Foto bij 02. Ghetto Gospel

Moskou. Het was het economische hart en ook de hoofdstad van Rusland; het grootste land ter wereld. Het was intimiderend, maar ook daardoor zo fascinerend. De literatuur, geschiedenis en kunst waren wonderbaarlijk mooi en trokken mij ook op de één of andere manier aan. Dit machtige en autoritaire land had zijn duistere charme dat mij gek genoeg aantrok..


‘Alwéér?’ Hoorde ik zijn zware stem grommen en keek op hoe zijn ogen naar mijn handen staarde. Kleine wondjes hadden zich diep in mijn knokkels gegraven en enkele bloedvegen waren te zien op mijn handen.
Ik beet zacht op de binnenkant van mijn wang en hoopte vurig dat hij van gespreksonderwerp zou veranderen.
‘Maverick hier hebben we het nog over gehad!’ Hij klemde zijn grote handen gefrustreerd vast aan het stuur en gaf extra gas bij waardoor de auto onder ons woest gromde. Ik kromp zachtjes in een en friemelde stilletjes aan mijn trui. Ik was niet snel bang, maar een woeste Nikolai was niet niets.
‘Praat Mave.. nu,’ Zijn stem werd zwaarder met de seconde en zijn licht blauwe ogen hield hij strak gefocust op de weg.
‘Ik.. het was niet door mij..’ Stootte ik uit en keek mijn ex-stiefbroer dringend aan. Onze ouders waren al ongeveer een jaar uit elkaar omdat mijn moeder altijd erg goed was in het verprutsen van relaties. Inclusief de moeder-dochterband die een normale moeder en dochter wel met elkaar hadden.
Hij keek kort mijn kant op en schudde toen afkeurend zijn hoofd. Ik had al veelte vaak zijn preek gehoord maar deze keer leek hij bozer dan normaal.. woester. Ik slikte en wachtte op zijn antwoord.
‘Ga verder,’ Snauwde hij onvoldaan en sloeg de afslag op de weg af en parkeerde de auto na een poosje voor ons huis.
‘Een jongen werd lastig gevallen en toen nam ik het voor hem op. Simpel zat.’ Beet ik hem toe en klikte mijn gordel los. Ik maakte aanstalten de auto uit te stappen maar voordat ik het doorhad greep Nikolai mij beet bij mijn bovenarm en trok me met een smak de auto terug in.
‘Mave ik ben serieus.’ Zijn ijzige ogen boorde dwars door mij heen en met moeite wist ik mezelf los te trekken uit zijn doordringende blik.
‘Ik wil niet dat je word opgepakt.’ Zijn stem werd zachter en liefkozend streek hij een verdwaalde krul achter mijn oor.
‘En al helemaal niet met dat spul op zak.’ Vervolgde hij toen haast geruisloos en gooide een zakje gevuld met wit poeder op mijn schoot. Het bloed trok zonder pardon uit mijn wangen en duizelig knipperde ik met mijn ogen. Nik zijn ogen keken mij afwachtend aan, wachtend op een antwoord. Een verklaring. Een reden waarom ik dat op zak had en in mijn kamer verstopte. Ik probeerde het brok uit mijn keel te slikken maar gaf het op na enkele secondes. Ik opende mijn mond om iets te zeggen maar werd onderbroken door een ijzige tik op het raam van de auto. We keken beide op en tot mijn verbazing zag ik Nikolai zijn vriendin staan. Gered. Ik wist niet hoe snel ik het zakje stiekem in mijn zak stak en de auto uit krabbelde.
‘Bedankt voor de lift Nik!’ Riep ik over mijn schouder en wist niet hoe snel ik de huissleutel tevoorschijn haalde en mezelf binnenliet.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen