Een groot gesnuif blies zich in het holletje waar ik mij verscholen had gehouden, en ik keek op.
Hoelang had ik mijn ogen gesloten voor deze wereld?
Het wezen bleef daar maar staan, starend naar mij, maar hij reageerde anders dan ik mij herinnerde van wezens.
Deze wezens leek meer op hun gemak te zijn, ging het niet meer om het inslaan van elkaars hersens?
“Wat doe jij toch in zo’n hol? Is het comfortabel daar?” Het wezen sprak woorden waar ik even gewend aan moest raken, geen enkel wezen had ooit met woorden gesproken zoals hij deed. Ik keek even achter mij om, als een reactie op zijn zin, het was geen groot holletje, kleiner dan ik mij herinneren kon, maar ik had hier ook een lange tijd gezeten.
“Comfortabel genoeg.” Ik sprak zelf ook met woorden terug, deze communicatievorm was heel interessant, elkaar begrijpen met woorden.
Ik kroop uit mijn holletje voor de eerste keer sinds ik daar kwam, en keek om mij heen naar de wereld.
Alles leek er nog uit te zien zoals ik mij herinnerde, maar beter.
Het groen had meer begrijpelijkere patronen gekregen door te groeien op plekken waar je het verwacht te zien groeien, aangezien delen op de wereld hun eigen gebied had gecreëerd… Klimaten… Het waren klimaten, iets wat het wezen zei, waarmee ik sprak.
Hij had mij dingen verteld waar ik zelf nog geen benamingen over had. De meeste dingen gingen vanzelf, maar de dingen zoals klimaten en planten… Zulke benamingen waren nieuw voor mij.
Iedereen sprak dezelfde taal, en iedereen begreep elkaar.
Ze gaven elkaar zelfs namen om hunzelf te kunnen onderscheiden van een ander, zodat er geen verwarringen kon ontstaan.
Het wezen waarmee ik sprak noemde zichzelf, Sorax.
“Wil je misschien wat eten?” Sorax keek mij aan en ik keek onbegrijpend terug, ik had nog nooit iets gehoord over eten. Ik zei maar niets en hij bracht toch wat naar mij toe en legde het voor mij neer, het was vergeleken met mij vrij groot.
Hij had ook iets voor zichzelf meegenomen en liet mij zien hoe hij zijn eten naar binnen werkte, ik heb het anderen ook zien doen, lang geleden. Dat was iets wat niet veranderd was.
Was dat hetgeen waardoor ze weg gingen?
Dan is het dus iets wat ik niet wil, maar waarom deed Sorax dat dan?
“Waarom doe je dat, laat dat je niet verdwijnen?” Ik keek naar hem op en hij keek mij met een geamuseerd gezicht aan, en lachte er een beetje bij.
“Ik zou juist verdwijnen als ik niet at, probeer maar wat te eten, misschien voel jij je dan ook beter.” Ik keek terug naar het eten dat voor mijn neus lag, ik had nooit gedacht dat het iets zou zijn dat ik nodig had.
Ik nam een hap met een overdreven beet, scheurde het tot er een stukje los van kwam. Het ging vrij gemakkelijk, en daarna slikte ik het door.
Ik voelde hoe het langzaam verder in mijn lichaam kwam tot dat gevoel eindelijk weg was, het was geen verkeerd gevoel. Het liet mij juist gelukkiger voelen.
“Ik voelde het door mij heen gaan… En… Het maakte mij gelukkig,” zei ik met een vrolijke stem. Ik voelde op het moment zoveel rare dingen dat ik er nog gewend aan moest raken, maar hier kon ik wel gewend aan raken.
Sinds dien begonnen dingen uit de hand te lopen.
Ze aten zelf ook allemaal andere dingen, dus ik dacht dat ik dat ook kon doen, en at zelfs planten, ze gaven mij geen slecht gevoel dus ik zag niet in dat het iets schadelijks was. Sorax zei zelf dat hij dat zelf nooit zou eten, maar als het mij goed liet voelen, waarom niet.
Op het gegeven moment zag ik wel in wat misschien beter was om te eten dan wat ik eerst deed. Stenen waren bijvoorbeeld dingen die ik niet zou horen te eten, ik voelde mij er niet slecht door, maar Sorax verbood het eerder. Hij wilde niet riskeren dat het mij wel iets slechts kon doen.
Op deze manier kwam ik ook aan mijn naam, Bijter.
Daarna had ik iets nieuws om mijzelf af te vragen, of ik echt geen andere naam had hiervoor, maar ik kon niets bedenken, en tot die tijd zag ik ‘Bijter’ als mijn eigen echte naam.

Reacties (2)

  • Luckey

    snel verder

    5 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Ik vind het zo ontzettend geniaal dit verhaal. Geboeid door iets wat misschien niet echt menselijk is maar toch blijft dit verhaal mij trekken(H)

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen