VERLEDEN

Zijn duim streek langs die van haar terwijl ze vlak bij de ingang wachtten tot Mateo naar buiten kwam. Er waren mensen die verbaasde blikken op hen wierpen; een logisch koppel waren ze immers niet en June zag er op het moment verloren uit. Hij gaf er echter niets om het gestaar en was allang blij dat niemand domme opmerkingen maakte. Toen zijn broer naar buiten stapte was er een overduidelijk geïrriteerde frons op zijn voorhoofd, maar zodra hij June en hem zag, bogen zijn lippen om in een veelbetekenende grijns. Heel zachtjes schudde hij zijn hoofd, waarna hij zijn hand uit die van June lostrok en een beetje bij de rokers vandaan liep, zodat hij even alleen met zijn broer kon praten. Niemand anders hoefde te weten wat er gebeurd was.
      ‘Wat is er?’ vroeg Mateo. ‘Heb je geen condooms bij je ofzo?’
      Juan kromp in elkaar bij het horen van zijn harde stem en keek over zijn schouder omdat hij zeker wist dat June dat ook gehoord had. Zijn wangen kleurden knalrood toen hij haar grote ogen opving.
      ‘Doe niet zo lomp,’ siste hij.
      Zijn broer rolde met zijn ogen. ‘Relax.’
      ‘Ik heb de auto nodig om haar naar huis te brengen.’
      ‘Nu al?’ Hij trok een mondhoek op. ‘Kan je hem niet langer in je broek houden?’
      Juan gaf zijn broer een stomp tegen zijn borst, al was hij blij dat hij deze keer zijn volume laag had gehouden. ‘Ze is aangerand.’
      Mateo’s houding sloeg meteen om. Zijn ogen schoten opzij en heel even zag Juan er iets zachts in; direct daarna kroop er een donkere gloed in. ‘Die gladjanus van een date van haar?’
      ‘Ja,’ gromde hij.
      Er trok een spiertje in Mateo’s wang terwijl zijn kaken verstrakten. Zwijgend trok hij zijn sleutels uit zijn zak en gaf die aan Juan. ‘Heb je het hem al betaald gezet?’
      ‘Eén klap maar. Vond June belangrijker.’
      Mateo keek weer even naar het meisje voor hij zijn ogen weer tot zijn broertje richtte. ‘Breng haar maar naar huis. Ik bel je wel als die pik weggaat, dan pakken we ‘m.’
      Mateo kneep even in zijn schouder, daarna draaide Juan zich om en liep terug naar June. Hij wilde opnieuw haar hand pakken, maar ze had haar vingers ineengevlochten voor haar buik en keek hem niet aan. Kwam het door de opmerking van zijn broer? Hij slikte een zucht weg, toch een beetje wensend dat ze zich niet zo snel op de stang liet jagen.
      ‘Kom je?’ vroeg hij zacht toen hij naast haar stond en hij raakte heel kort haar arm aan om haar aandacht te trekken. Een nerveuze kriebel zette zich vast in zijn buik, bang dat ze van gedachten veranderd was en liever door iemand anders naar huis gebracht zou worden.
      Gelukkig knikte ze en ze liep met hem mee naar de parkeerplaats. Er hing een gespannen stilte tussen hen in. Vanuit haar ooghoeken keek hij naar haar. Haar blik was op de grond gericht, haar schouders hingen naar beneden. Hij wilde weer dat ze zich comfortabel bij hem zou voelen, maar hij wist niet goed hoe en uiteindelijk had hij nog geen woord gezegd voordat hij de deur voor haar opendeed en daarna zelf achter het stuur ging zitten.
      ‘Vergeet die opmerking van mijn broer,’ zei hij uiteindelijk. ‘Ik ben niet… niet zo’n jongen. Eigenlijk eh, eigenlijk heb ik nog nooit… weet je wel… seks gehad.’ Hij voelde zijn wangen opvlammen; het was nou niet echt iets wat hij normaal gesproken aan iedereen zou verkondigen, maar hij hoopte dat het June iets gerust zou stellen. ‘Ik ben nooit verdergegaan dan zoenen. En eh, dat ook niet zo vaak. Twee keer maar.’
      Juan klemde zijn kiezen op elkaar toen June nog steeds niets zei. Ze friemelde aan de ketting om haar nek en haar wangen hadden de kleur van haar jurk. Hij haalde diep adem, wetend dat hij zich nu op het rijden moest concentreren. Hij had pas een paar keer achter het stuur gezeten en geen enkele keer zonder Mateo. Een rijbewijs had hij ook nog niet.
      Hij draaide de sleutel om en een beetje schokkerig reed hij achteruit. Nu begon de twijfel toch te knagen. Wat als hij een ongeluk veroorzaakte? Als zij gewond raakte? Hij durfde echter ook niet toe te geven dat hij geen rijbewijs had en ze zat er ook niet op te wachten dat Emilio of Mateo haar naar huis bracht.
      Je kan dit best. Hij legde een arm over de leuning van haar stoel terwijl hij achterom keek om de afstand tot de andere auto’s in te schatten en reed naar achteren. Daarna schakelde hij weer naar de eerste versnelling en legde beide handen weer aan het stuur. Zijn vingers trilden een beetje.
      In de hoop de zenuwen een beetje te temperen, zette hij de muziek aan. Dat zijn broer die altijd op een veel te luid volume luisterde, was hij even vergeten, waardoor June van schrik omhoogschoot en er ook een schok door zijn eigen borstkas ging. Gauw draaide het volume omlaag en prevelde een verontschuldiging.
      ‘Ik heb niet de makkelijkste broer,’ mompelde hij terwijl hij het parkeerterrein achter zich liet. ‘Heb jij eigenlijk broers of zussen?’ Misschien was het wel een heel doorzichtig opstapje naar een gesprek, maar hij wilde gewoon graag dat ze wat zei.
      Eindelijk hief ze haar hoofd op en keek hem schichtig aan. Sporen rood van zijn bekentenis dat hij nog maagd was, zaten nog steeds op haar wangen.
      ‘Ik heb twee zusjes,’ antwoordde ze. ‘Een tweeling. Van dertien.’
      Hij glimlachte, blij haar stem weer te horen. ‘Zijn ze net zo vervelend als mijn broer?’
      Haar mondhoeken trokken ietsje op. ‘Ze zouden me in ieder geval geen condooms aanbieden.’ Er zat een lichte trilling haar stem, alsof ze het luchtig had willen brengen maar de spanning niet helemaal kon loslaten. Ze wreef langs haar hals, waar rode strepen achterbleven.
      Hij grinnikte zachtjes, verrast dat ze het toch een beetje van zich af kon laten glijden.
      ‘Ik heb ook nog een zus,’ vertelde hij. ‘Luna. Ze studeert aan de universiteit.’
      June draaide haar gezicht eindelijk helemaal naar hem toe. Hoewel hij zelf vooruit bleef kijken naar de weg, merkte hij dat ze zijn gezicht bestudeerde en het liet hem spontaan glimlachen.
      ‘Ik eh, ik weet eigenlijk niet precies waar je woont,’ zei hij. ‘Ik weet dat het niet zo heel ver bij mij uit de buurt is, maar waar precies…’
      June keek weer naar voren. ‘De tweede afslag naar rechts.’

Na tien minuten stopte hij in de straat waar ze woonde. Een beetje opgelaten keken ze elkaar aan. Hij dacht weer aan de MP3-speler die hij van Jordy had gekregen. De sfeer was waarschijnlijk meer ontspannen dan hij ooit geweest was.
      ‘Ehm, wil je al naar binnen? We kunnen ook eh, een stukje lopen ofzo?’
      Hij zag de aarzeling in haar ogen. Direct klapte zijn hart harder in zijn borst.
      ‘Heeft je broer de auto nog niet nodig?’
      ‘Het feest duurt nog wel even.’
      ‘En wil jij niet terug?’
      Hij keek haar aan en hield haar blik vast. ‘Het enige wat ik vanavond wilde, was bij jou zijn. Hier of op het feest – het maakt me niet uit. Nou ja – eigenlijk liever alleen met je.’
      De blosjes keerden weer terug naar haar wangen. Net als iedere keer dat dat gebeurde, maakte zijn maag een rare draai. Hij deed de portier open en wachtte toen June ook was uitgestapt. Nerveus slikkend, stak hij zijn hand naar haar uit. Zijn hart maakte een salto toen ze die aannam en haar vingers zich tussen die van hem vlochten.
      ‘Misschien kunnen we naar het park gaan?’ stelde hij voor. ‘Ik weet alleen niet precies de weg.’
      June knikte en leidde hem naar links toe. Juan dacht aan haar handpalm die tegen die van hem lag, haar vingers stevig om de zijne. Hij kon nauwelijks geloven dat dit hem echt overkwam.
      Het was tien minuten lopen naar het park. De meeste tijd brachten ze in stilte door, maar het was geen opgelaten stilte. Ze luisterden gewoon naar de nachtelijke geluiden, speelden met elkaars vingers en af en toe raakten hun schouder elkaar. Soms praatten ze wat over school, over het huiswerk dat ze na het weekend moesten inleveren en ze ontdekten van elkaar welke vakken ze interessant vonden.
      Onbewust leidde Juan haar naar het bankje naar de vijver toe, waar ze gingen zitten. ‘Hier eh, is het voor mij begonnen,’ vertrouwde hij haar met warme wangen toe. Hij sloeg zijn linkerarm om haar heen, met de rechter pakte hij haar rechterhand vast. Zijn duim streek langs haar slanke vingers. De toppen waren een beetje eeltig door haar harpspel, het maakte haar iets minder breekbaar.
      June keerde haar gezicht naar hem toe, vragend.
      ‘Hier zag ik je zitten, ruim een jaar geleden. Je was toen aan het tekenen, je ging er helemaal in op. Ik heb geloof ik wel een kwartier naar je staan kijken.’ Hij beet zachtjes op zijn lip, hij schaamde zich er nog steeds een beetje voor.
      ‘Echt waar?’ vroeg ze zacht. ‘Dat heb ik nooit gemerkt.’
      ‘Wanneer eh… begon je mij leuk te vinden?’ vroeg hij een beetje onhandig. Hoewel Jordy hem al had ingewreven dat ze op hem verliefd was, voelde dat nog steeds een beetje onwerkelijk.
      ‘Ergens rond het begin van het schooljaar denk ik. Toen lachte je naar me en toen – was het er gewoon opeens.’
      Hij glimlachte, en ze staarde een beetje verstrooid naar zijn lippen.
      ‘Ja… die lach.’
      Haar toon had iets schors, iets wat een verlangen uitdrukte dat hij zelf voelde. Hij schraapte zijn keel. ‘June…’
      Ze keek hem aan, haar ogen groot van verwachting. Wat dacht ze dat hij zou gaan zeggen?
      Zijn hand gleed in zijn broekzak en hij trok de MP3-speler eruit. ‘Wil je – wil je misschien met me dansen?’
      Er trok een verlegen glimlach over haar gezicht die hem vanbinnen deed opgloeien. Even keek ze weg, daarna knikte ze.
      Juan stond op en deed een stapje bij het bankje vandaan, zodat ze op de strook gras tussen het bankje en de vijver stonden. De fontein erin voorzag hen al van de nodige klanken, maar hij stopte evengoed een oortje in zijn oor en gaf haar de ander.
      ‘Ik heb het van Jordy gekregen,’ gaf hij toe. Haar plan met Rodey mocht dan wel mislukt zijn; dit hadden ze wel aan haar te danken. Hij drukte op de playknop. Al bij de eerste klank rolde er een rilling over zijn rug. Ergens had hij verwacht dat er een of ander zoetsappig boybandnummer op zou staan.
      ‘Is dit echt je favoriete nummer?’ vroeg hij een beetje verbaasd.
      Ze knikte, fijntjes glimlachend.
      Zijn armen gleden om haar middel en ze sloeg die van haar om zijn nek. ‘Je bent echt heel leuk, June.’
      Hij trok haar tegen zich aan. Tintelingen schoten vanuit zijn buik naar zijn armen toe en onmiddellijk schoot zijn ademhaling omhoog.
      De rauwe stem van Axl Rose begon te zingen en het voelde alsof het rechtstreeks naar hen toe gezongen werd. “When I look into your eyes, I can see a love restrained. But darlin’ when I hold you, don’t you know I feel the same.”
      Alsof het een gebod was die de zanger uitsprak, keek June naar hem op. Man, wat was ze mooi. Haar ogen schitterden in het maanlicht, haar huid was zo egaal dat hij iedere millimeter ervan met zijn lippen wilde aanraken. Zijn mond voelde droog.
      Hij wiegde haar in zijn armen, zich mee laten slepend door Guns ’n Roses’ November Rain. Voorzichtig liet hij zijn voorhoofd tegen dat van haar zakken en sloot zijn ogen even, ademde haar in, voelde haar lichaam tegen dat van hem, het gewicht van haar armen op zijn schouders. Hij voelde zich opeens intens gelukkig. Langzaam draaide hij haar rond terwijl de warme avondlucht om hen heen dwarrelde. Na een tijdje gleden haar armen weg van zijn nek en om zijn middel. Minutenlang leunde ze met haar wang tegen zijn borst; hij kon de warmte dwars door zijn overhemd heen voelen. Zijn hand gleed omhoog langs haar rug, streelde haar nek en langs haar haargrens, waar hij door haar opgestoken haren onbelemmerd bij kon komen.
      Toen ze weer naar hem opkeek, kromp zijn buik samen van de zenuwen. Haar vingers gleden naar zijn kaak toe en hij sloot zijn ogen even.
      ‘Ik – ik ben echt heel erg verliefd op je, Juan,’ fluisterde ze toen hij haar weer aankeek.
      De blik in haar ogen was intens en liet hem bijna naar adem happen. De woorden gonsden door zijn hoofd. Zijn hand trilde toen hij die naar haar gezicht brak en met zijn duim langs haar onderlip streek.
      ‘Ik ben ook heel verliefd op jou, June,’ fluisterde hij terug. Zijn blik dwaalde van haar ogen naar haar lippen. Die van hemzelf tintelden al, hij wist echter niet of ze het al wilde, na wat haar vandaag overkomen was.
      Heel voorzichtig bracht hij zijn gezicht dichterbij, totdat haar ademhaling langs zijn bovenlip streek. Een huivering trok door hem heen. Ze was nerveus, dat voelde hij. Maar hij niet minder. Heel lichtjes raakten zijn lippen die van haar. Toch zocht hij eerst haar ogen weer op voordat hij meer druk uitoefende.
      ‘Mag ik je – mag ik je kussen?’ vroeg hij.
      ‘Ik – ik ben heel zenuwachtig.’ Haar stem trilde.
      ‘Ik ook,’ gaf hij toe.
      Maar hij dacht niet dat ze ooit nog een romantischere eerste kus zou kunnen krijgen dan nu, onder de sterrenhemel, luisterend naar haar favoriete nummer.
      Zij was degene die het oogcontact verbrak. Haar vingertoppen dansten langs zijn wang en daarna voelde hij de aarzelende, zachte druk van haar lippen tegen die van hem. Hij sloot zijn ogen, leunde ietsje dichter tegen haar aan. Zachte kusjes drukten tegen zijn lippen. Zijn vingers klommen omhoog in haar kunstige haren, wonden zich om enkele losse plukken. Zijn lippen weken van elkaar, en hij voelde dat zij hetzelfde deed.
      En toen botsten hun tanden tegen elkaar. En nog een keer.
      Direct trok ze haar gezicht terug, paniek weerspiegelde in haar ogen.
      ‘Hé,’ zei hij een beetje grinnikend en hij streelde haar wang. ‘Je hoeft niet zo te schrikken.’
      Ze boog haar hoofd. ‘Ik weet gewoon niet – hoe het moet,’ murmelde ze. Onder zijn duim voelde hij haar huid warmer worden.
      ‘Dat geeft toch niet?’ zei hij zacht. ‘Ik vind het niet erg. Je hoeft je bij mij niet te schamen, June.’
      Hij legde ook zijn andere hand tegen haar wang en streek lichtjes met zijn duimen heen en weer. ‘We kunnen het gewoon nog een keer proberen. Of een andere keer, als je dat liever wilt.’
      ‘Ik – mijn benen voelen gewoon zwak,’ zei ze kleintjes. ‘Alsof ik er ieder moment doorheen kan zakken.’
      Een vertederde glimlach speelde om zijn lippen. Wat was ze toch lief. ‘Dan gaan we toch zitten?’
      Zijn handen gleden weer naar haar middel en hij liep achteruit, terug naar het bankje, nog steeds door oortjes aan elkaar verbonden. Hij zakte op het hout neer en trok haar voorzichtig op zijn schoot, schuin, zodat haar jurk niet in de weg zat. Zijn vingers trippelden weer langs haar wang, naar haar nek en gleden onder haar jasje door naar haar schouder. Haar huid voelde zo glad, zo soepel. Hij voelde hoe zijn broek krapper werd.
      Haar ogen vingen zijn blik. Onder het licht van een lantaarnpaal waren ze donkerder grijs dan normaal. Ze waren ietsje opengesperd, de zenuwen deden haar wimpers trillen. Zijn hand gleed weer terug naar haar nek toen hij haar opnieuw kuste, heel zachtjes. Hij proefde haar lippen, maakte nog geen aanstalten om haar mond binnen te gaan. Eerst drukten ze gewoon kusjes tegen elkaars lippen, totdat ze zelfverzekerder werd en haar vingers langs zijn hals omhoogklommen. Iedere aanraking pompte het bloed sneller door zijn lijf. Dat hij de allereerste was met wie ze zoende, deed de hitte door zijn lijf waaien.
      Zachtjes zoog hij aan haar onderlip. Haar bovenlip raakte die van hem lichtjes. Zijn hand schoof naar haar kaak terwijl hij zijn hoofd iets draaide en zijn lippen wat verder van elkaar liet wijken. In reactie daarop, deed zij hetzelfde. Het puntje van zijn tong ging naar haar lippen, en ietsje verder, tot hij die van haar voelde. Een zachte zucht die al zijn gevoelens leken te omhelzen, ontsnapte hem toen hun tongen elkaar langzaam verkenden. Hij streelde de bovenkant, de tip, de zijkant, en liet die van hem daarna rustig langs die van haar draaien. Hitte steeg omhoog in hem toen haar tong zijn lip streelde. De zoen was zo intens – zo anders dan de twee keer dat een van Mateo’s vriendinnen haar lippen op die van hem had gedrukt. Hij was zich bewust van elke beweging, elke aanraking, iedere tevreden zucht. Zijn rechterhand gleed om haar middel, voelde de zachte stof van haar jurk. Haar verhitte lijf kon hij er dwars doorheen voelen.
      Ze boog zich ietsje dichter naar hem toe, haar borsten drukten tegen zijn borstkas. Haar hand gleed langs zijn hoofd, zijn oor, terwijl haar tong verder zijn mond verkende.
      Een lange tijd gingen ze in elkaar op. De kus werd intenser, minder voorzichtig en Juan hoorde het liedje voor de tweede keer opnieuw beginnen.
      Uiteindelijk was hij zelf de eerste die zich iets terugtrok, die zijn armen om haar heen vouwde en haar dicht tegen zich aantrok. ‘Je bent een natuurtalent,’ zei hij met een flauw grijnsje, haar haargrens vlak boven haar rechterslaap kussend. Ze kneep haar ogen een beetje samen toen ze glimlachte.
      Ze was zo mooi, zo verschrikkelijk mooi. Hij wilde dat ze zijn vriendin zou worden, maar durfde dat nog niet te vragen.
      ‘En?’ vroeg hij zacht. ‘Was dit wat je van je eerste kus had verwacht?’
      Ze nestelde haar wang tegen zijn borst. Hij wist zeker dat ze zijn hart daar kon horen razen. Ze antwoordde niet. Niet met woorden; haar glimlach vertelde hem al genoeg. Ze voelde zich net zo gelukkig als hij.

Reacties (3)

  • VampireMouse

    Vandaag eindelijk begonnen met lezen. Wat een o. Wijs goed verhaal is dit!!!
    Nu ga ik lekker slapen!! Kan ik heerlijk dromen over dit eerste deel met een mooi einde en ga ik morgen de rest lezen!

    Xxx

    5 maanden geleden
    • Croweater

      Naww dankjewel! Geniet van de rest:)

      5 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Cuties!!

    6 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Dit was echt, echt, echt, echt heel schattig.

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen