‘Zijn er nog andere dingen waar je over gelogen hebt?’ vroeg Juice na een lange stilte. Zijn stem klonk vlak, afstandelijk bijna. Het was alsof de emoties hem weer dreigden te bedelven en hij zich ervoor probeerde af te sluiten.
      ‘Ik heb veel dingen verdraaid, Juice. Wil je echt dat ik een lijstje opsom?’
      ‘Ja.’
      Hij keek haar niet aan, hij had zijn hoofd naar achteren gebogen en staarde naar het plafond, alsof de witte vlakken zijn gedachten tot rust konden brengen.
      ‘Goed dan. Ik ben achtentwintig, geen twintig. Mijn vader is niet bij een auto-ongeluk omgekomen, hij bevond zich in het WTC toen er een aanslag werd gepleegd. De rest wat ik je over mijn jeugd heb verteld, is waar. Mijn moeder kon het verlies van haar man niet aan, raakte alcoholverslaafd en hing zichzelf uiteindelijk op. Kip en ik gingen bij onze oom wonen, waar we in de garage werkten. Ik heb mijn school nooit afgemaakt en ging op mijn eenentwintigste het leger in.’ Ze pauzeerde even. Hij had zijn gezicht weer naar haar toe gedraaid, maar van zijn gezicht viel niet veel af te lezen. Dat zou weldra wel komen. ‘Mila doet alsof ze mijn vriendin is om te voorkomen dat de Croweaters me aan stukken scheuren. We zoenen soms alleen in het clubhuis om de schijn op te houden. Eigenlijk ben ik al zes jaar single.’ Ze beet even op het ringetje in haar lip. ‘En de laatste grootste leugen…’ Haar schouders spanden zich iets aan. ‘Is dat ik niet door de Russen werd neergestoken.’
      Juice vernauwde zijn ogen tot spleetjes. ‘Wat bedoel je?’
      ‘Kom op Juice, kun je dat niet zelf invullen?’
      Hij staarde haar een paar tellen aan.
      Ze rolde met haar ogen. ‘Ik kon niet in de ring vechten, dan moest mijn shirt uit en zou iedereen mijn chestbinder zien. Dus zei ik dat ik was neergestoken.’
      ‘Was het nep?’ Zijn ogen vielen bijna uit hun kassen.
      ‘Nee. Ik heb mezelf neergestoken.’
      Juice kwam omhoog van de bank. ‘Je hebt wát? Ben je wel goed bij je hoofd?!’
      ‘Niet helemaal, als je van mijn laatste psychologische evaluatie uitgaat.’ Ze trok een mondhoek op.
      ‘Denk je dat dat grappig is?’ viel hij uit. ‘Man, je bent echt hartstikke gek hè? Jezelf neersteken!’ Hij schudde verwoed zijn hoofd. ‘Je had jezelf wel kunnen ombrengen, man, je bróér is zo omgekomen!’
      ‘Ik wist wat ik deed,’ antwoordde ze koeltjes. ‘Er was geen andere manier.’
      ‘Natuurlijk wel! Je had…’ Met een grimmig gezicht deed hij er het zwijgen toe.
      ‘Nou?’ drong ze met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Wat was jouw geniale oplossing geweest?’
      ‘Ik weet het niet,’ mompelde hij. ‘Niet nu. Ik kan al amper nadenken. Maar we hadden iets kunnen bedenken. Samen.’ Zijn stil trilde bij het laatste woord.
      ‘Samen?’ herhaalde ze hoofdschuddend. ‘We hadden toen net één joint gerookt. Net één goed gesprek gehad. Onze vriendschap groeide misschien snel, maar ook weer niet zó snel.’
      ‘En hij was blijkbaar ook niet zo sterk als ik dacht,’ bromde Juice, zijn hoofd afgewend.
      Alex slikte een zucht weg. Ze wist niet wat ze daarop moest antwoorden.
      ‘Wat wil je nu?’ vroeg ze na een tijdje. ‘Moet ik blijven? Weggaan? Wil je neuken zodat je alles effe kan vergeten? Ik kan wel een Croweater bij het clubhuis oppikken?’
      Juice staarde haar aan. ‘Een Croweater? Ik dacht… dat jij wat voor me voelde.’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Dat doe ik ook, maar ik ben geen hoer die je op die manier gaat opvrolijken. Een vrijpartij zit er de komende week sowieso niet voor me in, het doet daar allemaal nog veel te pijn. Ik ga niet beweren dat ik het heel fijn vind als je iemand anders gaat staan palen, maar ik kom er wel overheen. Als je het nodig hebt, heb je het nodig. Ik heb je al eens een meisje recht voor mijn neus zien nemen en dat heb ik ook overleefd.’
      Er trok een roze gloed over zijn gezicht. ‘Na de lapdance?’
      ‘Uhu.’
      Hij krabde zuchtend in zijn nek en zweeg even. ‘Nee, ik hoef geen Croweater. Maar ik wil ook niet alleen zijn…’
      ‘Best. Ik raak toch al gewend aan je bank.’
      ‘Je mag ook…’ Hij haalde zijn schouders op.
      ‘Ja, laten we dat maar niet doen voorlopig. Ik vind het al gecompliceerd genoeg tussen ons zonder dat ik vannacht ineens in je armen lig.’
      Hij boog zijn hoofd en zei niets meer.
      Alex beet op de binnenkant van haar wang. Had ze dat minder hard moeten verwoorden? Maar het was de waarheid. Hij was nog steeds boos op haar, en dat was logisch. Hij had tijd nodig om te verwerken wat er vanavond was gezegd en samen in een bed slapen… dat wilde ze pas als het weer goed zat tussen hen. Ze kende hem langer dan vandaag – als hij morgenochtend haar gezicht zag zodra hij wakker werd, kwam alles in één klap weer terug. Zijn woede ongetwijfeld ook. Ze was niet vergeten wat hij naar haar gesnauwd had.
      Ze schonk twee glaasjes vol en ging wat dichter bij hem zitten, gedraaid, met een elleboog op de rugleuning van de bank. Ze tikte met haar wijsvinger tegen de tattoo op zijn hoofd totdat hij zich losscheurde uit zijn malende gedachten en opkeek.
      ‘Hoe gaat het daarbinnen?’ Ze gaf hem het glaasje, dat hij in een beweging achteroversloeg.
      Hij haalde zijn schouders op. ‘Deze hele dag is gewoon zo…’ Hij zuchtte diep. ‘Dat gesprek met Roosevelt, die patch van Clay, het feit dat ik mezelf wilde ophangen… en dan blijk jij ook nog een meisje te zijn. Het lijkt alsof er iets in mijn hoofd geknapt is, alsof dit allemaal waanbeelden zijn.’ Een traan schitterde in zijn ooghoek. ‘Ik weet niet meer wat ik wil. Ik wil je niet om me heen hebben en ik wil niet dat je weggaat.’ Hij wreef over zijn gezicht.
      Aan zijn verslagenheid zag ze wat Juice wilde, ondanks dat hij dat niet aan zichzelf kon toegeven, ondanks dat hij vond dat hij boos op haar moest zijn. Maar hij wilde door iemand vastgehouden worden, hij wilde zich geborgen voelen, geliefd. Ze dronk haar glaasje ook leeg, schoof dichter naar hem toe en trok hem in een omhelsing. Zijn wang leunde tegen haar borst terwijl hij tegen haar aan bleef liggen. Warme druppels drongen door haar overhemd heen toen er een paar tranen over zijn wangen rolden.
      Arme jongen toch. Ze sloeg een arm om zijn schouders, haar andere hand gleed langs zijn nek omhoog. Ze gaf hem een kus op zijn hoofd.
      ‘Vind je me een lafaard?’ vroeg hij zacht, bijna onverstaanbaar omdat hij tegen de stof van haar kleding murmelde.
      ‘Nee.’ Kalmerend streek ze over zijn schouderbladen. ‘Ik heb alleen het gevoel dat jij de enige Son bent met een functionerend geweten. Maar nu moet je dingen gaan loslaten Juice. De Russen, Miles… je moet het laten gaan. Levend worden ze toch niet meer, je kunt niet terugdraaien wat er is gebeurd en je moet dat ook niet willen. Ze verdienden het te sterven.’ Opnieuw drukte ze haar lippen tegen de inkt.
      Zijn hand kromde zich om haar zij, zijn vingertoppen klampten zich een beetje wanhopig in haar vlees. Een lange tijd was hij stil. Zijn ademhaling werd weer ietsje rustiger, maar hij bleef in de omhelzing leunen.
      ‘Ik wil je, Alex,’ fluisterde hij na een tijdje. ‘Of je nou Alex bent of Shane. Jij bent de enige… de enige die een beetje orde kan scheppen in mijn hoofd. Als jij er niet was geweest, dan was ik…’
      ‘Het maakt niet uit wat er dan was gebeurd. We zullen het nooit weten.’
      Hij keek op, bracht zijn hand naar haar gezicht en gleed met zijn vingers naar haar wang. Ze schokten over haar huid. Zijn blik hield de hare vast en opnieuw liet de gebrokenheid erin haar huiveren. Kon ze er ooit voor zorgen dat die glimlach weer op zijn gezicht zou komen? Dat zijn ogen weer zouden stralen? Roosevelt had iets in hem verpulverd, iets onomkeerbaar veranderd. Ze had vaker gezien dat hij door zijn geweten was geplaagd, maar alles wat er gisteren was gebeurd, was te veel voor hem geweest.
      ‘Wil je mij? Echt? Ik ben zo’n mislukkeling, ik…’
      ‘Hé, niet doen.’ Haar duim gleed langs zijn lippen zodat hij ophield met praten. Zijn ogen waren groot en keken haar verwachtingsvol aan. Ze wist wat hij wilde, waar hij naar hunkerde, maar ze wist dat dat slechts een tijdelijke oplossing was. De mannen waren gewend om hun problemen met seks te versluieren, maar uiteindelijk hielp dat nooit. ‘Ik wil je, Juice. Je bent niet mijn beste vriend omdat ik je zo zielig vind. Ik viel voor je zodra ik je glimlach zag en mijn gevoelens zijn daarna alleen maar gegroeid. Je hebt me aan het lachen gemaakt, je bent de enige Son die echt de moeite heeft genomen om me te leren kennen en ieder moment dat ik met je heb doorgebracht, betekent veel voor me. Die hele deal met Roosevelt, het feit dat je jezelf van het leven wilde beroven… dat verandert daar niets aan, oké? Maar je bent in de war nu, er zit nog boosheid in je omdat ik tegen je gelogen heb en je moet eerst weer jezelf worden voordat we kunnen besluiten of we überhaupt een relatie met elkaar willen op de lange termijn.’
      ‘Dat wil ik,’ zei hij, zijn stem ferm. ‘Dat is het enige waar ik op dit moment zeker van ben.’ Zijn donkere, bijna smekende ogen lieten een vlammetje in haar opwarmen. ‘Alsjeblieft. Blijf bij me vannacht.’
      Alex betwijfelde of ze hem ooit iets zou kunnen weigeren als hij haar zo aankeek. ‘Goed dan,’ zei ze, lichtjes glimlachend. ‘Ik blijf bij je vannacht.’
      Hij omhelsde haar weer en begroef zijn gezicht in haar nek. Tegen haar huid voelde ze hem ‘dank je wel’ fluisteren. Alex liet haar kin ook op zijn schouder rusten en sloot haar ogen even. Op dit moment was hij emotioneel, aangeschoten en high. Waarschijnlijk keek hij morgen met een hele andere blik naar alles. Dan realiseerde hij zich weer wat ze voor hem verzwegen had, en ook dat een relatie aangaan met iemand die haar identiteit voor de rest van de wereld geheimhield ongetwijfeld tot problemen zou gaan leiden. Maar dat zag ze morgen wel.
      Ze stond op en pakte zijn hand. ‘Kom,’ zei ze zacht. ‘Laten we dan gaan slapen.’
      Een paar tellen gingen voorbij voordat hij knikte, alsof alles nog steeds langzaam binnenkwam. ‘Ja. Oké.’


Reacties (4)

  • LarryNiam

    Ze zijn zo schattig samen<3

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    Dit is zoo cutee!! Ben heel benieuwd hoe die nuchter gaat reageren!!
    Kusjes uit Oostenrijk!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh my God... dit was schattig, zielig en lief tegelijk.
    Ik vraag me wel af wat hij van dit alles gaat vinden zodra hij sober is.

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo'n schattig hoofdstuk! Je weet heel goed te beschrijven wat voor gevecht er in Juice plaatsvindt!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen