VERLEDEN

Juan had de avond heel anders voor zich gezien. In ieder geval had hij niet verwacht dat zijn date zo opdringerig was dat hij amper ruimte kreeg om te ademen. Tot tweemaal toe had ze hem geprobeerd te zoenen, maar de boodschap dat hij dat niet wilde, leek maar niet binnen te komen. Eigenlijk wilde hij haar gewoon aan de kant schuiven, maar hij moest steeds aan Junes woorden denken. Hij had beweerd dat hij niet zo was en daardoor voelde hij zich verplicht bij Anna te blijven.
      Maar zijn gedachten waren helemaal niet bij het meisje. Steeds opnieuw zochten zijn ogen June. Ze zag er zo prachtig uit vanavond, haar jurk stond haar zo mooi… Keer op keer beeldde hij zich in dat zij degene was die hij vasthield, maar die droom werd steeds weer snel verholpen.
      Anna en June leken in niets op elkaar.
      Plotseling voelde hij een hand op zijn schouder. Hij schrok op uit zijn gedachten en keek opzij. Overrompeld staarde hij Jordy aan, die ook een hand op Anna’s schouder had gelegd.
      ‘Zeg dametje, mag ik deze knappe jongen even van je lenen?’
      ‘Nee,’ bitste Anna. ‘Ga een eigen date zoeken.’
      Juan onderdrukte een zucht, zich afvragend waarom zijn broer in vredesnaam deze bitch voor hem had uitgezocht. Ze zag er goed uit, maar daar was dan ook wel alles mee gezegd.
      ‘Anna…’ zei hij aarzelend. ‘We hoeven toch niet de hele avond met elkaar te dansen? Je kunt best met wat anderen dansen en praten, je bent spontaan genoeg.’
      Ze kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Wil je me weg hebben? Vanwege die papegaai hier nog wel?’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘We kunnen elkaar straks toch weer opzoeken?’
      Met Jordy dansen maakte hem een beetje nerveus – hij wist nooit zo goed wat hij van het meisje moest denken. Ze was echter Junes beste vriendin, dus het feit dat ze hier nu met hem stond, had misschien wel met haar te maken. Zijn ogen flitsten even de zaal rond om te zien waar ze was. Een steen daalde af in zijn maag toen hij zag dat ze weer met Rodey stond te dansen. Hij vertrouwde die knakker voor geen cent. Het eerste halfuur dat ze aan het dansen waren geweest, had de footballer hem al een paar keer uitdagend aangekeken, met een valse grijns om zijn lippen.
      Alsof hij wist dat June hem had afgewezen en hij van haar kwetsbaarheid misbruik zou gaan maken. Dat was de grootste reden dat hij haar steeds in de gaten hield – al kostte het hem ook gewoon buitengewoon veel moeite om níét naar haar te kijken – om te zien of haar date niet over de schreef ging en June niet in staat was om duidelijk te maken dat ze iets niet wilde, zoals de keer dat Emilio zijn arm om haar heen had geslagen.
      Opeens liet Anna hem los. Ze wierp een boze blik op Jordy, die alleen grijnsde en toen haar armen om zijn nek sloeg. Een zoete geur omringde haar, te zoet naar zijn smaak. Ze droeg een knalgroen jurkje met luipaardprint, een soort vreemde match met haar haren, aangezien ze een deel van haar hoofd had afgeschoren en er luipaardvlekken in had geverfd. Hoewel haar haren knalblauw waren, misstond het haar op de een of andere manier niet.
      ‘Ga je mijn vriendinnetje nog ten dans vragen?’ vroeg ze.
      Juan sloeg een beetje beschaamd zijn ogen neer. Ondanks zijn voornemen om dat inderdaad te doen, had hij het nog niet gedurfd. Hij was veel te bang dat hij het weer zou verpesten. Dat hij op haar jurk ging staan of haar per ongeluk liet struikelen. Die vernedering wilde hij haar besparen.
      ‘Je durft het niet?’
      Hij haalde zijn schouders op.
      Jordy schoot in de lach. ‘Wat zijn jullie toch een heerlijk stel. Allebei zo hopeloos verliefd. Prachtig.’
      Een beetje opgelaten keek Juan haar aan. Was June echt verliefd op hem? Natuurlijk – hij had wel gemerkt dat ze hem leuk vond, maar niet in de mate die haar vriendin nu suggereerde.
      ‘Luister. June is echter smoor op je, al weet ik veel hoe lang, en zoals je al hebt ondervonden is ze niet echt een ster in initiatief nemen dus dat moet jij maar doen. Nou ben ik nooit te beroerd om te helpen, dus je kunt weer doorgaan met ademhalen.’
      Juan voelde dat zijn wangen een kleur kregen. Vanaf het moment dat Jordy had gezegd dat ze smoor op hem was, was hij inderdaad vergeten hoe hij moest ademen.
      Jordy’s arm gleed bij zijn nek vandaan en ze ritste haar tasje open. Een tel later haalde ze er een MP3-speler uit. ‘Hier staat Junes lievelingsnummer op. Zoek een mooi romantisch plekkie waar jullie allebei zo onhandig kunnen doen als jullie maar willen omdat er verder toch niemand in de buurt is, doe allebei een oortje in en ga met haar schuifelen zoals jullie eigenlijk al de hele avond willen doen. Waarschijnlijk gaat ze het halve nummer houterig bewegen en naar de grond turen, maar daar moet je je niet door laten afschrikken. Wees gewoon lief en geduldig – maar dat ben je altijd bij haar. Geef haar een beetje zelfvertrouwen en als je haar wil zoenen doe het dan heel voorzichtig zodat je haar niet afschrikt, want ze heeft nog nooit gezoend. Praten kan ze al niet eens fatsoenlijk met je, laat staan dat ze weet hoe ze je moet zoenen. Maar geloof me als ik zeg dat ze het absoluut wil.’ Jordy grinnikte en kneep even in zijn wang. ‘Wat zeg je ervan? Dit is toch een topplan? Ik heb tegen June gezegd dat ze zo naar buiten moet gaan en dat ik jou achter haar aan zal sturen. Dat liedje duurt bijna tien minuten, dus als je dat drie keer herhaalt, vermaken jullie je vast wel.’ Ze gaf een dikke knipoog.
      Juan was zo overrompeld door haar woordenstroom dat hij ervan overtuigd was dat de helft hem niet zou bijblijven, maar hij begreep de functie van de MP3-speler en schoof die in zijn zak.
      ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen,’ mompelde hij.
      ‘Dat hoeft ook niet joh. Ik hoor morgen wel van June of je een beetje kan zoenen.’ Ze grijnsde breed. ‘Dus als mijn supergoede idee tot een magisch moment gaat leiden, dan kom ik wel met een wederdienst die je mag bewijzen.’
      Een beetje opgelaten wreef Juan in zijn nek. Sinds ze het woord ‘zoenen’ had gezegd, waren zijn gedachten daarbij blijven hangen en het duurde even voordat de rest van haar zinnen binnen sijpelden. ‘Wat voor wederdienst?’
      Ze trok een mondhoek op. ‘Ik wil dat je een date voor me regelt.’
      ‘Met wie?’
      ‘Emilio.’
      Juan sperde zijn ogen even open. Met Emilio? Nou dan mocht hij zijn vriend wel blinddoeken. Dat zei hij echter niet, in plaats daarvan haalde hij zijn schouders op. Emilio wilde een goede wingman zijn, dus daar zou hij dit gewoon onder schuiven. ‘Deal.’
      Ze lachte haar rechte, witte tanden bloot. ‘Deal!’ Ze keek om zich heen. ‘Is June er nog?’
      Juan keek naar de plaats waar ze een paar minuten geleden nog was geweest. ‘Nee… Net was ze nog met haar date.’
      ‘Die neef van mij zal ook eens geen roet in het eten gooien. Kom, we gaan ze zoeken.’ Ze haakte haar arm door die van hem en trok hem mee naar buiten.
      Normaal gesproken had hij zich wel afgevraagd wat mensen ervan zouden vinden dat hij zo met Jordy rondliep, maar op dit moment was de bal zenuwen in zijn buik daar alleen vanwege June.
      Zou Jordy’s plan lukken? Of wist hij zelfs iets simpels als dit te verpesten?
      Buiten gleden zijn ogen door het schemerdonker. Er stonden genoeg mensen te roken of te zoenen, maar June zag hij nergens. Was ze toch nog binnen? Het zat hem niet lekker – zeker niet toen hij weer aan Rodeys grijns dacht.
      ‘Hmm, wat vreemd,’ vond ook Jordy. ‘Het is niets voor June om ergens in het donker te gaan wachten, tenzij ze in paniek is geraakt. Ik bel haar wel. Loop jij eens een stuk die kant op?’ Ze gebaarde naar voren.
      Juan knikte en liep in de lengte van het gebouw. Na een paar tellen hoorde hij een telefoon overgaan. Aan deze kant was niemand en een naar gevoel daalde af in zijn maag. Hij begon te rennen. Vlak voordat hij de hoek omsloeg, hoorde hij iemand snikken.
      Oh god.
      Een trilling ging door zijn borstkas.
      ‘Hé!’ schreeuwde hij. ‘Laat haar los!’
      Rodey had haar tegen de muur geduwd, met één hand om haar mond. De ander bevond zich onder haar jurk en omvatte haar borst terwijl zijn lippen langs haar nek glibberden. Junes lichaam kronkelde, maar ze kon niets uitrichten tegen de brede footballer.
      Verdwaasd draaide Rodey zijn hoofd opzij. Direct balde Juan zijn vuist en ramde hem in zijn gezicht. Pijn flitste door zijn knokkels terwijl de ander achteruit struikelde. Juan wilde zich boven op de jongen werpen en hem slaan waar hij hem raken kon, maar Junes gesnik zorgde ervoor dat hij zich op haar focuste.
      Voordat hij echter wat kon zeggen of doen, dook Jordy naast hem op.
      ‘What the fack, Ro?’ snauwde ze.
      ‘Wat?’ snoof de jongen, over zijn dikker wordende wang wrijvend. ‘Dit was toch je hele plan? Juan hier helpen omdat ie zelf niet de ballen heeft om een meisje te versieren? Ik moest hem toch jaloers maken, hmm?’
      Juan verstijfde. Het schaamrood steeg naar zijn wangen. Wat was dit nou weer?!
      ‘Je moest haar niet aanranden? Ben je gek?!’ Jordy greep zijn kin beet en keek hem aan. ‘Heb je wat geslikt?’
      Rodey haalde zijn schouders op. ‘Ik moest toch op de een of andere manier een leuke avond zien te hebben met die saaie doos? Een pilletje hielp.’
      Met een pets belandde Jordy’s hand op de wang van de ander. Daarna keek ze om naar Juan en seinde met haar ogen opzij. Juan aarzelde. Hij had gedacht dat het beter was als Jordy haar zou troosten, aangezien ze net door een man betast was.
      Hij draaide zich naar June toe. Ze had haar armen voor haar bovenlijf gekruist en tuurde naar de grond. Tranen rolden over haar wangen.
      ‘June…’ fluisterde hij. Het zien van haar verdriet zorgde er voor dat zijn stem onvast klonk. Ondanks Jordy’s aanmoediging durfde hij haar niet aan te raken. ‘June je bent veilig nu,’ zei hij. Hij stond tegenover haar, maar niet zo dichtbij dat hij bang was haar te verstikken. ‘Wil je – wil je dat ik je vasthoud?’
      Hoewel ze naar de grond staarde, dacht hij haar te zien knikken. Evengoed wervelden de zenuwen door hem heen toen hij nog iets dichter naar haar toe stapte, voorzichtig zijn handen op haar schouders legde en haar tegen zich aantrok. Haar armen gleden om zijn middel terwijl ze hem stevig vasthield. Juan streelde aarzelend haar haren, niet goed wetend wat hij nu moest doen. Eigenlijk had hij nog nooit iemand getroost. Ze duwde haar hoofd tegen zijn schouder en hij drukte een kus in haar haren. Hij schrok een beetje toen hij per ongeluk haar oor raakte en prevelde een verontschuldiging.
      Op de achtergrond klonk geruzie, maar uiteindelijk beende Rodey bij hen vandaan. Juan beet zijn kiezen op elkaar toen hij een blik van de jongen opving. Met die knul was hij nog niet klaar. Op die moment wilde hij er echter gewoon voor June zijn.
      ‘Sorry June,’ zei Jordy zacht. Ze kwam naast hen staan. ‘Ik had nog wat tegoed van hem en ik had gevraagd of hij een klein beetje kon flirten in de hoop dat Juan een move zou gaan maken, maar hij is veel te ver gegaan en het spijt me echt heel erg.’
      June zei niets. Hij voelde hoe haar vingers in zijn rug knepen en vermoedde dat ze tegen nieuwe tranen vocht. Met een wanhopige blik haalde Jordy een hand door haar haren.
      ‘Ik… weet niet wat ik moet zeggen June. Het spijt me echt. Ik moet me ook altijd overal mee bemoeien… maar ik bedoelde het goed, ik dacht dat het gewoon iets onschuldigs zou zijn. Ik had nooit verwacht dat hij…’ Ze ademde scherp in. ‘Hij is mijn neef. Ik had dit nooit achter hem gezocht.’
      Juan vond dat nogal naïef, Rodey had toch best een reputatie als het op meisjes aankwam, maar hij zei er maar niets over. In plaats daarvan streelde hij Junes rug.
      ‘Wil je mijn broer naar buiten sturen?’ vroeg Juan. ‘Dan breng ik haar naar huis.’ Hij wilde June niet alleen laten, maar haar ook niet door de menigte mee naar binnen trekken.
      Hij voelde hoe June verkrampte. Ze keek naar hem op, haar ogen glansden van de tranen. ‘Hij gaat… hij gaat toch niet mee?’
      Juan schudde zijn hoofd. Heel voorzichtig veegde hij met zijn duim een traan van haar wang. ‘Nee, ik leen zijn auto even. Is dat goed? Of wil je nog blijven?’
      ‘Nee,’ mompelde ze. ‘Maar je date…’
      ‘Die kan zich mooi vermaken met Rodey,’ zei hij grimmig. ‘Ik heb zo’n idee dat die wel met haar wil zoenen.’ Zijn bezorgde ogen vonden die van haar. ‘Maak je daar maar niet druk om, goed? Ik ga je naar huis brengen. Oké?’
      Met een bleek gezicht knikte ze. Juan draaide zich weer naar Jordy toe, die de hint begreep en zich snel omdraaide en zich uit de voeten maakte.
      Een beetje opgelaten keek hij June weer aan nu ze alleen waren. ‘Ik – ik weet niet zo goed wat je… vervelend vindt of juist fijn na dit. Maar je mag… je mag mijn hand vastpakken als je dat wilt of me vasthouden of… of gewoon niets, maar ik denk dat het beter voor je is als we hier niet blijven staan.’ Hij wierp even een schichtige blik op de plek waar Rodey haar net tegen de muur had aangeduwd.
      Ze veegde langs haar ogen en knikte. Juan liet haar los en naast elkaar liepen ze achter het gebouw vandaan. Zodra ze de hoek omsloegen, voelde hij een streling langs zijn vingers. Haar hand gleed in die van hem.
      Direct voelde Juan zich een stuk lichter. Hij draaide zijn gezicht opzij en zag haar blozen terwijl ze hem schichtig aankeek.
      Even kneep hij in haar vingers, daarna tilde hij haar hand op en drukte een kus op de grootste knokkel.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ahw!!!! Cuteness overload!!!!
    Ik vertrouwde die Rodey echt niet. Al van het begin af aan. Wat een klootzak.

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen