegen de verwarmende tegels eveneens als het topje van mijn neus. Vervolgens gilde ik zonder geluid te maken. Tranen rolden over mijn wangen. Ik balde mijn handen weer tot vuisten en distantieerde mijn gezicht van de tegels. Een traan spatte uiteen op de badkamervloer. Ruw wreef ik mijn wangen droog. Met mijn mouw droogde ik ook de tranen op de vloer. Langzaam stond ik rechtop en wandelde naar de spiegel. Mijn ogen waren helder blauw, alerter dan ooit. Ik gooide ijskoud water in mijn gezicht. Mijn ogen waren rood omrand, de tekenen van tranen duidelijk aanwezig. Met een handdoek droogde ik mijn gezicht ruw af. Daarbij barstte mijn droge lippen. Het bloed proefde bitter op mijn tong, maar tegelijkertijd zoet. Ik likte met mijn tong over mijn onderlip, zodat ik letterlijk mijn wonden kon proeven. Het was bitterzoet. Net zoals deze hele fucked up situatie. Ik voelde diep vanbinnen de vreugde die Harry bij me teweeg bracht. Zijn lichaam, zijn blik, zijn lippen en zijn goddelijke ogen deden mijn hart nog steeds sneller pompen. Het was bruut om de versie van mezelf, die hij lief had, te vermoorden. Maar ik moest dat wel gaan doen. Ik moest hem gaan vertellen dat mijn integriteit was afgepakt. Mijn zelfvertrouwen was verdwenen. Dat ik mezelf niet meer was. En dat deze versie van mij niet van hem kon houden, maar hem meer dan ooit nodig had. Ik was verandert in een zelfzuchtig monster en hij moest dat niet alleen accepteren, maar hij diende dat te steunen. Want wellicht... Wellicht kreeg hij me dan terug zoals ik was. Als hij die Feline nog wel wilde. En dat was een vraag waarop het antwoord mij beangstigde. Na alles wat ik hem had aangedaan. Maar de Feline van wie hij hield was verdwenen, en als hij haar niet terugwilde, dan was die Feline voorgoed overleden.
'Fé, alles goed?' Eleanors fragiele stem echode door de badkamer. Ik gooide mijn handdoek in de wasmand en rechtte mijn rug. Mijn ijzig blauwe ogen opende ik wijd, mijn gebarsten lippen klemden ik stevig op elkaar en mijn neus haalde ik nog één laatste keer op. Het was zover. Ik zou nu zakelijk moeten zijn. Ik was een rechtenstudent. En nu ging ik een zaak beginnen. Mevrouw Johanssen vs. James. En ik ging deze zaak winnen. Ik ging ervoor zorgen dat die hufter achter de tralies weggezet zou worden. Ik zou ervoor zorgen dat hij geen enkel meisje meer zou kunnen drogeren, lastig vallen of aanraken. En dat zou ik niet doen als slachtoffer, maar als een sterke en onafhankelijke vrouw. Ik zou mijn eigen advocaat worden. Het was niet enkel meer persoonlijk. Dit was zakelijk. En Harry Styles was de kern van mijn zaak. Hij was mijn belangrijkste ooggetuige en ik had hem nodig. Zelfverzekerd haalde ik de deur van het slot en opende de deur niet veel later. Mijn mondhoeken krulden ik lichtjes in een glimlach bij het zien van Eleanor's angstige ogen.
'Ik ben er klaar voor.' Zonder op Eleanor te wachten, liep ik terug naar de woonkamer. Mijn beste vriendin dartelde zenuwachtig en gebroken achter me aan. In de woonkamer stond Louis nog altijd met zijn mok in zijn hand. Hij had zich kennelijk niet verroerd. Ik vroeg me af of hij iets gezegd had. Harry was daarentegen op de rugleuning van de bank gaan zitten. Erg comfortabel zat hij er niet bij. Bij mijn aanwezigheid veerde hij op en verroerde Louis zich eindelijk. Louis zette zijn mok weg en kruiste ongeduldig zijn armen. Voordat Louis iets kon zeggen of vragen opende ik mijn mond.
'Louis, Harry en El, ga even zitten.' Mijn stem was krachtig en zelfverzekerd, net zoals ik mijn rechtenvak Mootcourt Cum Laude had gehad. Het pleiten zat in me en ik moest die vaardigheid nu terugvinden. Ik had die vaardigheid nodig. 'Eleanor heb ik het eerder vanmiddag verteld, maar ik zal het jullie nu ook vertellen. Harry, ik heb je nodig om een hufter de gevangenis in te werken.' Mijn vurige blauwe ogen liet ik op Harry rustten. Deze trok zijn wenkbrauw op, zijn ogen vol met vragen. Zijn lippen verwijdden zich een beetje. Hij begreep het niet. Logisch.
'Het gaat om James. Hij valt meisjes lastig, zoals hij mij lastig heeft gevallen...' Ik wilde door praten, maar Eleanor sprong op. Ze keek me verafschuwd aan.
'We zijn hier geen rechtenvak. We zijn niet je klasgenoten die je moet overtuigen om schuldig te pleiten. Ik ben een goede vriendin, Fé. En deze zakelijke act... Daar trap ik niet in.' Haar stortvloed aan woorden drongen woord voor woord tot me door. Ik wilde reageren, maar opnieuw werd deze kans me ontnomen. 'James heeft Fé verkracht.' Haar woorden zweefden door de lucht. Ik voelde al het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. James heeft Fé verkracht. James heeft Fé verkracht... James heeft mij verkracht. Het werd voor het eerst uitgesproken in een grote ruimte. Het werd uitgesproken zonder aarzeling, zonder te knipperen. Eleanor gooide het op tafel alsof het niks was. Ze zei het, alsof ik er niet bij stond. Ik staarde haar verdwaasd aan. Niet in staat om mezelf te herpakken, Harry of Louis aan te kijken of de verkrachting te bevestigen. Ik staarde naar mijn beste vriendin, terwijl de gevoelens door mijn lichaam raasde. Opluchting, omdat het eindelijk bespreekbaar was. Leegte, omdat ik niet meer alleen met de situatie hoefde te worstelen. Schaamte, omdat de jongen van wie ik hield nu wist dat ik misbruikt was. Het was oorverdovend stil in de woonkamer. Louis, Eleanor en Harry zeiden allemaal niks. Ik durfde nog altijd niet naar Harry te kijken. Na een krappe tien minuten schraapte ik mijn keel. Ik rechtte mijn rug, sloot kort mijn ogen en opende ze vervolgens weer.
'Gezien mijn geheugen van die nacht weg is en jullie me op Oxford Street hebben gevonden, kan ik geen sterke verklaring afleggen. De agent heeft mij gevraagd of er iemand is die meer weet. Die alles herinnert.' Ik haakte eindelijk mijn blik los van Eleanor's gestalte. Ik keek Harry aan, me bewust van mijn kille en zakelijke blik. Zijn ogen flitsten heen en weer tussen Louis' vriendin en mij. Hij was niet in staat iets te zeggen.
'Ik heb je verklaring nodig, Harry. Misschien kan de politie dan iets voor mij betekenen. Dat is het. Meer speelt er niet.' Mijn woorden werden opgevolgd door stilte.
'Meer speelt er niet,' herhaalde Louis me beduusd. 'Meer speelt er niet...' Hij stond op en ijsbeerde verward heen en weer. 'Hoelang loop je hiermee?!' Beduusd draaide hij zich om. 'Hoelang loop je hiermee rond?'
'Een paar dagen,' mompelde ik, terwijl ik mijn schouders ophaalde.
'Hoe ben je erachter gekomen?' Harry's hese stem doorbrak voor het eerst de stilte in de kamer. 'Hoe weet je dat je verkracht bent, als je je niks herinnert...' Hij stond ook recht van zijn plek en beende op me af. Twee meter van me vandaan hield hij stil.
'Hij vertelde het me.'
'En jij gelooft die leugende bloedzuiger?' Harry's ogen waren gefrustreerd. Zijn blik had iets ongeloofwaardigs. Alsof hij het verhaal niet geloofde. Alsof ik dit zelf verzon. Woest zette ik een stap richting mijn ex.
'Hij vertelde het me niet alleen, hij genoot van de herinnering. Hij grijnsde om zijn macht en hij zou het zo weer doen. Ik zag het aan hem. Zijn overwinning was in zijn ogen af te lezen. Hij was fucking trots. En ja, daardoor geloof ik hem. Zijn vuile blik over mijn lichaam, zijn ranzige hand op mijn kont en zijn ogen die me al aan het uitkleden waren. Je was er niet bij, je zou niet weten of hij liegt. Maar ik wéét dat hij de waarheid spreekt. Ik weet dat hij het gedaan heeft. Ik voel het. Ik voel zijn ranzige handen over mijn lichaam, ik zie zijn misselijkmakende blik voor me en ...' Inmiddels spuwde mijn ogen vuur. Ik schreeuwde mijn monoloog door de woonkamer. Al mijn frustratie en woedde kwam eruit. 'En jij was er niet.' Ik sloeg Harry op zijn borst. 'Je belde niet. Je appte niet. En hij genoot daarvan. Harry's meisje machteloos en alleen. Niemand die haar hielp. Hij vond het geweldig. Alsof ik zijn missie was, vanwege jou.' Woest duwde ik Harry naar achter. 'Dus waag het niet te geloven. En geef gewoon die verklaring, zodat ik het kan vergeten! Zodat ik weer met mezelf kan leven.' Ik gilde het uit. De tranen stroomden inmiddels over mijn wangen. Harry pakte mijn polsen vast, waardoor mijn gefoeter stopte. Ik stortte ineen tegen zijn borstkas. En hij hield me vast. Hij troostte me, zoals hij dat altijd gedaan had. Hij was er voor me, iets waar ik al zolang naar verlangt had.
'Ik leg die verklaring af,' fluisterde hij in mijn haren. Hij streek geruststellend door mijn blonde lokken. 'En als James opgesloten zit, laat ik je met rust.' Langzaam liet hij me los. Zijn groene ogen keken me gepijnigd aan. Vervolgens beende hij de woonkamer uit. De voordeur viel met een klap dicht. Harry was weer weg. Eleanor en Louis staarde naar de grond. De hele situatie had ze lamgeslagen. Ze wisten niet wat te doen. En ik nam het ze niet kwalijk.
'Het is geregeld,' zei ik enkel zakelijk. 'Het komt goed, we gaan hem pakken.' Ik glimlachte kleintjes en knikte de twee toe.
'Fé...'
'Ik ga naar huis,' onderbrak ik Eleanor. Haar gepijnigde stem wilde ik niet horen.
'Fé, gaat het wel?' Ze kwam op me aflopen, maar ik stapte juist van haar weg. Ik glimlachte.
'Ja, het belangrijkste is geregeld. Dankjewel. Ik bel jullie snel.'
'Je gaat nu niet lopen, ik breng je.' Zonder te kunnen protesteren had Louis zijn jas al aan en sleutels in de hand. 'Als je zo graag naar huis wil. Je mag ook blijven.' Hij keek aarzelend en haalde onzeker zijn hand door zijn haren. Ik wilde niet nog langer in dit huis zijn, met deze mensen die mijn grootste geheim kende. Ik wilde niet de kans lopen Harry tegen te komen. Ik wilde in bed liggen en alleen zijn.
'Dat is aardig,' bedankte ik Louis voor zijn aanbod. Ik wist dat afwijzen geen zin had en liep dus gedwee met hem mee. Met een zucht stapte ik in de auto en zag Londen voor de zoveelste keer aan me voorbij glijden. ... laat ik je met rust ... Harry's woorden echode na in mijn hoofd. Laat ik je met rust... Het was niet wat ik wilde. Het was niet het antwoord dat ik wilde hebben op mijn vraag. Ik wilde dat hij me terugnam. Ik wilde dat hij bij me bleef. Maar in plaats daarvan liet hij me met rust. Ik knarste met mijn tanden en zuchtte diep. Louis zei niks. Hij parkeerde zijn auto op de campus.
'Bel als je iets nodig hebt. Ik of El ben er binnen een kwartier. Echt... Ook s'nachts.' Harry's beste vriend keek me met dwingende ogen aan. Ik glimlachte kleintjes.
'Dankje Lou.' Ik klikte mijn gordel los en stapte de auto uit. Niet veel later opende ik de deur van mijn residence en slenterde de trap op naar mijn juiste verdieping. Met mijn ogen gericht op mijn tas, waar ik wanhopig naar mijn sleutels zocht, liep ik richting mijn slaapkamer. Toen ik eindelijk mijn sleutels gevonden had, keek ik voor het eerst de gang in. En daar zat hij voor de deur te wachten. Aiden Hall. Zijn gezicht deed me beseffen dat ik het afspraakje nooit afgezegd had.
'Wat doe jij hier?' Mijn stem zweefde door de verlaten gang. Aiden zette zichzelf recht en hief ter beantwoording een koffiebeker op.
'Koffie en rechten.' Ondanks alles ontstond een oprechte glimlach op mijn gezicht, al was het slechts een kleine glimlach.
'Ik was het niet vergeten... Er kwam iets tussendoor.'
'Weet ik.' Verbaasd keek ik Aiden aan, terwijl ik mijn kamer van het slot haalde. 'Ik weet van Harry. En van James.' De rillingen golfden over mijn rug. Ik staakte mijn handeling om de deur te openen en keek Aiden met grote ogen aan.
'Hoe...?'
'Het is voorpagina nieuws. Er is gelekt.' Zijn simpele mededeling sloeg de aarde onder mijn voeten vandaan. Harry was in town... En mijn privacy was met de noorderzon verdwenen.

Reacties (7)

  • Diaval

    shit. Zeg alsjeblieft dat je nog verder gaat met dit verhaal. Het is zo goed geschreven!

    1 week geleden
  • Twice

    Holy shit, prachtig geschreven weer. Ik zit ook zó diep in het verhaal telkens als er weer een hoofdstukje is en leef zo ontzettend mee met zowel Fé als Harry, want ik snap ze beiden volkomen.
    I want mooooore!! Snel verder:)

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Oh damn...
    Aah wat is dit hoofdstuk verschrikkelijk goed geschreven!!

    1 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    Snel verder!
    Je schrijft zo mooi! Ik wil meeer!

    Ik heb zo veel medelij met fe

    1 jaar geleden
  • Teal

    Woowww heftig! Mooi geschreven

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen