Saffier pov.

hij keek me verbaasd aan "wat is een beschermers gave" ik lachte en mijn ogen werden weer normaal "een gave waarmee sommige kinderen worden geboren als ze er 1 hebben worden ze vaak opgespoord door mensen als Spero en dan worden ze een beschermer" deze zin had ik niet vaak verteld maar hij leek het te begrijpen we sloegen een bijna onzichtbare afslag in en we stonden stil voor een enorm huis het leek licht en sterk ontworpen te zijn ik was er niet verbaasd over zoals de meesten zouden zijn ik wist dat vampiers tegen zonlicht konden en ik wist ook dat ze niet sliepen "hoeveel vampiers wonen hier precies" hij lachte "8 volwassenen vampiers en 1 hybride" ik was verrast over dat "een hybride" mijn stem klonk vol twijfel of het gevaarlijk kon zijn voor mensen "mijn kleindochter is alles behalve gevaarlijk Saffier" ik knikte en we stapten uit hij hield de deur open en ik ging naar binnen hij stond achter me en in een seconde had hij me boven afgezet hij fluisterde iets en in nog een andere seconde stonden alle anderen daar een meisje met roodbruine haren trok mijn aandacht "is dat de hybride" fluisterde ik bijna geruisloos naar Carlisle hij knikte "jongens dit is Saffier Hail Tenebris zij woont vanaf nu bij ons Saffier dit zijn Jasper en Alice, Rosalie en Emmett, Edward en Bella met hun dochter Renesmee en dit is mijn lieve vrouw Èsme" iedereen die genoemd werd glimlachte iemand leek zonder woorden Carlisle een vraag te stellen "ja Bella ze weet het van ons geheim en ze weet ook hoe ons te doden" in een paar seconden gebeurde veel de hybride met haar ouders stond opeens aan de andere kant van de kamer en de anderen waren ook ver uit mijn buurt gegaan ik keek triest naar Carlisle "ik moet je iets vertellen vrees ik" hij keek me vertrouwelijk aan "ik ben geen 13 maar 116" opeens keek iedereen me aan

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen