. . .

Luitenant Roosevelt staarde hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Je hebt het monster niet genomen?’
      Juice leunde op twee poten naar achteren in zijn stoel en schudde onverschillig zijn hoofd. Al voelde hij zich allesbehalve nonchalant, maar hij wist zijn onrust ver weg te duwen. De drugs had hij aan Shane gegeven, hij kon nu toch niet meer terug.
      ‘Er waren geen drugs.’
      De man boog dreigend naar voren over de tafel. ‘We weten allebei dat dat onzin is.’
      ‘Ik weet van niks.’
      Met een zucht opende Roosevelt het dossier met de foto van zijn vader. ‘Moet ik je dit echt weer laten zien?’
      ‘Je kan het laten zien aan wie je wilt. Ik heb het ze verteld – en ik draag mijn cut nog steeds. Blijkbaar zat je ernaast, vriend.’ Er kwam een triomfantelijke grijns op zijn gezicht toen de man zijn ogen toekneep.
      Oh, wat was hij Shane dankbaar. In plaats van zich in honderd bochten te moeten wringen om aan de eisen van de politie te doen, voelde hij zich bevrijd.
      ‘Dus ik neem aan dat ik mag gaan? Of wil je dat ik nog een verklaring voor je leidinggevenden afleg hoe je me met mijn afkomst hebt geprobeerd te chanteren? Het is triest dat uitgerekend iemand die zelf zwart is, een slaatje uit een rassenverschil probeert te slaan. Ik had u hoger ingeschat, luitenant.’

Juice kon het nauwelijks geloven. De man had hem nog geprobeerd bang te maken, maar hij had steeds onverschillig zijn schouders opgehaald. In gedachten had hij Shane op die stoel zien zitten, onaantastbaar, en dat had hem erdoorheen gesleept. Nu was hij ervan af. Geen geheime afspraken meer, geen dreigementen.
      Toch was de opluchting nihil.
      Hetgeen waar hij het meest tegenop zag, wat deze hele oorlog in zijn hoofd ontketend had, moest nog steeds gebeuren. Hij moest de club de waarheid over zijn vader vertellen, zo snel als de gelegenheid zich voordeed. Gelukkig waren er verschillende Sons bij geweest toen Roosevelt hem ophaalde voor een pistest, dus het moest niet al te ingewikkeld zijn om een aanknopingspunt te vinden.
      Hij moest het gewoon doen. Klaar. Geen uitvluchten meer, geen excuses. Hij probeerde op Shane te vertrouwen. Zelfs als alles naar de hel ging, stond hij er niet helemaal alleen voor. Dan had hij zijn beste vriend nog. Of wat ze dan op het moment ook van elkaar waren.
      Vastklampend aan die gedachte, reed hij het terrein van Teller-Morrow weer op. Chibs gaf hem een knikje. ‘Hoe was de pis?’
      Juice haalde diep adem. Kom op. Nu doorzetten. Heel even schoten zijn ogen voorbij Chibs, op zoek naar Shane. Die was er echter niet; daar zou hij geen bemoedigende blik van krijgen. Hij moest het zelf doen.
      ‘Er was geen pistest,’ zei hij in één adem. ‘Ze probeerden me te chanteren, vroegen me om een monster te nemen van de drugs. Denk dat ze een andere ingang zoeken nu Miles zich niet heeft gemeld.’
      Chibs trok zijn wenkbrauwen op. ‘Chanteren met wat?’
      Weer haalde hij diep adem. Zeg het. Zeg het gewoon. ‘Me pa is zwart.’
      Een paar tellen staarde zijn oudere broeder hem aan.
      ‘Mijn pa is zwart,’ herhaalde hij, plotseling weer gespannen tot het uiterste. ‘Je weet hoe de club zich opstelt tegenover zwarten. Roosevelt denkt dat jullie me eruit gooien, dat ik de club kwijtraak, en hij wilde me zo dwingen om mee te werken. Dus – dus ik zeg het nu zelf maar.’ Zijn stem trilde en er sprongen tranen in zijn ogen. ‘Maar… ik ben bang,’ fluisterde hij, langs zijn ogen wrijvend. ‘De club is alles wat ik heb. Ik kan jullie – ik kan jullie niet verliezen.’
      ‘Hé, rustig aan jongen.’ Chibs legde een hand tegen zijn achterhoofd en duwde zijn voorhoofd even tegen dat van Juice, net zoals Shane een paar uur geleden had gedaan. Toen voelde het heel anders. ‘Je bent een Latino volgens je paspoort, toch? Maak je niet druk.’ Hij kneep even in zijn schouder. ‘Je hebt je goed verweerd. Alweer.’
      Juice staarde naar beneden.
      Alweer. Hij moest eens weten waarom Miles écht aan zijn einde was gekomen.
      ‘Ik praat wel met Clay,’ beloofde hij. ‘Het komt goed, Juicy-boy.’

Toen Clay hem bij zich riep, stierf hij bijna van de zenuwen. Hij liep de vergaderruimte in en deed de deur achter zich dicht toen zijn President hem dat opdroeg. Kauwend op de binnenkant van zijn wang, keek hij naar de uitgesneden Reaper in het tafelblad. Het symbool van zijn club. Het symbool dat op zijn arm stond – en dat misschien wel weggebrand zou worden na vandaag. Omdat hij er niet meer bij hoorde.
      ‘Ga zitten.’
      Juice wilde al naar zijn vaste plaats toe lopen toen Clay verbaal tegenhield. ‘Nee, hier.’ Met zijn ogen seinde hij naar de stoel naast hem, waar normaal gesproken de Sergeant of Arms zat. Het maakte hem nerveus. Als hij een Mayhem-vote kreeg, werd dat vonnis uitgevoerd door degene die hier normaal gesproken zat. Door Tig.
      Moeizaam slikkend nam Juice plaats. Hij dwong zichzelf om zijn President aan te kijken. Sigarettenrook kringelde om de man heen.
      ‘Meestal gaat het alleen om klusjes,’ begon Clay. ‘Soms is het meer. Soms doen onze jongens dingen die maar weinigen kunnen.’
      Zo onopgemerkt mogelijk blies Juice de adem uit die hij onbewust had ingehouden. Dit gaat niet over mijn vader.
      Clay stak zijn hand uit en legde een dun, langwerpig voorwerp van stof op tafel neer.
      Een patch. De Men of Mayhem-patch. Ongelovig staarde Juice ernaar. Een naar gevoel spoelde rond in zijn buik. Als iemand dat eerbewijs níét verdiende, was hij het wel.
      ‘Dat betekent dit. Wat je met de Russen deed. Het probleem met Miles. Ik ben trots op je.’
      Juice kneep zijn lippen op elkaar. Zelfs met de wetenschap dat Clays mening op leugens gebaseerd was, deed het hem wat om hem die laatste woorden te horen zeggen. ‘Bedankt.’
      Clay boog zich naar voren toe en keek hem recht aan. ‘Maar je moet het achter je laten. Begrijp je?’
      Een paar stellen verstreken. Toen knikte hij. ‘Ja, goed.’
      Clay stond op en pakte de patch op. Gauw kwam Juice ook overeind en nam het eerbewijs aan toen het hem werd aangereikt. ‘Je hebt dit verdiend.’ De man deed een stapje naar voren en sloeg een arm om hem heen. ‘Ik hou van je, jongen.’
      Juice knipperde, probeerde de tranen af te weren. Oh, als hij het eens wist… ‘Ik hou ook van jou,’ perste hij er toch uit.
      Clay liet hem los. ‘Ga terug naar het pakhuis. Hou de mensen daar alert.’
      Juice slikte een zucht in en knikte. ‘Ja…’ Hij wilde zich omdraaien, maar hij kon hier niet weggaan zonder dat hij het wist.
      ‘Heeft Chibs het je verteld? Over mijn pa?’
      Clay keek hem kort aan en gaf een knikje. ‘Ik breng het binnenkort naar de tafel, dan zullen we stemmen of we die regel opheffen. Maak je niet te druk, jongen. Ik denk dat het wel losloopt.’
      Opgelucht haalde hij adem. Direct vulde zijn borst zich met hoop.
      Maar terwijl hij wegliep, op weg naar zijn motor, gleed er iets donkers zijn lijf binnen.
      Hij had zijn broeder vermoord. En nu was hij er nog voor beloond ook.

. . .


Het begon af te koelen buiten, het was ook al donker geworden. Al de hele dag stond ze voor het pakhuis op wacht en haar hele lijf voelde stijf. Hoewel ze zich nu aan de voorkant van het gebouw bevond, dreven de herinneringen aan Miles’ verkrachting door haar hoofd.
      Het rinkelen van haar telefoon verjoeg de beklemmende beelden en ze hield het toestel tegen haar oor. ‘Ja?’
      ‘Is Juice daar?’ vroeg Chibs. ‘Ik probeer hem al een eeuwigheid te bellen. Hij zag er nogal verstrooid uit toen hij hier wegging.’
      ‘Hij is naar Miles’ graf gegaan, een tijdje terug,’ antwoordde ze. ‘Ik ga er wel naartoe.’
      Ze had hem de tijd willen geven om dat af te sluiten, wetend dat zij hem niet echt tot een steun kon zijn omdat zij alleen maar blij was dat Miles dood was, maar hij was nu wel erg lang weg. Ze dacht terug aan vanochtend, toen hij ingestort was. Het zou zomaar kunnen dat dat weer gebeurd was.
      ‘Moet hij je bellen, iets doen?’
      ‘Nee, hou ‘m gewoon in het oog. Ik maak me zorgen om hem.’
      ‘Oké. Doe ik.’ Ze verbrak de verbinding. Dat Chibs zich ook zorgen om hem maakte, zat haar een beetje dwars. Had ze hem niet zo lang alleen moeten laten? Hij had verteld dat alles volgens plan was gegaan met Roosevelt en dat Clay en Chibs van zijn geheim op de hoogte waren. De vooruitzichten waren al een stuk beter dan vanmorgen.
      Ze stak haar telefoon weg, zei tegen degene naast haar dat ze Juice ging zoeken en liep bij het pakhuis vandaan, het bos in. Takken kraakte onder haar voeten. Het was moeilijk om zich in het donker te oriënteren, ze was niet meer naar Miles’ graf teruggekeerd.
      ‘Juice?’ riep ze.
      Er kwam geen antwoord. Een knagend gevoel kwam opzetten en ze liep verder door, probeerde zich de omgeving voor te stellen bij daglicht. Iets meer naar links. Het kon nooit ver zijn.
      Plots zag ze hem. Hij stond naast een grote boom, vlak bij het graf van Miles.
      ‘Juice?’
      Als verdoofd staarde hij voor zich uit, opnieuw gevangen in zijn eigen donkere wereld. Ze duwde een paar takken weg. Pas toen ze vlakbij was en er iets onder haar schoen knapte, draaide hij zich om. Haar ogen werden groot toen ze een dikke ketting zag die hij in zijn handen hield en die ook om zijn nek lag.
      Tranen schitterden op zijn wangen, de blik in zijn ogen was zo verloren dat ze het er koud van kreeg.
      ‘Juice, wat ben je aan het doen?’ vroeg ze met een overslaande stem.
      Maar het was al te duidelijk wat hij had willen doen. Hij had zichzelf willen ophangen. Haar vingers trilden toen ze die naar zijn nek uitstak en de ketting eraf haalde. Ze kon zich niet meer groothouden, ze begon te snikken. ‘Wat doe je nou man?’
      In een flits zag ze haar moeder weer voor zich, hangend in de schuur.
      ‘Ik kan het niet,’ fluisterde hij, zijn gezicht afwendend. ‘Ik heb een vriend vermoord en ik krijg er zelfs een onderscheiding voor. Hoe moet ik ooit met mezelf leven?’
      ‘Hij was een klootzak!’ snauwde ze. ‘Het enige wat hij verdiende, was een langere lijdensweg!’
      Juice staarde haar aan.
      Alex wreef in haar gezicht. Ze moest het hem vertellen. Verdomme, hij had zichzelf bijna opgehangen vanwege zijn schuldgevoel! Ze kneep haar lippen op elkaar, maar de tranen overmanden haar weer. Ze rukte de ketting uit zijn handen en toen die vrij waren, drukte ze zichzelf tegen hem aan in een huilende omhelzing.
      ‘Je weet wat mijn moeder heeft gedaan, hoe ik haar vond,’ zei ze met een bevende stem waar ze de controle totaal over verloren was. ‘Hoe kon je – je wist dat ik je zou vinden. Verdomme, Juice, ik kan jou niet kwijtraken! Mijn hele familie is al dood, ik kan niet – deze familie ook verliezen.’
      Juice hield haar zo stevig vast dat het pijn deed, maar ze liet hem niet los.
      ‘Sorry,’ fluisterde hij. ‘Ik – ik weet het gewoon allemaal niet meer. Ik ben mezelf kwijt… Ik wil gewoon… stilte in mijn hoofd.’
      Trillerig haalde Alex adem. Ze trok haar hoofd ietsje terug en streelde met haar hand langs zijn wang.
      ‘Wil je echt dood?’
      Hij keek langs haar heen. ‘Het schuldgevoel vreet me op.’
      Alex haalde diep adem. Zij kon een einde aan dat schuldgevoel maken.
      En ze moest het doen. Waar het dan ook op uit zou draaien. Hij was belangrijker voor haar dan de belofte aan haar broertje.
      ‘Mij ook,’ zei ze zacht.
      Verward keek Juice haar aan. ‘W-wat?’
      Ze haalde diep adem. Ze keek weer naar de ketting op de grond en er gleed een rilling langs haar rug. ‘Ik moet je wat vertellen.’ Of misschien was laten zien een beter idee, Juice wekte de indruk dat hij niet veel woorden meer zou opnemen. ‘Maar niet – niet hier.’


Reacties (3)

  • Sunnyrainbow

    WoW Alex Go Go!

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Jaaa omg gaat ze het zeggen?????!!!!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    OMG OMG ZE GAAT HET VERTELLEN EINDELIJK EINDELIJK!!!!

    Toen ik begon met het lezen van Runaway, had ik de serie nog niet gezien en wist ik helemaal niet wie Juice was. Toen hij eerst werd geïntroduceerd, dacht ik echt: 'Oké... best wel een beetje een creep.'
    En nu ben ik gewoon: 'Ahw... een teddybeer!(blush)"

    1 jaar geleden
    • Croweater

      Hahaha waarom vond je hem een creep? :'D

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik vind gewoon iedereen een creep tot het tegendeel is bewezen. Dat gebeurde bij hem zo ongeveer op het moment dat hij voor het eerst zijn mond open deed, want... tja... het is wel Juice. Hij is gewoon instant teddybeer.

      1 jaar geleden
    • Croweater

      Hahaha oké :'D
      Gelukkig duurde het niet lang dan. Dat zou... onvoorstelbaar zijn. :'P

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen