Foto bij III.

‘Doe dat jurkje nou eens aan.’ Sarah gooit het kobaltblauwe jurkje naar me toe die al ruim een jaar in mijn kast hangt.
Het zou zelfs best kunnen dat het prijskaartje er nog aanhangt en dat mag gerust, want het was duur genoeg. ‘Het is zo…Bláúw.’
‘Klaag niet zo. Het staat je fantastisch. Je durft alleen niet op te vallen, wat onzin is, want je mag er echt zijn.’ Sarah duwt kort tegen mijn schouder.
Ik glimlach zwak. Sarah weet van mijn vriendinnen het meest over me, al weet ze lang niet alles. Toen ik voor de tweede keer het eindexamenjaar van de havo inging en met knikkende knieën mijn nieuwe klas binnenstapte, was Sarah daar als een reddende engel. Ze adopteerde me bijna en ik vroeg me af wanneer ik de uitstraling van een verregende puppy had gekregen. Ondanks dat ik me dat afvroeg, was ik dolblij en compleet verrast dat er na vier jaar ellende iemand mij zag staan en me leerde kennen als hoe ik echt was.
‘Dank je Saar,’ zeg ik zacht.
‘Dus trek die jurk aan met je hoogste hakken en laat iedereen vanavond eens zien wie Anouk Noordijk is.’ Ze geeft me een knipoog en haalt zelf een zwart jurkje uit een plastic tas. ‘Waar is Nico trouwens? Die verdwijnt ook altijd op de verkeerde momenten,’ moppert Sarah.
‘Haar moeder viert haar verjaardag. Dus ze is niet verdwenen, maar sociaal aan het doen.’ Ik kijk Sarah quasi streng aan.
Sarah heft haar handen. ‘Sorry. Ik heb niets gezegd. Heb je ook nog een verklaring voor Wendy’s afwezigheid?’
Ik schud mijn hoofd en op dat moment gaat de bel. ‘Ik denk dat ze voor de deur staat.’
‘Bijdehandje.’ Sarah rolt met haar ogen.
Lachend laat ik Wendy binnen.
‘Jongens, ik vries bijna dood. Wanneer wordt het weer eens zomer?’ Ze slaat haar handen om haar lichaam heen.
‘Over vier maanden hebben we wel een weekje zomer.’ Sarah kijkt Wendy met een uitgestreken gezicht aan. ‘Misschien, als we geluk hebben.’
Wendy steekt haar vinger waarschuwend op. ‘Ik vind jullie niet leuk als jullie zo doen.’
‘Hé! Ik deed niets fout.’ Verontwaardigd kijk ik Wendy aan.
‘Schiet maar op, dan kunnen we gaan.’ Wendy kijkt langs me heen, mijn slaapkamer in. Ze slaakt een gil. ‘Ga je ein-de-lijk dat jurkje dragen?’ Enthousiast klapt ze in haar handen. ‘Saar, hoe krijg je het toch altijd voor elkaar?’ Ze zucht diep.

Onmiddellijk scan ik de ruimte en ik betrap mezelf er op dat ik teleurgesteld ben als ik de knappe vreemdeling niet zie. Zonder het bewust door te hebben, heb ik meer aan hem gedacht dan goed voor me is. Ik trek iets aan de onderkant van mijn jurkje, dat een stukje korter is dan de meeste die ik mijn kast heb hangen.
‘Ontspan, heb plezier!’ Wendy straalt.
Nog altijd voel ik me opgelaten en bekeken als ik in een grote groep terecht kom, ook al weet ik dat niemand op me zal letten. Ik wijs naar de bar en kijk Wendy vragend aan.
Ze knikt en we lopen die kant op, wat nog niet erg soepel gaat op hakken in zo’n druk pand. Wendy buigt naar me toe. ‘Mensen bekijken is leuk hè?’
Ik knik. ‘Alleen zo jammer dat ze dat ook bij ons doen. Waar is Sarah trouwens?’
‘In discussie met een jongen die dacht dat hij haar wel in haar billen kon knijpen.’
Ik schiet in de lach. Typisch Sarah om haar principes eens goed duidelijk te maken aan een ander. Ik nip van mijn wijntje, want ik wil niet graag morgen met zo’n kater wakker worden als vorige week.
‘Weet je, Anouk? Ik vind het zo bijzonder dat jij ons allemaal bij elkaar hebt gebracht. We zijn echt hecht geworden met z’n vieren.’ Wendy glimlacht.
‘Dat vind ik ook. Ik had het nooit verwacht.’
We blijven een tijdje bij de bar hangen, kijkend naar de dansende mensenmassa. Af en toe maken we een opmerking over een opvallend type, maar we kijken vooral. Het geeft me een comfortabel gevoel dat ik de omgeving en de mensen een beetje ken voordat ik me er volop instort. Hoe fantastisch zou het zijn als ik me net zo los en gedachteloos zou kunnen bewegen als deze mensen hier? Ik wil ook het gevoel hebben dat ik leef, dat ik ten volste geniet, zonder me ook maar één keer zorgen te maken of me af te vragen wat anderen van me vinden.
‘Zo, ook weer opgelost.’ Sarah voegt zich lachend bij ons. ‘Die gast dacht dat hij zomaar, zonder het netjes te vragen, aan me mocht zitten.’ Ze grinnikt. ‘Hij wordt nu keihard uitgelachen door zijn vrienden, volgens mij. En terecht. Waarom tref ik toch altijd van die losers? Heerlijk, hoe gemakkelijk het dan wel weer gaat om ze hun plek te wijzen.’ Sarah bestelt een wijntje en neemt een slok. ‘Al leuke jongens gespot?’ Ze knijpt haar ogen iets samen en bekijkt de menigte. ‘Het is altijd een soort Waar is Wally hè? Van die zoekposters, die kennen jullie toch wel?’
Wendy en ik knikken allebei.
Sarah hapt naar adem. ‘Nouk! Is dat niet je prins?’ Ze wijst naar een lange jongen in de verte.
Onmiddellijk schiet mijn hart naar mijn keel en het begint sneller te kloppen. Ik probeer te volgen naar wie ze wijst, maar zie de man niet.
‘Donker haar toch? Donker shirt, daar bij die twee meiden. Die blonde in het glitterjurkje en die brunette met het zwarte jurkje.’ Sarah gaat op haar tenen staan en rekt zich zover mogelijk uit.
Wendy doet hetzelfde, maar ze is minstens vijf centimeter kleiner dan Sarah.
Nogmaals scan ik de mensen in het stuk dat Sarah aanwijst en ik verstijf als ik een glitterjurkje zie en niet veel later overduidelijk degene die me vorige week heeft gered. ‘Ja. Dat is hem.’ Ik neem een slok van mijn wijn.
‘Ga naar hem toe dan!’ Wendy duwt tegen me aan.
Ik schud direct mijn hoofd. ‘Echt niet. Dat durf ik toch helemaal niet.’ Gefrustreerd buig ik mijn hoofd.
‘Je kunt toch gewoon even hoi zeggen?’ dringt Wendy aan.
‘Nee.’ Ik sla mijn wijntje achterover. ‘Ik ga dansen. Ik moest plezier maken toch? Niet concurreren met allemaal modellen?’ Zonder het antwoord af te wachten, loop ik de menigte in en begin te bewegen op de muziek. Dansen zou ik het niet willen noemen, maar ik weet zeker dat ik niet zou opvallen als er net zo’n vriendengroepje als wij daarnet aan de rand zou zitten, kijkend naar alle mensen. Ik wurm me naar de rechterkant van het gebouw, zodat ik dichterbij de man kan komen, zonder dat hij me op zal merken. Na drie nummers durf ik eindelijk eens opzij te kijken of ik hem ook kan vinden. Dat duurt niet lang, maar inmiddels staan er minimaal zeven meiden om hem heen te draaien, de één nog knapper dan de ander. Als ik dacht dat mijn jurkje kort en gewaagd was, dan zat ik helemaal fout nu ik zie wat deze meiden aan hebben. De man gaat helaas in op hun vraag om aandacht, maar het valt me op dat hij niet echt close met één van de meiden wordt. Het is alsof hij verveeld is door hoe gemakkelijk hij de meiden zou kunnen krijgen. Ik denk aan wat Sarah zei, dat er bij knappe jongens altijd een addertje onder het gras zit en ik besluit dat het maar beter is om hem uit mijn gedachten te verbannen.

‘Hè hè, hier ben je. We zijn je al hartstikke lang aan het zoeken.’ Wendy duwt een bekertje rode wijn in mijn handen.
‘Dankjewel.’
‘En, is er al iets gebeurd?’ Wendy kijkt me nieuwsgierig aan.
Ik schud mijn hoofd. ‘En dat gaat ook niet gebeuren. Die jongen krijgt al genoeg aandacht.’ Ondertussen vervloek ik mezelf. Waarom kan ik me niet ontspannen en durf ik niet op hem af te stappen? Het zou waanzinnig goed zijn voor mijn zelfvertrouwen om contact te kunnen maken met zo’n knappe man. Bovendien zou ik graag een naam verbinden aan mijn redder, in plaats van telkens vage omschrijvingen te geven in mijn hoofd.
‘Laat je op de grond vallen, daar heeft hij blijkbaar een zwak voor.’ Wendy lacht hardop.
Ik geef haar een duw.
‘Wat wil je dan? Wil je vechten?’ Ze maakt zich groot.
Tegelijkertijd schieten we in de lach.
Een poos later, als ik al het tijdsbesef kwijt ben, probeer ik mijn gehaaste ademhaling rustiger te krijgen. Ik ga het gewoon doen. Naar hem toelopen, hoi zeggen en kijken of hij met me wil praten. Of dansen. Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen bij alleen het idee om dicht tegen hem aan te staan en die prachtige ogen eens van dichterbij te kunnen bekijken.
‘Ga nu gewoon, je staat de hele tijd al te twijfelen.’ Sarah verbreekt mijn alsmaar ratelende gedachten.
‘Nee joh. Zullen we zo naar huis?’
‘Niet voordat jij naar hem toe bent geweest. Kom op Nouk, je wilt het. Laat dat nu niet tegenhouden door wat spanning en een minderwaardigheidsgevoel. Je ziet er duizend keer beter dan die opdringerige meisjes die zo wanhopig om hem heen huppelen.’
‘Straks ga ik nog een keer out, maar dan door de zenuwen. Dit slaat toch nergens op?’ mopper ik.
‘Dan komt hij je vast nog een keer redden.’ Sarah kijkt me triomfantelijk aan.
Ik schud mijn hoofd. ‘Nee. Ik ga niet,’ zeg ik stellig. ‘Echt niet,’ vervolg ik dan zachtjes.
‘Oké. Er zijn meer leuke jongens. Hij is vast heel arrogant.’
‘Dat denk ik ook,’ valt Wendy haar bij. ‘Ik vind het een goed idee om naar huis te gaan.’
‘Laten we gaan dan. Zeker?’ Sarah boort haar blik in de mijne.
Vastberaden knik ik, al kan ik het niet laten om nog één keer om te kijken als we weglopen. Een blond meisje heeft haar handen op zijn schouder liggen en hij heeft een enorme grijns op zijn gezicht. Het is maar goed dat ik niet op hem af ben gestapt, bevestig ik aan mezelf.

Reacties (4)

  • Danson

    Aaah Anouk, was nou met hem gaan praten! (Niet dat ik het wel had gedaan, maar y'know)

    1 jaar geleden
  • Azriel

    Gemiste kans!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Daar denkt Anouk anders over! Toch? (':

      1 jaar geleden
  • Teal

    Nooooo Anouk!!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Nee oo wat doet ze nu!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Weglopen ^^
      En toen was het verhaaltje afgelopen (-;

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen