Foto bij I.

Zonder aarzeling gooi ik mijn armen in de lucht, met een souplesse die ik niet van mezelf ken. Het komt ongetwijfeld door de drank. De muziek dreunt door mijn lichaam en ik sluit mijn ogen. Ik vervloek de hoge, zwarte hakken die ik draag, omdat ze het me behoorlijk moeilijk maken om rechtop te blijven staan.
‘Anouk, gaat het goed met je?’
Glimlachend open ik mijn ogen en ik knipper tegen de felle lichten. Het helpt niet, dus knijp ik mijn ogen samen en ik buig naar haar toe, wankelend. ‘Perfect. Ik heb me in tijden niet zo goed gevoeld.’
‘Fijn.’ Sarah glimlacht, maar haar groene ogen twinkelen niet.
‘Kom op Sarah, geniet!’ Ik pak haar handen en duw deze omhoog.
Ze zucht diep. ‘Oké dan.’ Soepel begint ze haar heupen te bewegen.
Sinds ik haar ken, wat nu bijna anderhalf jaar is, ben ik al jaloers op haar slangenlichaam. In vergelijking met haar ben ik net een plank. ‘Waar zijn Nicolette en Wendy?’ Ik moet schreeuwen om boven de muziek uit te komen en ook al weet ik dat ik morgen geen stem meer heb, het houdt me niet tegen om te blijven schreeuwen.
‘Bij de bar. Ze proberen een groepje opdringerige jongens af te schudden. Nicolette maakte weer eens een iets te scherpe opmerking zonder na te denken.’ Sarah schiet in de lach en ik lach met haar mee.
‘Moeten we ze niet redden?’ Ik voel mijn ogen twinkelen. De mijne zijn blauwgrijs, in tegenstelling tot die van Sarah.
Sarah schudt haar hoofd en haalt haar hand door haar inktzwarte haar. Het valt even steil weer langs haar gezicht. ‘Ik ga even plassen.’ Ze wijst naar de toiletten achterin de hoek.
Vanaf hier is de lange rij te zien en ik sein dat ze gerust alleen moet gaan. Ik vermaak me wel. Al voordat Sarah bij me wegloopt, sta ik opnieuw te dansen. Het is heerlijk om me één te voelen met de muziek en te bewegen zonder na te denken.

‘Hé, doe je ogen eens open.’
Met alle kracht in mijn lichaam open ik mijn ogen, die ik samenknijp zodat ik tegen het licht in kan kijken. Het lijkt alsof ik in de brand sta, zoveel pijn doet mijn lijf, vooral mijn hoofd heeft een constant ritme gevonden om een soort bliksemschichten door mijn slapen te jagen. Ik krimp ineen.
‘Kun je staan?’
Mijn stem weigert, maar ik denk er niet aan om mijn hoofd te schudden. Dan ga ik ongetwijfeld weer tegen de vlakte. Dat overkomt ook alleen mij, om op een plakkerige dansvloer te belanden tussen bier, mixdrankjes en hopelijk niet teveel andere vloeistoffen. Ik ril.
‘Hé! Kun je staan?’
Ik kijk degene aan die tegen me praat en ongemerkt begin ik licht te glimlachen. Het is vast een stupide grijns, maar er zit een zeer aantrekkelijke jongen – nee, man – gehurkt bij me. Hoe donker zijn haar ook is, zijn ogen zijn van een onwerkelijk lichte kleur grijs.
‘Luister, ik wil dat je iets zegt. Alleen dan kan ik je helpen.’ Er klinkt irritatie door in zijn stem.
‘Weet je hoeveel moeite dat kost?’ Ik frons en krimp ineen door de extra druk die op mijn voorhoofd komt te staan. ‘Help me eens, wil je?’
De man schudt zijn hoofd. ‘Je moet zelfstandig kunnen opstaan. Anders heb je misschien iets gebroken.’
‘Ik heb echt niets gebro…’ Ik bijt zo hard ik kan op de binnenkant van mijn lip om een pijnkreet binnen te houden als ik wil gaan zitten. Aan mijn koppigheid ligt het niet, maar mijn lichaam kost het een heel stuk meer moeite om uiteindelijk rechtop te gaan staan.
‘Goed. Loop even mee naar de bar. Dan kun je iets drinken en kan ik je checken. Ik ben fysiotherapeut. Geen vreemde bijbedoelingen.’
Het zou me eerlijk gezegd niet tegenstaan als hij wel een bijbedoeling heeft. Het zwarte shirt spant strak om zijn borstkas en armen. Die armen. Ik zucht diep.
‘Laat me je helpen.’ Zijn lage stemgeluid overstemt moeiteloos de muziek. Hij legt zijn arm om mijn onderrug en laat zijn hand op mijn heup rusten.
Ik weiger te laten zien dat ik gruwelijk veel pijn heb, dus zet ik gehaast de ene voet voor de ander. Bij de bar aangekomen krimp ik ineen als ik zie dat er geen barkruk meer vrij is aan de zijkant.
‘Heren, aan de kant. Deze dame heeft een zitplaats nodig.’ De man laat me los en zet een stap naar de jongens die de krukken bezet houden. Gehaast staan de jongens op.
‘Dank je.’ Met een diepe zucht hijs ik mezelf op de kruk.
De man knikt. ‘Pijn?’
‘Mijn hele lichaam. Vooral mijn hoofd. Ben ik gevallen?’
‘Ja. Geef deze dame eens iets te drinken.’ De man wenkt de barman, die snel een bekertje water komt brengen.
Gulzig drink ik het bekertje leeg en ik veeg de waterdruppels uit mijn mondhoeken.
‘Kun je alles nog bewegen?’
‘Vast wel.’ Ik leun tegen de bar aan en kijk hem niet aan.
‘Ik probeer je te helpen, oké? Dan moet jij ook meewerken. Geef je handen eens.’ Hij strekt zijn handen naar me uit.
Ik pak zijn koele handen vast. De temperatuur verbaast me, aangezien het hier binnen verschrikkelijk benauwd is.
‘Druk zetten. Zo hard je kunt.’
Grijnzend zet ik druk, maar die glimlach verdwijnt als mijn tegenstander een korte kneep terug geeft. ‘Ik voel alles nog.’ Ik rol met mijn ogen, waardoor de wereld om me heen wazig wordt.
‘Geen goed moment voor spelletjes, dame.’ De man grijnst scheef. ‘Met wie ben je hier? Je moet naar huis gaan.’
Vluchtig scan ik de ruimte en ik haal opgelucht adem als ik Sarah zoekend om zich heen zie kijken. ‘Met haar.’ Ik wijs naar Sarah. ‘Zwart haar, donkergroen jurkje. Wil je haar voor me halen?’
‘Alleen als je me dat lief vraagt.’
‘Alsjeblieft?’ Ik kijk hem smekend aan.
Hij lacht hardop. ‘Hoe heet ze?’
‘Sarah.’
‘Ik ga Sarah voor je halen en dan ga je naar huis, oké?’
Ik knik voorzichtig. ‘Dankjewel voor het helpen. Ik voel me al een stuk beter.’
De man knikt, draait zich om en loopt rechtstreeks op Sarah af. Het verbaast me hoe hij zich moeiteloos door de mensenmassa heen weet te bewegen.
Vermoeid sluit ik mijn ogen. Sarah vindt me toch wel.

‘Goedemorgen lieve schatjes van me!’
Ik kreun en trek het kussen over mijn hoofd heen.
‘Nee, Anouk. ’s Avonds een vent, ’s ochtends een vent.’ Sarah pakt mijn kussen af.
‘Ik ben geen man.’ Ik laat mijn hoofd op het matras zakken en druk mijn vingers tegen mijn bonkende slapen.
‘Wakker worden jij. Ik wil alles over gisteravond horen.’ Wendy duwt tegen me aan.
Moeizaam ga ik rechtop zitten en ik kijk mijn vriendinnen aan. Gelukkig ben ik niet de enige met haar dat alle kanten opstaat en make-up over het hele gezicht. ‘Wat is er gisteravond gebeurd?’ Ik heb nog nooit een black-out gehad door de drank, maar dit lijkt er verdacht veel op.
‘Sarah liet je alleen dansen, kwam terug en werd een tijdje later aangesproken door een onwijs knappe jongen die jou weer tot leven had gewekt, nadat je had besloten de vloer te gaan knuffelen.’ Wendy glimlacht.
We schieten in de lach. Wendy weet van de saaiste situaties nog een lachwekkend verhaal te maken, maar als dit langzaam terugkeert in mijn herinneringen, weet ik zeker dat ik het niet als saai kan bestempelen.
‘O ja. Hij was inderdaad enorm knap. Beetje jammer dat ik niet weet hoe hij heet. Misschien moet ik volgende week weer eens flauwvallen. Het klinkt een beetje als Doornroosje, vinden jullie niet?’
‘Ik wil je echt niet bemoederen, maar out gaan naar de drank is misschien niet heel goed voor je.’ Sarah trekt haar wenkbrauwen op en kijkt me strak aan.
‘Wie zegt dat het door de drank kwam?’
‘Ik.’ Ze pakt een glas water en twee paracetamols. ‘Hier.’
‘Held.’ Ik neem de pillen in. ‘Hij zei dat hij fysiotherapeut was. Denk je dat het een smoesje was?’ mompel ik.
‘Wat maakt het uit? Wees blij dat zo’n goede jongen je gered heeft en niet één of andere enge gast. Zoals die jongens die achter ons aanzaten.’ Nicolette doet alsof ze rilt. Ze strekt haar lange benen voor zich uit.
‘Hebben jullie ze nog kunnen afwimpelen?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Gelukkig wel.’ Wendy schudt haar hoofd. ‘Ze waren zo sneu. Als ze niet zo irritant waren, had ik medelijden met ze gehad. Echt, wat zielig.’
‘Denken jullie dat ik hem ooit nog ga zien?’ Ik zucht diep.
‘Anouk, kom op. Hij heeft je geholpen, niets meer dan dat. En je weet het, als jongens zo knap zijn, zit er altijd een addertje onder het gras.’ Sarah schudt haar hoofd.
‘Kijken mag toch?’ Ik kijk mijn vriendinnen zo onschuldig mogelijk aan, wat leidt tot de slappe lach.

Reacties (2)

  • Danson

    Toffe start! Het verbaasd me altijd weer hoe mooi jij karakters omschrijft, dit is zo totaal iets anders en het gaat je zo gemakkelijk af. I love it.

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Oh, dit vind ik heel gaaf om te horen, ik worstel hier voor mijn gevoel namelijk altijd heel hard mee.

      1 jaar geleden
  • IrisThePiris

    Ah dat is een geweldig 1e hoofdstuk!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen