Foto bij 05. Thieves in law

De laatste dozen waren uitgepakt en mijn appartement zag er piekfijn uit. Een tevreden zucht verliet mijn lippen en vermoeid liet ik me neerzakken op de bank. Ik woelde met mijn hand door mijn lichtbruine krullen en sloot kort mijn ogen..
‘Ik ben blij voor je.’ Hoorde ik plots een bekende stem zeggen en zag Nikolai in de deuropening staan. Hij ontvouwde de laatste paar dozen en kwam toen schuin tegenover mij zitten op een lounge stoel.
‘Dankjewel.. en dat je me zoveel hebt geholpen met het verhuizen.’ Glimlachte ik en keek tevreden rond.
Hij wuifde het weg alsof het niets voorstelde en wreef toen kort met zijn hand in zijn nek. Ik fronste kort mijn wenkbrauwen en bedacht me dat hij nooit zo ongemakkelijk of nerveus deed. Hij was altijd vol van vertrouwen en soms zelfs iets te vol van zelfvertrouwen. Hij had zichzelf verraadde.
‘Zeg op,’ Beviel ik en vouwde mijn armen afwachtend in elkaar. Ik trok één wenkbrauw omhoog en maakte van mijn ogen kleine, achterdochtige spleetjes. Nik begon nerveus te lachen en hief zijn handen omhoog als teken van opgeven. Het was fijn om zo’n goede band met hem te hebben, ook al hadden we een groot leeftijdsverschil en waren we geen stief familie meer.
‘Het is niets ergs, laat ik daar alvast mee beginnen.’ Legde hij uit en vouwde zijn handen zakelijk in elkaar en keek mij strak aan. Ik knikte, als teken dat hij verder moest gaan en was al lang opgelucht dat ik niet weer een lange preek aan moest horen over het illegale werk dat ik verrichtte.
‘Je nieuwe appartement is mooi, en je hebt er hard voor gewerkt. Legaal of illegaal ter zijde.’ Die zat. ‘Hoe dan ook,’ Vervolgde hij en het bleef even stil.
‘Ik wil je een baan aanbieden bij het bedrijf waar ik werk. Je bent binnenkort klaar met je opleiding en ik zou het leuk voor je vinden als je dit appartement zou kunnen behouden en onafhankelijk zou kunnen blijven, Maverick.’
Ik glimlachte stomverbaasd. Niet-wetend wat ik hierop moest zeggen. Ik had mijn zaakjes op orde, en had daardoor een stabiel inkomen. Met het verkopen van cocaïne en de illegale kooigevechten verdiende ik meer dan genoeg. En ik wist zeker van mezelf dat ik er goed in was.. Het vechten zat in mijn bloed.
‘Ik ehm..’ Ik probeerde naar de juiste woorden te zoeken maar faalde al snel.
‘Je hoeft niet meteen een keuze te maken.. laat het even bezinken en denk erover na. Ja?’
Ik glimlachte dankbaar en knikte.
‘Komt goed.’ Verzekerde ik hem en hij grijnsde voldaan.
‘Pizza?’
‘Ik dacht dat je het nooit ging vragen,’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen