Na een tijdje viel het mij op dat er verschillende dingen er heel anders uitzagen, hoe kon ik zo’n groot verschil eigenlijk missen?
Al die tijd had ik op deze plek gezeten. Nu begon het gebied te veranderen in iets groens. Iets wat heel anders voelde dan deze gehele plek.
alles leek groener te worden.
Niet veel later bewoog er wat tussen dat groen.
Hoe lang heeft het wel niet geduurd voor ik achter kwam dat er iets anders op deze wereld rond kroop dan alleen ik.
Op de tijdlijn kwam ik eigenlijk al heel dichtbij het geen wat wordt genoemd als “het heden”, het interessante is, zoveel is er niet gebeurd. de wereld is alleen maar een paar keer compleet verwoest geweest, en toch lijkt er steeds meer beweging te ontstaan.
De wezens begonnen te veranderen. In een snel tempo begonnen ze ook groter te worden.
Ik voelde iets in mij opbloeien, iets warms. Iets wat ik niet kon begrijpen,
en toen... iets wat leek op een schokgolf leek alles even stil te laten staan. Kwam dat bij mij vandaan? Het leek ook echt effect te hebben op de gehele wereld.
Alles om mij heen stond stil tot ze uiteindelijk weer instaat waren zich langzaam voort te bewegen.
Ik kon de wezens ieder geval beter bekijken nu ze zo langzaam waren.
Na een tijdje begon ik ze zelfs te begrijpen, deze primitieve wezens waren instaat vele dingen te doen, meer dan wat het groenen leek te kunnen. Deze bewogen hoe ze zelf wilden. Ik kon zelfs met deze wezens communiceren.
Zolang je hun hersens in bleef slaan doen ze aardig voor je, daar kwam het wel op neer. Op die manier kreeg je hun respect.
En zo ging het voor een lange tijd.
De wezens die je dan eindelijk gedacht gekend te hebben verdwenen, maar ik was nog steeds hier.
Ik had op deze wereld iets gevonden wat dichter bij mijzelf kwam, maar zij gingen weg en lieten mij hier in mijn eentje achter.

Ik probeerde het opnieuw, en opnieuw… Ik wilde begrijpen waarom zij degene waren die verdween. En waarom ik degene was die achterbleef.
Ik kon niets vinden, er was niets om te vinden.
Na een lange tijd heb ik mijzelf schuilgehouden, ik wilde niet dat de andere wezens mij zagen. Ik wilde niet dat ze mij kenden.
Ik voelde hoe ik mijzelf kleiner voelde worden, door te kunnen schuilen in steeds kleinere plekken, en ik sloot mijn ogen.

Kon alles maar weer zo snel gaan als toen. Het moment dat er nog geen anderen waren.
Het moment dat het enige wat ik kende eenzaamheid was.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen