Foto bij Chapter ninety

In verband met een verhuizing gisteren is het hoofdstuk iets later, excuus ~

Een diepe zucht verlaat mijn lippen als ik neerkijk op het trainingsveld voor mij. Het is donker buiten, maar dat zorgt er verder niet voor dat ik de radeloze jongen op het veld niet kan zien staan. Omringt met ballen zoals ik een aantal avonden geleden ook stond te trainen. Ik steun met mijn armen op de rand van het balkon van de villa en leg mijn kin op mijn handen. Éen voor éen worden de ballen op het veld, met veel frustratie op het goal gemikt. De lat krijgt flink wat te verduren nu de jongen zijn focus compleet verloren lijkt te zijn. Maar een enkele bal weet het net te halen, terwijl zijn andere schoten net zo hard weer teruggekaatst worden via de lat. Iedere bal die terugkomt volgt hij met zijn blik en het lijkt hem alleen maar gefrustreerder te maken. Met geen éen schot lijkt hij tevreden te zijn.

Na een tijdje naar de jongen op het veld te hebben gestaard, begin ik mij af te vragen of ik dit ooit heb kunnen voorkomen. Ik heb hem altijd willen beschermen, maar uiteindelijk is dat nooit gelukt. Wat zou er gebeurd zijn als ik niet weg zou zijn gegaan bij Teikoku? Als ik gewoon al die tijd braaf zou zijn gebleven en zou hebben geluisterd naar Kageyama als onze commander en met Kidou als captain. Zijn tactieken zijn nooit een probleem geweest, net als al het andere dat Kidou ooit van mij gevraagd heeft tijdens een game, of wanneer hij een gunst nodig had. Ik snauwde pas wanneer Kageyama in het zicht was. Als ik eraan terugdenk, kan ik mij niet herinneren waarom ik altijd naar deze man uitviel. Hij hoefde maar het veld op te stappen en al mijn zenuwen en spieren trokken zich samen. Zijn voetstappen in de gangen zorgde er al voor dat mijn nekharen overeind gingen staan, maar ik kan mij niet herinneren dat er ooit iets gebeurd is waardoor ik mij zo voelde. Was het een natuurlijke reactie van mijn lichaam waar het RH program op geforceerd was? Dat het zich automatisch paraat maakte voor wat er eventueel zou komen, voor wat het eventueel te verduren zou krijgen? Kageyama zei dat het RH program officieel gefaald was, maar uiteindelijk eigenlijk beter uitgevallen was dan ze eigenlijk hadden durven dromen. Het had niet het effect dat ze wilde hebben en schreven het af als gefaald. Maar achteraf, met alles wat ik veroorzaakt heb, lijk ik het beste experiment ooit te zijn geweest. Niet omdat zij het aangestuurd hebben, maar omdat ik het allemaal zelf gedaan heb.
Wat zou er met mij gebeurd zijn als ik door was gegaan op Teikoku? Kageyama leerde mij daar die enorme kracht te beheersen, ondanks dat het slechter leek te gaan, brak alles pas écht los toen ik Teikoku had verlaten. Omdat ik niet meer de persoon om mij heen had die voor mij uitkeek. En omdat ik niet meer de commander had die ervoor zorgde dat niet alles eindigde voor waar het RH program officieel voor gecreëerd was. Hij had er spijt van, maar omdat ik zelf vertrok, kon hij mij niet langer beschermen. In ieder geval is dat wat hij zei, maar zijn het woorden die zich samen hebben gesmolten tot een leugen uit bestwil? Of zijn het woorden die oprecht de waarheid spreken.
Ik bal gefrustreerd mijn handen tot vuisten. Dit alles zorgt er alleen maar voor dat ik zelf ook gefrustreerd raak. Dat is mij zwak voel en ik toch niet het sterke meisje ben dat ik altijd dacht te zijn. Er zijn altijd mensen om mij heen geweest die ik wilde beschermen, maar die uiteindelijk altijd voor mij gezorgd hebben en mij altijd hebben beschermd. Ook toen ik wegging bij Teikoku, was het Kidou die ervoor zorgde dat Kageyama uit mijn buurt zou blijven. Uiteindelijk heeft hij het alsnog voor elkaar gekregen Kidou om te praten en mij op mijn eerste dag op Raimon, op te komen eisen en mee terug te brengen. Maar mijn eigen angst heeft ervoor gezorgt dat ik weigerde. Ik was bang dat als ik bij Teikoku zou blijven, ik zou veranderen in een monster dat gemaakt was door Kageyama, maar niets was minder waar. Het moment dat ik Teikoku verliet en mij bij de Raimon Eleven voegde, was het moment dat alles bergafwaarts ging en alles compleet veranderde. Zelfs na mijn terugkeer naar Hokkaido, leek het niet beter te gaan. Het moment dat ik Kidou achter mij liet, was het moment dat mijn hoofd en mijn hart schreeuwde dat ik terug moest gaan. Maar ik forceerde mijn lichaam door te gaan, naar de plek dat ik dacht dat het veiligst zou zijn. Maar ook dat was een verloren zaak.

Ik word uit mijn gedachten getrokken door een luide klap en kijk verrast op naar het veld voor mij. Kidou staat nog altijd op het veld en als er een bal langs hem heen rolt, is het duidelijk dat hij opnieuw de lat geraakt moet hebben. Een zucht verlaat mijn lippen en laat mijn blik op de jongen op het veld rusten. Als ik de deur onder mij dicht hoor vallen, werp ik verbaasd een blik over de rand en trek verrast mijn wenkbrauwen op als Sakuma en Fudou gezamenlijk naar buiten lopen. Ze stappen op een kalm tempo naar het veld waar Kidou nog altijd in zijn eentje staat te trainen. Kidou heeft ze nog niet opgemerkt en maakt opnieuw een hard schot op het goal, deze keer raakt hij wel het net. Zijn focus ligt nog steeds op het goal voor hem en Sakuma en Fudou moeten wel iets gezegd hebben, want Kidou lijkt verbaasd als hij zich omdraait. Ze staan met zijn drieën te praten en ergens wil ik erbij gaan staan. Weten waar ze het over hebben, omdat ze alle drie nog zoveel haat hebben voor Kageyama. De éen meer dan de ander en Kidou is degene die de kroon spant. De haat die ik voor Kageyama heb gehad is verdwenen nu hij open kaart tegenover mij gespeeld heeft. Nu hij zijn intenties aan mij verteld heeft, wat de complete situatie inhoudt en wat er vroeger gebeurd is. Diep van binnen wil ik naar beneden, naar het veld. Vertellen aan de jongens wat Kageyama mij verteld heeft op de hoop dat ieder van hen gekalmeerd zal raken. Maar Kageyama heeft mij opgedragen mijn mond te houden. Tegen iedereen, niet alleen tegen hun drie. Niemand mag weten dat ik contact heb met hem en na de wedstrijd tegen Orpheus zal de training beginnen. Wat de training in gaat houden, is hij niet op ingegaan, maar hij heeft mij verzekerd dat ik er alles mee zal kunnen bereiken dat ik wil. De bescherming van iedereen om mij heen.
Met mijn blik nog altijd op Kidou gevestigd, bal ik mijn handen zacht tot vuisten. Zou alles anders zijn geweest, als ik mijn gevoelens voor deze jongen niet aan de kant had gezet? Zou het allemaal anders zijn geweest, als ik zijn gevoelens gewoon geaccepteerd zou hebben?

Reacties (1)

  • Luckey

    dan moet ze die nu wel binnen laten

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen