Foto bij IV.

Zodra ik wakker word, wil ik mezelf het liefst keihard voor mijn hoofd slaan. Hoe kon ik deze kans voorbij laten gaan? Waarom heb ik mezelf niet een trap onder mijn kont gegeven en ben ik niet op hem afgestapt? Omdat ik te bang was, beantwoord ik mijn eigen vraag. Ik durfde het simpelweg niet en overtuigde mezelf ervan dat het de juiste keuze was om het niet te doen. Je kunt beter spijt hebben van de dingen die je hebt gedaan dan van de dingen die je niet hebt gedaan, flitst er door mijn hoofd. Ik lach spottend, in stilte. Van die stomme, zinloze uitspraken zijn niet aan mij besteed. Ik sleep mezelf uit bed en loop naar de badkamer. Zodra ik de deur op slot heb gedraaid, trek ik mijn short en shirt uit en draai de douchekraan op volle temperatuur open, zodat de ruimte binnen een paar minuten volledig voorzien is van stoom. Niets is fijner dan de alcohol- en rooklucht van mijn lichaam te krijgen en me weer schoon te voelen. Ik smeer me in met bodylotion en sla mijn badhanddoek om mijn lijf. Snel stap ik mijn kamer weer in en ik trek een joggingbroek en een warme trui aan. Ik ben dol op zondagen.

Als ik dinsdag redelijk op tijd terug ben van mijn colleges, besluit ik dat ik nog prima een rondje kan rennen voordat ik ga eten. Ik trek mijn sportlegging en zwarte hemdje aan en bind mijn haar in een staart. Mijn hardloopschoenen pluk ik na een flinke zoektocht uit de keuken en ik vraag me af hoe ze daar terecht zijn gekomen. Ik neem me voor ze op een vaste plek te zetten, zoals ik al heel vaak heb gedaan en trek ze aan. Uit gewoonte maak ik een nieuwe paardenstaart, voordat ik de deur uitstap. Gefocust en gecontroleerd begin ik te rennen en het voorspelbare tempo brengt me na enkele honderden meters tot rust. Het is heerlijk om met niets bezig te hoeven zijn en bijna zonder het door te hebben alles wat me dwars zit te verwerken. Ik verhoog mijn tempo en realiseer me dat ik geen muziek mee heb, wat ook betekent dat mijn telefoon nog op mijn kamer ligt. Heb ik weer. Ik neem me voor om me later zorgen te gaan maken over hoe ik in huis zal komen, aangezien mijn huissleutel er naast ligt. Nicolette is vast terug als ik klaar ben met mijn rondje. Ik richt mijn ogen op het einde van de straat en blijf stug de ene voet voor de andere plaatsen. Mijn hartslag lijkt te stoppen als ik zie dat iemand over de stoep tegen de richting in loopt en die persoon me nogal bekend voorkomt. Zou dit dan mijn verdiende loon zijn? Dat ik op hem af had kunnen stappen in een prachtig, donkerblauw jurkje waarin ik me ontzettend vrouwelijk voel, maar nu zwetend en buiten adem langs hem moet rennen? In een fractie van een seconde besluit ik dat ik niet nog een keer een kans voorbij laat gaan en ik verlaag mijn tempo. Mijn hart begint nu overuren te maken en ik vraag me af waarom ik niet gewoon normaal kan doen. Ik ga wandelen.
‘Hey.’ Te zacht, verdorie.
Hij kijkt op, lijkt me niet te herkennen en wendt zijn blik weer af. Als hij bijna langs me is, blijft hij staan en draait zich om. ‘Wacht.’ Hij knijpt zijn ogen samen en laat die over mijn lichaam glijden. ‘Ik heb je laatst geholpen hè?’ De man glimlacht kort.
Ik knik. ‘Ja. Dankjewel nog daarvoor.’
‘Graag gedaan. Er valt niet vaak een meisje flauw in mijn armen.’
‘Ik viel niet…’
Hij schiet in de lach. ‘Niet zo happen, ik plaag je maar een beetje.’
Jemig, wat heeft hij een prachtig gebit. Deze man is één en al perfectie. ‘Als ik flauw was gevallen in jouw armen, durf ik te wedden dat mijn armen de volgende ochtend niet nog steeds plakten van het bier.’ Stop met brabbelen, Anouk. Gedraag je.
Tot mijn verbazing grijnst de man. ‘Je weet nog meer dan ik dacht. Je had teveel gedronken, of niet?’
‘Genoeg.’ Ik houd mijn gezicht in de plooi.
‘Koel je niet teveel af, nu je stilstaat?’ Hij houdt zijn hoofd iets scheef.
‘Jij bent hier de fysiotherapeut.’
‘Hmm, interessant. Je hebt meer onthouden dan ik had verwacht. Hoe kan dat?’
‘Mijn geheugen is prima hoor.’ Anouk! Stop eens met die bitch uit te hangen.
‘Ik mag jou wel.’ Hij steekt zijn hand naar me uit. ‘Collin.’
‘Anouk.’
Hij knikt goedkeurend. ‘Je lijkt ook op een Anouk.’
‘O.’ Ik wrijf over mijn armen.
‘Zie je, ik had gelijk. Je koelt teveel af.’
‘Dan ga ik maar weer verder.’
‘Dat zei ik niet.’ Collin vangt mijn blik met zijn ogen.
‘Maar dat ga ik wel doen.’ Ik sla mijn ogen neer, sprokkel al mijn moed bij elkaar en kijk hem recht in zijn ogen. ‘Leuk je weer te zien, Collin.’ Ik durf het niet.
‘Vind ik ook.’ Hij verzet geen stap, net als ik.
Eigenlijk gun ik hem de macht en het plezier niet, maar toch geef ik mezelf de trap onder mijn kont die ik zo hard nodig heb. ‘Ik zou graag je nummer vragen, maar ik ben mijn mobiel vergeten en zo goed is mijn geheugen nu ook weer niet.’
Collin grijnst breed. ‘Niet zo nerveus, Anouk, dat is nergens voor nodig. Als je nog vijf seconden langer had gewacht, had ik jouw nummer namelijk gevraagd. En’, hij haalt een telefoon tevoorschijn, ‘ik heb mijn telefoon wel bij me. En zal ik je iets vertellen? Ik heb de perfecte oplossing. Je vertelt me jouw nummer en dan heb je een berichtje voordat je thuis bent. Als je niet te hard rent, tenminste.’ Hij geeft me een knipoog.
Rustig noem ik mijn nummer. ‘Anouk Noordijk.’
‘Je bent de enige Anouk in mijn contacten.’ Hij stopt zijn telefoon in zijn jaszak.
‘Hoe kun je dan zeggen dat ik op een Anouk lijk?’ Ik frons.
Collin lacht hardop. ‘Niet overal een weerwoord op hebben. Rennen.’
Er trekt een rilling door mijn lijf en ik wrijf een paar keer stevig over mijn armen. ‘Dat lijkt me een goed idee.’ Ik draai me van hem af.
‘Ik spreek je snel weer,’ hoor ik achter me.
‘Doei.’ Ik zet kalm af en zoek onmiddellijk een fijn, constant tempo, zonder nog om te kijken. Het liefst zou ik het uitschreeuwen, want ik heb geen idee wat ik met mezelf aan moet.

‘Nico!’ brul ik, terwijl ik op de deur rammel met mijn vuisten.
Niet veel later gaat de deur open. ‘Wat is er aan de hand? Word je achtervolgd?’
‘Niet dat ik weet. Ik was mijn sleutel en mijn telefoon vergeten.’
Ze zucht diep. ‘Gelukkig was ik thuis, zodat je niet eenzaam buiten zou hoeven blijven staan.’
‘Precies. Wil je een zweterige knuffel?’
Nicolette doet alsof ze rilt. ‘Als het niet hoeft.’
Ik stap binnen. ‘Ik moet je echt iets vertellen.’
‘Oh jee. Is het ernstig?’ Ze kijkt me grote ogen aan.
‘Nee, het is echt heel leuk.’ Ik haal diep adem. ‘Al moet ik misschien eerst even douchen.’
‘Waag het.’ Nicolette pakt me bij mijn arm vast en duwt me naar de bank in de woonkamer. De grijze, stoffen bank is iets doorgezakt, maar functioneert nog prima. ‘Vertel.’
‘Ik heb die jongen weer gezien. Die me laatst met uitgaan heeft geholpen.’
‘Wendy vertelde al dat je niet op hem af durfde te stappen. Zonde zeg. Je moet echt wat meer in jezelf geloven, Nouk.’
‘Nee, net. Ik kwam hem tegen tijdens het hardlopen.’
‘Wacht, wát?’ Haar mond valt open. ‘Vertel me alles.’
En dat doe ik, zonder ook maar een detail achterwege te laten.
‘Ga kijken of je een berichtje hebt!’ Nicolette lijkt nog enthousiaster dan ikzelf ben, al weet ik dat zij het meer uit dan ik doe.
‘Straks heeft hij niets gestuurd.’ Ik blijf in de bank zitten.
Nicolette springt overeind en ze is binnen enkele seconden terug met mijn telefoon.
Met trillende vingers open ik mijn Whatsapp en ik begin te glimlachen als ik zie dat ik een berichtje heb van een onbekend nummer.
‘En?’ Nicolette kijkt over mijn schouder mee. ‘Waarom klik je het nu niet aan?’
‘Ik wil niet wanhopig lijken.’
Nicolette drukt op het berichtje.
‘Nico!’ Ik trek mijn mobiel weg, zodat ze het niet kan lezen.
‘Jij was net zo nieuwsgierig als ik. Laat zien.’
Hoe hard heb je gerend om dit berichtje te kunnen lezen? x Collin.
Ik schiet in de lach en draai het scherm naar Nicolette toe.
‘Hij is in ieder geval wel overtuigd van zichzelf,’ mompelt ze, terwijl ze zijn foto aanklikt. ‘Jemig Anouk. Je had niet verteld dat hij er zo uitzag. Je zei dat hij aantrekkelijk was, niet dat hij zó knap was.’ Ze drukt haar neus bijna op het scherm. ‘Wat ga je terugsturen?’
‘Dat ik expres nog een extra rondje ben gegaan,’ zeg ik vastbesloten en ik voeg de daad bij het woord. ‘En nu ga ik douchen. Waag het niet om aan mijn telefoon te zitten, want ik maak je af.’ Ik hef dreigend mijn vinger.
‘Oké, oké.’ Nicolette heft onschuldig haar handen.
Onder de douche merk ik dat ik al snel sta te neuriën, iets wat ik nog nooit heb gedaan. Mijn hartslag is nog steeds niet gedaald naar een normale waarde en ik kan de grote glimlach niet van mijn gezicht krijgen. Zodra ik klaar ben met douchen, kijk ik of ik al een reactie terug heb.
Touché. Ik mag jou wel, Noorddijk.
Ik rol met mijn ogen en stuur terug dat het Noordijk is. Waarom kan niemand mijn naam eens goed schrijven?
Zie je wel, ik had het gewoon bij Anouk moeten houden.
Glimlachend leg ik mijn telefoon weg, maar zodra die trilt, open ik het net binnengekomen bericht.
Dat blauwe jurkje stond je goed trouwens zaterdag.
Verward staar ik naar mijn telefoonscherm.

Reacties (5)

  • Long

    JAAAA die laatste zin gaf me een ongelooflijke glimlach!!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Goed zo, daar doe ik het voor!

      1 jaar geleden
  • Azriel

    stiekem spreek ik het in mijn hoofd wel uit als noorddijk ^^

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      *Anouk rolt met ogen*
      'Zo irritant dit.'





      1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    kunt beter spijt hebben van de dingen die je hebt gedaan dan van de dingen die je niet hebt gedaan
    Zo waar dit!!_O_

    Hihi die twee zijn leuk bij elkaar, nu al haha ship name coukxD

    1 jaar geleden
  • Teal

    Waaaaaa zo leuk

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Haha ik voel je enthousiasme!

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik ship dit zoo hard!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Heb je nog een leuke shipname?

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen