1x11 Argentina Songs

Aerosmith – Dream On
Grandson – Bury Me Face Down
Kaleo – No Good
Muse – Uprising
Overview
Title: Argentina
Release Date: 28 January 2019
Episode: 11 / 22
Language: Dutch, English
Production: Winterdawn

Note: De laatste episode voor januari. Tijd gaat hard! Volgende episode gaat weer verder op 11 feburari. De dag dat ook de STR14 van Toro Rosso bekend wordt:D

Dit is een 3000 woorden lange episode:DOok hier zijn bepaalde gegevens random bedacht! So enjoy this very long chapter:D

WinterDawn

Nadat de MacBook van Jaxson een melding weergaf dat zijn systeem een paspoort activiteit had detecteert, was ook Daniel wakker geschrokken en uit zijn kamer komen rennen om het nieuws te kunnen horen. Jax was zijn geluid vergeten uit te zetten waardoor het alarm iets té hard af ging. Eenmaal bij zijn laptop aangekomen zag hij hoe Daniel met een hoop volle blik van hem naar zijn MacBook keek voor hij de informatie op het scherm liet verschijnen.

“Passport activity
FFKBPRC772 registered to Mateo Miguel Rodriguez.
Flight RA033 – Moskou, Russia to Buenos Aires, Argentinia”


“What the fucking hell moet hij daar?”, vraagt Daniel zich dan hard op af. De verwarring is van zijn gezicht af te lezen. “Ik heb werkelijk geen idee Dan, laten we even afwachten wat er gaat gebeuren binnen 24 uur. Het duurt namelijk wel even voor hij in Argentinië is en de CCTV-beelden beschikbaar zijn om uit te zoeken wat er aan de hand is.” Het is meteen voor de jonge rechercheur aanleiding om op het toetsenbord van zijn laptop te tikken en een algoritme te schrijven zodat hij de CCTV van Argentinië weet af te tappen om Max, die dit keer onder de naam Mateo Miguel Rodriguez rondreist. Niet alleen zijn laptop geeft nu een melding als de gezichtsherkenning de 21-jarige coureur herkent, maar ook op zijn telefoon komen vanaf nu meldingen binnen, zodat hij ten alle tijden op de hoogte gebracht kan worden, ook als hij op onderweg is naar andere bestemmingen in de wereld.

Jaxson kijkt verder uit het raam van de taxi als hij het moment van gisteravond nog eens in zijn hoofd heeft afgespeeld. Makkelijk om uit de bunker weg te komen was het niet, maar nadat hij Daniel weer weg gebracht had naar het vliegveld zodat hij weer Australië kon vertrekken, is hij teruggereden naar de bunker zodat het niet verdacht leek. Echter was dat niet de enige uitgang die hem de vrijheid zou geven naar de buiten wereld. Ooit was er iemand zo slim om een ondergronds tunnel naar het bos een paar kilometer verderop aan te leggen kwam hij achter na een blauwdruk van het gebouw in de grond te hebben gevonden. Via de geïnstalleerde camera’s was te zien dat zijn collega’s die hem in de gaten hielden van die ontsnappingsroute afwisten. Met een andere auto die daar in de tunnel stond voor noodgevallen, is de jonge rechercheur direct vertrokken naar een privé vliegveld zo’n 30 kilometer van de bunker verwijderd. Met een privéjet van een associate van zijn vader is hij vertrokken naar Buenos Aires, waar hij nu dus in de taxi zit onderweg naar zijn hotel. Tijdens de vlucht heeft hij meldingen ontvangen van de camera’s in de buurt van het vliegveld en het centrum in Buenos Aires. “We zijn er bijna, sir!”, de chauffeur kijkt hem eens aan door zijn achteruitkijkspiegel van de wat oudere type Mercedes. “Ok.”, glimlacht de jongeman eens vriendelijk terwijl hij zijn telefoon nog eens een scan laat doen op het systeem voor nieuwe resultaten naar Max, of Mateo zoals hij nu in Argentinië genoemd wordt.

Eenmaal aangekomen in het hetzelfde hotel als Max waar hij twee verdiepingen een kamer heeft, klapt Jax zijn Macbook weer open om nog eens goed te kijken naar het beeldmateriaal wat hij heeft binnen weten te halen. Het is haast niet te zien dat het Max is door de leren Western hoed, de cowboyhoed, en een rode bandana die hij over het onderste gedeelte van zijn gezicht heeft geknoopt zodat alleen zijn neus en ogen op het juiste moment in beeld kan komen. Hij is zo geconcentreerd dat hij het kloppen op de deur voor de eerste keer niet hoort. “Sir? Mister Hunter? Your roomservice is here!”, klinkt het aan de andere kant van de deur, wanneer Jaxson snel heen gaat om open te doen. “Thank you, ma’am.”, glimlacht hij vriendelijk als ze het karretje naar binnen rijdt en dan vertrekt. Nadat de deur snel weer dicht zit, hij zijn eten naast het bed heeft staan zodat hij eten en werken tegelijk kan, is de jonge rechercheur alweer druk bezig om de camera van de verdieping waar Max zit in het hotel binnen te komen. Als dat dan niet lang duurt en hij eindelijk beeld heeft en dus zicht op de kamerdeur van Max, gebeurt er iets vreemds. Hij lijkt alweer te vertrekken uit het hotel door de koffers die hij meeneemt en een aantal anderen om hem heen meelopen. Vreemd kijkt hij er na, terwijl hij naar het raam loopt waar hij uitzicht heeft op de ingang van het hotel. “Wat is hij in vredesnaam van plan?”, mompelt hij tegen zichzelf terwijl hij zijn Macbook niet meer in de gaten houdt.

Het is de volgende ochtend, als de jonge rechercheur vertrekt in een taxi naar een verlaten warenhuis in Rosario. De meldingen bleven de hele tijd binnen stromen tijdens de nacht. Ze zijn met een omweg naar het eindpunt gereden, wat in werkelijkheid maar zo’n 4 uur verderop ligt in plaats van de 9 uur die Max heeft rondgereden zoals hij in kaart heeft weten te brengen door de camera’s van de CCTV het kenteken die op de auto zat te laten volgen. “Ik moet nog een tussenstop maken bij Nandos Ink. Ik betaal je de prijs van de rit naar Nandos en van Nandos naar Rosario dubbel.”, als hij het gezicht van de chauffeur ziet bij het bekendmaken van de tussenstop. “Ik zal dan maar niet vragen wat je van plan bent. In Rosario vertrek ik direct terug naar Buenos Aires! Ik wil er dan verder niets mee te maken hebben!”, waarop de jonge rechercheur begrijpend knikt. “Weet dat ik niet uit de onderwereld kom, maar ervoor zorg dat bepaalde mensen daar niet in terecht komen.”. Jaxson stapt de taxi uit als ze bij Nandos Ink zijn aangekomen. Binnen kijkt een man met een lange baard, een kaal hoofd en van Aziatische afkomst hem strak aan. “Ik kom voor Cindoss, zeg hem dat de ‘little red Dragon’ er is.”, met zijn elleboog leunt hij op de toonbank waar de andere man achter staat. Na even geen beweging in hem te zien, loopt hij dan ineens als een robot naar achteren. Het duurt even voor Francisco Suárez, beter bekend bij hem als the black Viper onder de code verkoop Cindoss. “Mr. Hunter Junior, wat doe jij hier alleen?” Heel even lacht Jaxson sarcastisch. “Zelfs als ik de jongste Hunter ben, ben ik alleen op een missie. Ik heb twee reapers nodig met 10 magazijnen.” “Zoveel?”, echter geeft Jaxson hem een dodelijke blik waarna het niet lang duurt voor hij zijn bestelling heeft en er een pakket aan biljetten naar de man toe wordt geschoven.

Vlak daarna schiet de taxi door het landschap richting Rosario. Achterin de auto vult hij de twee guns met een vol magazijn en zit de rest van de magazijnen aan zijn riem gemaakt voor dit soort situaties. De chauffeur kijkt hem soms eens angstig aan door de spiegel, maar de rechercheur schenkt er geen aandacht aan. Zijn telefoon heeft nog geen meldingen weergegeven sinds de laatste locatie bij het warenhuis. “We zijn er, wel enkele blokken weg van uw eindlocatie, zoals u zei. Het is hier vlak achter. Voorzichtig met wat u doet, ook al klinkt het niet goed wat u gaat doen.”, meldt de chauffeur nog tijdens het ontvangen van het bedrag van de rit die hij dubbel betaald krijgt. “Zo is het prima.” De taxichauffeur kijkt naar het bedrag dat velen maler hoger is dan hij oorspronkelijk voor de rit vroeg. Veel aandacht besteed Jaxson er niet meer aan als hij onherkenbaar en op zijn hoede de straten door loopt. Bij het bestuderen van de omgeving, is er geen verdachte situatie te zien of sporen die ertoe leiden dat er hier iets vreemds gaande is. Eenmaal aangekomen bij het warenhuis, is Jaxson achter een aantal bomen en een ingestort gedeelte van een bijgebouw gekropen om de boel in de gaten te houden. De auto waarin Max gisteravond laat is vertrokken staat voor het warenhuis geparkeerd. Voorzichtig en onopgemerkt weet hij dan het warenhuis in te komen, waar hij muisstil de gangen door gaat en de ruimtes verkent met zijn gun in handen gereed om een gevaar op afstand te houden.

Als Jaxson bijna het hele warenhuis heeft gehad en aankomt in de grote hal, ligt er alleen een mobiele telefoon op de grond wat hij vanuit zijn positie in een hal kan zien. Met gefronste wenkbrauwen kijkt hij de ruimte eens rond, maar verder is er niemand te zien. Buiten hoort hij hoe een motor aangaat en de auto die voor het warenhuis stond weg rijdt met gierende banden. Dan gaat de mobiele telefoon af dat daar in het midden van de grote hal. Zijn ogen scannen de hele ruimte rond voor enkele mogelijke vallen, maar die kan hij niet ontdekken. De telefoon stopt met over te gaan waardoor het even een paar seconden stil is voor ‘ie weer over gaat. Ook dit keer neemt de jonge rechercheur het risico niet om ernaartoe te lopen en op te nemen. Plots springt de telefoon op luidspreker alsof het vanaf de andere kant opgenomen wordt. “Ik weet dat je daar bent Jaxson, ik ken je nu inmiddels lang genoeg. Ook om te weten dat je inmiddels weet dat ik iets te maken heb met de ontvoering. Max is hier niet geweest, mocht je, je dat afvragen! Die is voor jij het kan uitzoeken, al lang weer uit het land vertrokken. Je bent slim moet ik zeggen, dat je ons hebt weten te vinden. Helaas is het hotel waar we beiden verbleven ze niet zo slim waren door naambordjes bij de roomservice plateaus te plaatsen. Toen ik daar in de lobby de naam op zag staan, heb ik meteen geregeld dat je ons niet verder kan volgen. O, en voor ik het vergeet, sorry not sorry voor je terugplaatsing in functie! Well, ik moet weer gaan! Tot een andere keer Jax!”

Met een voor zijn hoofd geslagen blik kijkt hij verdwaasd naar de telefoon waar de connectie mee naar Sam inmiddels verbroken is. Het begint eindelijk bij Jaxson binnen te komen wat er zojuist is gebeurd voor hij Sam voor van alles en nog wat uit begint te maken in zijn tirade. Met een losliggende baksteen die naast hem ligt, probeert hij uit of er een val aanwezig is door hem de grote hal in te gooien. Na enkele momenten van geen enkele beweging, gaat hij voorzichtig op de telefoon af en neemt hem van de grond af. “Building demolition activated. One minute countdown has started.” Meteen zet de jongeman het op een rennen naar een uitgang, hopen dat zijn conditie nog altijd goed genoeg is om ver genoeg uit de buurt te zijn. Als hij net het terrein af is, hoort hij de explosie in het gebouw achter zich. “Shit.”, is het enige wat hij uit kan brengen voor hij zichzelf aanzet om nog harder te rennen. Vlak voor hij bij zijn uitstap punt is, ziet hij de chauffeur die hem hier heen heeft gereden nog steeds staan, dit keer staat hij naast zijn taxi. “Snel in de auto!”, wordt hem door de chauffeur toegeroepen. Jax doet wat hem wordt opgedragen en neemt springend de auto in, plaats op de passagiersstoel. “Rijden, rijden, rijden!”, schreeuwt hij voor de auto met spinnende banden hard weg rijdt. “Bent u ongedeerd, sir? Toen u wegliep, liet God mij weten op u te wachten.” Heel even was hij vergeten dat hij in een land was waar dit vaak gebeurd. “Ik heb niks, jij?” Met een vragende blik kijkt hij de man naast zich aan die eens met zijn hoofd schudt.

Eenmaal terug in zijn hotel, inspecteert hij de telefoon van Sam. Alles lijkt gewist te zijn na het telefoongesprek, maar Jaxson is Jaxson niet, als hij het niet probeert alles terug te zetten. Het duurt enkele uren voor hij de locaties terug weet te vinden en enkele vreemde foto’s in de galerij ziet verschijnen. “Waarom zou je daar ooit foto’s van willen maken?”, vraagt hij zich dan hardop af, maar veel informatie krijgt hij ook niet meer. Ook zijn systeem heeft geen meldingen meer gedaan en het lijkt erop dat er nog geen paspoort activiteiten zijn gesignaleerd. Met een zucht laat hij zich achterover op bed vallen als de ochtend van een nieuwe dag aan is gebroken. Dan zit er niks anders op dan terug te gaan naar Amerika tot er weer iets gebeurd. Na enkele minuten begint hij zijn spullen in de koffer te pakken en na een kwartier staat hij in de lobby bij de receptie te wachten om zich uit te checken. Met een taxi gaat hij terug naar het vliegveld waar de privéjet nog steeds staat te rusten tot er weer gebruik van gemaakt werd door Jaxson. “Alles gelukt?”, vragend kijkt de piloot hem aan. “Helaas niet.” “Dus we gaan terug naar Amerika?” “Zoals het er nu uit ziet wel ja.” De jonge rechercheur tilt zijn koffer naar zijn plaats, waar de krant van vandaag op een tafel ligt met een kranten kop van een vermist meisje dat gevonden is op een afgelegen boerderij. Er staat een foto bij waar ze is gevonden en dat er veel meer vermissingszaken zich hier op dit soort boerderijen bevinden in Argentinië. Heel even staat alles stil voor Jaxson als hij ook nog eens met een geconcentreerde blik voor zich uit kijkt. Wild gaat zijn hand naar zijn broekzak waar hij de telefoon van Sam uitvist en nog eens naar de foto’s kijkt in de galerij. Daar staat net zo’n verlaten boerderij op, waar een oude oliewagen staat met een bedrijfsnaam erop. “Eduard? We vertrekken later! Ik heb toch nog iets te doen.”

Toeval bestaat niet, maar in Jaxson zijn geval, kon het niet beter. Dezelfde taxichauffeur als die hij gisteren trof voor de rit naar Rosario, rijdt nu net weer langs en stopt voor hem. “Wat is er, sir?”, vragend kijkt hij hem aan als Jaxson weer in stapt. “Weet u waar dit is?” “Eh ja, dat is bij buiten Buenos Aires. Ik denk een anderhalf uur rijden?” “Brengt u mij daar heen als u wilt.” Geen moeite voor de chauffeur, want ook deze keer komt hij met het verhaal aan dat God hem heeft laten weten de jongeman te helpen. Terwijl hij ook deze keer zich weer klaar maakt met de twee wapens en de munitie die hij gisteren heeft opgehaald, kijkt de chauffeur hem zo nu en dan eens aan. “Wat voor een werk doet u precies?” “Ik spoor vermiste mensen op, internationaal. Sommigen zijn gevaarlijk, sommigen weer niet.” “Is dat wat u hier ook naar toe heeft gebracht? Een vermissing?” Jaxson knikt eens terwijl hij de omgeving in zich opneemt. “Kijkt u Formule 1?” “Was Max Verstappen hier?” “Was, is, ik weet het niet op dit moment, maar ik heb misschien nu een aanwijzing waar hij mogelijk is geweest en waar er misschien meer kunnen zijn.” De man begint dan uit het niets hardop te bidden waarna hij afsluit met een verzoek: “Laat deze jongeman de coureur vinden waar velen fan van zijn en dat hen beide niks mag overkomen. Deze jongen is namelijk een engel voor de wereld!”

“We zijn er, sir!” “Noem me maar, … mr. Jason.” “Moet ik hier blijven wachten sir Jason?”, waarop de jongen eens knikt. Eenmaal bij de boerderij op het afgelegen stuk, lijkt het een helemaal verlaten omgeving. Met een gun in zijn handen, loopt Jaxson voorzichtig elke ruimte in, maar na enige tijd is het complex echt leeg. Echter is een verbrande foto waar nog een klein deel van een dure jacht en Max er op terug te zien. De jonge rechercheur neemt de foto in zijn hand waarna hij goed naar de jacht kijkt voor een naam, maar als dat niet helpt gaan zijn ogen naar de achtergrond. Ergens herkent hij het gebouw op de achtergrond al kan hij het niet helemaal plaatsen. “Max, de jacht, een casino of een oud theater?”, vraagt hij zichzelf dan eens af. Plots schiet het hem te binnen. “Monaco!” Snel rent hij terug naar de taxichauffeur. “Naar mijn privéjet alstublieft!” “Noem me maar Mario, sir Jason!” Eenmaal bij het vliegveld aangekomen. “Eh sir! Hier is mijn kaartje voor mijn telefoonnummer, mocht u nog eens in Argentinië zijn, dan kunt u altijd gebruik maken van mijn service, uw persoonlijke taxi! Oh en ik hoop dat het u lukt om Max te vinden. Daar ga ik voor bidden, elke dag!”, Jaxson glimlacht eens en knikt dan. “Goed, ik beloof het! Maar, niemand weet wat wij hier gedaan hebben! Anders weet ik u te vinden, Mario…”, even kijkt hij naar het kaartje: “Mario Gonsalez!”

Eduard staat al te wachten op Jaxson. “Wat was dat nou?”, vragend kijkt de piloot hem aan. “Ik heb wat ik hebben wilde, tenminste, ik heb iets om niet met lege handen naar Amerika terug te gaan. Het wordt tijd dat ik mijn functie terugkrijg en dat ik erachter kom wat er gaat gebeuren in de komende weken. Ik heb het idee dat het niet veel goeds gaat zijn. Elke keer als ik dichtbij kom en bijna kan overgaan tot actie, gebeuren er vreemde dingen die of Max of mij elke keer in gevaar brengen.” De motoren van het vliegtuig beginnen te draaien en zorgen voor een wat vervelend geluid. “Ik ben er zeker van dat je ‘m zult vinden Jaxson. Ook al is hij nu nog steeds voor je op Pole position, jij gaat hem wel inhalen en ervoor zorgen dat jij degene bent die de Pole position heeft en hem terugbrengt naar vrienden en familie. You can do this my boy, I know it for sure you can do this!” Jaxson verneemt hoe het vliegtuig de lucht in gaat terug naar Amerika. “You can hide wherever you want, but soon you’ll be out of hiding spots and I’ll find you no matter what!”

Reacties (2)

  • VampireMouse

    Awesome!!!!!!!!!!!!! Geweldig!!!!!! Verder!!!!!!

    2 maanden geleden
    • Winterdawn

      Someone is excited 😂😂 Al die uitroepstekens verraden je!

      2 maanden geleden
    • VampireMouse

      Niet joh hahaha

      2 maanden geleden
    • Winterdawn

      Lijkt alleen maar zo 😂😂 de knop van het toetsenbord is gewoon blijven hangen 😜

      2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Geweldig!

    2 maanden geleden
    • Winterdawn

      :DBen blij dat je het leuk vond!

      2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen