Foto bij 056

SORRY!!!! Ook al heb ik nu al anderhalf hoofdstuk vooruitgeschreven (hoofdstuk 13 staat ook al op Wattpad) ben ik het totaal vergeten hier te updaten!:OIk zal de komende tijd er echt weer aan denken!




Ik voelde de armen van Killian om mijn middel heen verstrakken. “Bloody Hell, dan doen we het op mijn manier.” Met zijn vrije hand trok hij zijn zwaard uit de schede en met een snelle beweging en het geluid van scheurende stof en was al snel het gras van buiten zichtbaar. “Snel!”
Killian dook met mij in zijn armen door de scheur heen en ik voelde hoe Oleander snel daarna volgde. Ik hoorde een harde vloek van uit de tent gevolgd door Nevra die iets onverstaanbaars riep.
Een schokgolf die door mijn lichaam heen schoot gevolgd door een oranje flits die onze schaduwen op de omringende huizen afdrukte vulde de lucht.
Die twee in combinatie lieten me naar adem happen. “Nevra!” Maar Killian gaf me een duwtje in de rug. “Blijf rennen, Willow.” Hij liet zijn hand op mijn rug liggen. “We rennen en kijken niet achterom.”
Ik deed wat Killian van me vroeg, maar toen knaagde een gevoel van schuld aan mij. We lieten Nevra nu achter met dat… Tuig. Het was al wel duidelijk dat hij totaal geen partij is voor the dark one, laat staan gepaard met Ludovic, Leal en mijn moeder. Wat was die schokgolf en flits geweest? Had Nevra dat veroorzaakt of was het iets anders?
Mijn voeten begonnen pijn te doen van het constante rennen, maar ik hield niet stil. Dit was ons moment om een mooie voorsprong te creëren. Hopelijk dat we dit keer meer geluk hadden dan de vorige, ze hadden ons binnen luttele uren weten te vinden. We moeten slimmer zijn ditmaal.
Inmiddels waren we de rand van het bos gepasseerd en we manoeuvreerde ons tussen de bomen door en sprongen over wortels en stenen heen.
Uiteindelijk besloten we om even een paar minuten op adem te komen voor we weer verder zouden rennen. Killian had mij losgelaten en had onze omgeving gecheckt op mogelijke wegen ter ontsnapping en voorwerpen die we konden gebruiken om onszelf te verhullen, zowel lichamelijk als onze sporen.
“We moeten naar het paard met wagen, zo kunnen we sneller weg van deze plek.” Oleander had nu mijn arm vast gegrepen in plaats van Killian en hij begon me al zachtjes met zich mee te trekken.
Zo goed als terug naar het dorp. Killian had er echter al snel een stokje voor gestoken door zijn pad binnen no time te blokkeren.
“Sta je er wel bij stil dat ze ons daar wellicht op staan te wachten?
De snelste manier om ze kwijt te raken is via het bos. Zo kunnen we ook direct onze sporen wissen.”
Nu snoof Oleander echter om de woorden van de ander. “Ze kwijtraken in een bos die zij vele malen beter kennen dan wie van ons dan maar ook. Twee personen die uit een geheel andere regio komen en een zeeman. Wil jij soms beweren dat je opeens ook gekroond bent als landrot? Alsof ze zouden verwachten dat we met een boog weer terug lopen naar het dorp!”
Even was het stil terwijl de jongens elkaar in diens koppigheid aan bleven staren. Iets wat me behoorlijk op mijn zenuwen begon te werken.
“Kom op. Laten we lopen. Ik gooi een dennenappel in de lucht en welke kant die op wijst gaan we lopen, want hier blijven staan is misschien nog wel de domste optie van de drie. Al volgen de andere twee op de voet met hoe absurd ze zijn!”
De dennenappel was al op weg naar beneden voor ik mijn zegje gedaan had en de dennenappel wees met diens punt jammer genoeg scheef terug naar het dorp. Waarom vertrouwde ik ook op een dennenappel om beslissingen te nemen? Hoe was ik met mijn domme kop op dat idee gekomen?
“Ha, dus we gaan toch het paard ophalen.” Ik kon Oleander wel even tegen zijn achterhoofd slaan voor zijn zelfingenomen woorden, maar ik hield me in.
Daar zouden we niets mee bereiken.
“Mogen Willow en ik je daar dan achterlaten?” Killian leek het niet te kunnen laten om er een sneer achteraan te gooien toen we voorzichtig begonnen te lopen. Killian dicht naast mij. Zijn ene hand om de mijne heen en zijn andere rustte op de pommel van zijn zwaard. Van ons drie was hij het meest op diens hoede en aan de verstrakte kaaklijn te zien vond hij het echt alles behalve goed dat we naar het dorp gingen, waarvan we na een paar minuten al het eerste huisje zagen en we de bomen grens van het bos uitliepen. Oleander deed een poging tot sluipen, maar slaagde er niet heel goed in doordat hij om de zoveel stappen op een takje of verdorde bladeren stapte. Ik hoorde Killian bijna met zijn ogen rollen terwijl hij mij voor liet gaan en hij de achterhoede kon vormen.
We slopen van huis tot huis, verstopten ons achter bosjes en muren, tot ik Oleander opeens naar adem hoorde happen. “Daar.” Hij wees naar het paard en wagen, maar het was vreemd.
Het paard stond voor de kar geladen. Maar hadden we hem niet vrijgezet?
Oleander zette al een stap bij de muur vandaan waarachter we ons hadden verscholen en ik was net te laat om hem bij zijn mouw te grijpen. “Oleander, wacht!”
Maar het was al te laat. Oleander had zijn hand nog niet op de manen van het paard gelegd of er schoot een figuur omhoog vanuit de kar. Mijn neef Leal keek op hem neer met dezelfde grijns en glinstering in zijn ogen die hij ook altijd had als hij plannen met mij in zijn hoofd haalde.
Het gevoel van superioriteit. In een snelle beweging was hij achter Oleander gesprongen en had hij een blinkende dolk tevoorschijn gehaald en die tegen de nek van mijn vriend aangedrukt.
“Hallo nichtje, ik wil een deal met je sluiten.” Hij keek even naar Oleander, die de ernst van de situatie inzag en zich niet verzette. “Jou voor hem.”
Ik wilde al een stap naar voren zetten, maar Leal verstrakte zijn greep op Oleander.
“Ah ah, een stap deze kant op en ik steek mijn dolk door zijn hals.” Woorden die elke beweging van mijn kant af direct stopten. “En daarbij.. Ik ben niet meer alleen.” zodra de woorden over zijn lippen waren verscheen Ludovic in beeld. Als Killian en ik alleen tegen Leal waren hadden we nog een plan kunnen bedenken. Ondanks dat ze vaker van Killian hadden verloren leken ze hun kansen deze keer beter in te schatten. De balans van deze confrontatie lag in hun voordeel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen