Foto bij 3

Trevor

Als ik op in de vroege avond terugloop van mijn werk zie ik een jonge vrouw. Normaal staar ik niet in het openbaar, maar iets aan haar uiterlijk voelt onnatuurlijk. Aandachtig bekijk ik haar gezicht en dan zie ik het: ze heeft gehuild. Ze loopt licht voorovergebogen en het lijkt alsof ze dagenlang niets gegeten heeft.
Zoals altijd neem ik een impulsieve beslissing en ik stap op haar af. ‘Hai.’ Ze stopt met lopen en kijkt naar mij, met een geïrriteerde blik in haar ogen. ‘Sorry, ik wil je niet storen, maar ik wilde weten of er iets aan de hand was, je loopt er zo verloren bij.’
Ik kijk de vreemdeling langdurig aan en herinner me dan iets. ‘Ik ben Trevor, trouwens.’ De vrouw kijkt ongemakkelijk naar mijn uitgestoken hand en besluit hem dan maar te negeren. ‘Ik ben Sari, maar wat hebben mijn gevoelens met jou te maken?’ Ze klinkt sterk, ondanks haar blik. Ik trek mijn hand weer terug en wil net antwoorden als er een andere vrouw aan komt lopen. Ze gaat dicht naast Sari staan en vraagt: ‘Alles goed Sari? Wie is deze man?’
Sari knikt en zegt: ‘Ja, alles goed. Deze man,’ ze werpt een blik op mij, ‘ging net weer verder.’ Ontevreden wil ik me omdraaien en weglopen, maar dan valt mijn blik op de onbekende vrouw, die me schaamteloos aankijkt. Ze lijkt eerst verward, maar na een tijdje scheurt ze haar ogen los van mijn gezicht en werpt ze me een klein, ongemeend lachje toe waarna de twee vrouwen zich omdraaien en weglopen. ‘Waar ging dat over, Jaimee?’ hoor ik Sari nog net vragen voordat ze uit gehoorsafstand verdwijnen. Nog een tijdje staar ik voor me uit, nadenkend over de vrouw die blijkbaar Jaimee heet en waarom ze zo naar me keek. Alsof ze me kende.

Jaimee

‘Oh, dat was niets bijzonder, ik dacht alleen even dat ik hem kende, maar hij heeft andere ogen, dus het kan hem niet zijn.’ Ik kijk Sari even aan. ‘Waar gaan we heen, Sari?’
Ze kijkt naar de grond en ik weet genoeg.
Dan, op dat moment, beslis ik iets. Ik ga Sari helpen, zoals zij en Veronique mij geholpen hebben.
‘Nee,’ zeg ik beslist en ik trek haar mee de andere kant op. Ze kijkt op met vlammende ogen. ‘Het is mijn keuze wat ik doe, Jaimee.’ Ze is boos. Ik ben de afgelopen tijd helemaal vergeten hoe boos Sari kan worden. Ik wil lachen, want dit is een stap vooruit. Als ik haar blik zie besluit ik me maar in te houden en ik kijk haar scherp aan.
‘Kijk naar jezelf, Sari. Wanneer heb je voor het laatst fatsoenlijk gegeten?’ Sari weet dat ik gelijk heb en ze kijkt nog steeds woedend, maar kalmeert wel een beetje. ‘Kom, we gaan eten,’ zeg ik resoluut en daarmee is de discussie afgelopen.
Sari loopt onwillig achter me aan en als we uiteindelijk bij een restaurantje aankomen trek ik haar mee de wc’s in. ‘Ik ga eerlijk zijn, Sari. Je ziet er echt niet uit,’ zeg ik.
Sari reageert niet en probeert me ook niet tegen te houden als ik een borstel uit mijn tas pak en voorzichtig haar haren begin te borstelen. Na een kwartier zien haar haren er niet meer uit alsof een vogel er zijn nest in heeft gebouwd en dan pak ik mijn deodorantfles. Een paar minuten later gaan we zitten aan een tafeltje naast een wel heel erg luidruchtig gezin. Ik wil me net omdraaien om er iets van te zeggen als Sari haar hand op mijn arm legt en even kort nee schudt.
Zuchtend pak ik de menukaart en vraag ik Sari wat ze wil. Na wat tegenstribbelen kiest ze spaghetti bolognese en ik kies een cheeseburger. Wachtend op ons eten kijk ik eens om me heen. Het restaurant is redelijk groot en vult zich langzaam met gasten. Het thema van de inrichting is iets richting reizen, gok ik als ik de geschilderde auto’s en vliegtuigen zie. Bij elk tafeltje hangt een vlag en ondanks mijn beperkte kennis herken ik de onze als een Spaanse vlag en geamuseerd door het toeval grinnik ik,want ik ben van Spaanse afkomst.
Een tijdje later zitten we aan ons eten en ik kijk voorzichtig naar Sari, die langzaam kleine hapjes neemt en heel hard probeert om de spaghetti vies te vinden, want dan kan ze hier weg. Uiteindelijk neemt haar honger toch de overhand en na een paar minuten zie ik haar bijna tevreden kauwen. Ik glimlach met de cheeseburger in mijn mond en besef me na een blik van Sari dat dat er wel erg vreemd uitziet, dus slik ik mijn hap snel weg en trek ik mijn gezicht in de plooi.
Als we naar buiten stappen bedankt Sari me zo zacht dat ik het eerst bijna niet hoor, maar daarna knik ik en zeg ik. ‘Geen probleem.’ Ik kijk naar mijn horloge, het is inmiddels al half 9. Over een halfuur moet ik weer klaarstaan. ‘Sari, ik moet weg.’ ‘Oké.’ Ze wil zich al omdraaien, maar ik pak haar arm vast. ‘Ik kan je vanavond niet ophalen dus ik kan het niet controleren, maar drink alsjeblieft niet teveel.’ Sari’s gezicht vertrekt even maar dan knikt ze. ‘Oké,’ zegt ze met een verrassend zekere stem, ‘ik beloof het.’

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen