Foto bij V.

‘Ze zeggen toch altijd dat vrouwen gecompliceerd en niet te begrijpen zijn?’ Ik laat mijn kin op mijn handen rusten.
Sarah knikt. ‘Misschien is het stiekem een vrouw.’
‘Ik heb niets vrouwelijks aan hem kunnen ontdekken.’
‘Daar heb je een punt. Dat is een grote bonk testosteron. Tenminste: die paar seconden dat ik hem toen heb gezien. Maar…’ Sarah lijkt te twijfelen. ‘Is het jouw type wel, Anouk?’
‘Wat bedoel je?’ Ik frons.
‘Hij lijkt zo…Grof? Arrogant?’ Ze zucht diep. ‘Ik wil gewoon niet dat iemand je pijn gaat doen. Ik wil niet dat je weer een klap krijgt, net nu je steeds vaker gelooft dat je inderdaad een leuk mens bent. Misschien oordeel ik te snel en ben ik te voorzichtig, maar zie het als bescherming. Ik gun je namelijk echt een leuke, lieve vriend. Ik had alleen niet zo snel aan zo’n type jongen gedacht.’
Ik glimlach. ‘Dat is lief van je, Sarah. Ik heb geen idee wat ik wil. Ik weet alleen dat ik het een knappe jongen, man of wat dan ook vind en dat ik nieuwsgierig ben naar wie hij is en voor de rest zie ik wel. Het is al een behoorlijke boost voor mijn zelfvertrouwen dat hij het blijkbaar niet erg vindt om contact met me te hebben.’
Sarah pakt mijn telefoon en kijkt nogmaals goed naar de foto van Collin. ‘Dat snap ik.’ Ze legt de telefoon weer neer. ‘Ik vind het wel vreemd hoor dat hij je dus blijkbaar heeft gezien zaterdag en niet naar je toe is gekomen. Jij durfde niet op hem af te stappen, maar ik kan me niet voorstellen dat die jongen überhaupt zenuwachtig kán zijn.’
‘Ik ook niet. En het was nogal ergerlijk dat hij precies doorhad dat ik vanmiddag bloednerveus was.’
‘Hij vond het vast leuk aan je, anders had hij nooit zijn belofte gehouden om je een berichtje te sturen.’ Sarah glimlacht bemoedigend naar me.
Mijn telefoon gaat over en ik kijk Sarah met grote ogen aan als ik “Collin” in beeld zie staan.
‘Neem op dan!’
‘Als jij je mond maar houdt.’ Ik haal diep adem en neem op. ‘Met Anouk.’
‘Hey Anouk. Met Collin.’
‘Hé.’
Sarah gebaart dat ik het gesprek op de luidspreker moet zetten, maar dat negeer ik.
‘Ik wilde iets tegen je zeggen.’
Ik draai mijn telefoon iets en slik moeizaam. Dan breng ik de telefoon weer dichter bij mijn gezicht. ‘Kom maar op.’
‘Al is het misschien beleefder als ik het vraag.’
Ongeduldig trommel ik met mijn vingers op mijn been. Ik weiger op hem te reageren, omdat ik weet dat hij me uit zit te dagen.
‘Anouk?’
‘Ja?’ Ik leg mijn hand op mijn hart, dat razendsnel slaat. Mijn hoofd is ongetwijfeld knalrood.
‘Vind je het vervelend dat ik je zo in spanning laat zitten?’
‘Nee hoor, ik heb stalen zenuwen, zoals je vanmiddag al merkte,’ reageer ik ad rem. Ik sluit mijn ogen als ik hem hoor lachen. Het is zo’n aangenaam geluid.
‘Oké, sorry dat ik je zo plaag. Heb je zin om binnenkort eens iets te gaan drinken samen?’
Ik kijk Sarah met grote ogen aan en dwing mezelf om rustig te worden. ‘Dat klinkt goed.’
‘Wanneer heb je tijd?’
Rustig blijven, niet te meegaand zijn. ‘Vrijdagmiddag ben ik vroeg klaar met mijn colleges.’
‘Overdag werk ik. Dit weekend?’ stelt hij voor.
‘Nee. Volgende week maandagavond?’
‘Maandagavond,’ herhaalt hij. ‘Goed zo, Noordijk’, hij benadrukt de r, ‘maak het een jongen nooit te gemakkelijk. Geniet van je avond.’
‘Dank je Collin. Jij ook.’ Ik verbreek de verbinding, misschien lichtelijk abrupt, maar ik wil hem absoluut niet de macht geven meer van die spelletjes met me te spelen.
‘Wat ben jíj een held!’ Sarah kijkt me met open mond aan. Haar groene ogen twinkelen volop. ‘Heb je een date?’
‘Volgens mij wel.’ Ik voel dat er een grote grijns op mijn gezicht ontstaat.
Sarah steekt haar vuist in de lucht. ‘Vólgende week maandag. Wat doe je jezelf aan? Dat is nog bijna een week!’
‘Ik ga dit weekend naar huis. En ik ga niet zeggen dat ik morgenavond wel tijd heb.’
Sarah lacht hardop. ‘Ik ben trots op je, Nouk. En vertel me waar jullie heengaan, dan ga ik vermomd ergens aan een tafeltje zitten, want ik wil zien hoe je hem gek maakt.’
‘Ik vrees dat het eerder andersom gaat gebeuren.’ Ik laat zien hoe erg mijn handen trillen.
‘Zelfs ik vind het spannend, dus dat is geen excuus.’
‘Ik wil nu al niet meer.’ Ik sla mijn handen voor mijn gezicht.

De zwarte broek zit totaal oncomfortabel, maar het is de enige broek waarin mijn billen goed uitkomen en mijn buik strakker lijkt door de hoge sluiting. De zachte, okergele top valt losjes om mijn bovenlichaam en heb ik deels bij mijn broek ingestoken. Ik pak een fijne, zilveren ketting en doe deze om. Uit mijn schoenenkastje pak ik mijn grove, zwarte blokhakken en als laatste doe ik mijn make-up. Met bijna koperkleurige oogschaduw zorg ik ervoor dat mijn ogen uit mijn gezicht lijken te springen. Ik bijt zacht op mijn lip, als ik plotseling wordt overvallen door emotie. Het is lang geleden dat ik in mijn grote spiegel keek en mezelf mooi en aantrekkelijk vond.
‘Nicolette, ik ga!’ Gehaast pak ik mijn kleine tasje en controleer of mijn telefoon, huissleutel en pinpas er in zit.
‘Wauw, wauw, wauw! Wat zie jij er knap uit, chick.’ Ze glimlacht. ‘Die arme, arme jongen.’ Ze knipoogt naar me. ‘Heel veel plezier en app of bel me als je me nodig hebt.’
‘Doe ik. Dankjewel. Nog tips?’
‘Jezelf zijn. En plezier hebben. En mij na die tijd alles vertellen.’
Voorzichtig omhels ik Nicolette. ‘Dank je.’ Ik trek mijn jas aan en niet veel later fiets ik de straat uit naar het kleine cafeetje waar ik met Collin heb afgesproken. Gelukkig ben ik er eerder geweest, iets wat me altijd rust geeft, behalve nu. De zenuwen gieren door mijn lichaam en ik probeer wanhopig te kalmeren. Mijn handpalmen zijn klam van het zweet, dus zodra ik mijn fiets dubbel op slot zet, veeg ik mijn handen aan mijn bovenbenen af. Ik steek de sleutel in mijn kleine tasje en haal diep adem, voordat ik het cafeetje in stap. Gelukkig zie ik hem direct en hij mij ook. Zonder hem nog aan te kijken, loop ik naar de tafel.
‘Hey.’ Hij staat op en pakt me zacht bij mijn schouder, waarna hij me drie zoenen op mijn wangen geeft. ‘Je bent prachtig.’ Collin pakt de ketting tussen zijn vingers. ‘Een hartje,’ mompelt hij. ‘Ga zitten.’ Hij wijst naar het bankje, waar hij ook op zat. ‘Ik haat het als mensen tegenover me gaan zitten. Dan heb ik het gevoel dat ik in een sollicitatiegesprek ben beland.’ Hij lacht zachtjes.
Ik neem plaats op het zachte bankje en probeer rustig adem te halen.
‘Je hebt nog niets gezegd,’ constateert hij, terwijl hij naast me komt zitten. Hij draagt een donkergrijs vest, dat zich nauw om zijn lichaam sluit. In tegenstelling tot veel jongens heeft hij het vest een stuk open, zodat ik zie dat hij daaronder een zwart shirt draagt.
‘Ik ben een beetje nerveus.’ Ik haal diep adem. ‘Al kun je dat beetje wel weglaten.’ Ik glimlach zwak.
Collin glimlacht geruststellend naar me. ‘Niet nodig, Anouk. Wat wil je drinken?’
Het verbaast me dat hij het me vraagt, aangezien ik weet dat je bestelling hier wordt opgenomen. Ik twijfel, want alcohol geeft me lef, maar laat me soms ook ratelen. Wat heb ik ineens? Het is alsof mijn gehele lichaam plotseling op slot schiet en me compleet afhankelijk maakt van wat Collin doet of zegt.
Er komt een serveerster naar onze tafel lopen en ik zie dat ze iets meer rechtop gaat lopen en haar kin vooruit steekt. ‘Goedenavond, hadden jullie iets te drinken gewild?’
‘Een jus d’orange graag.’ Mijn stem is stabiel en sterk, iets wat me verbaast.
‘En voor mij een cola, alsjeblieft.’
‘Komt eraan.’ Ze draait zich stijfjes om en loopt weg.
Ik probeer mijn glimlach te verbergen, wat mislukt.
‘Vertel. Ik wil ook lachen.’ Collin buigt iets naar me toe, waardoor ik mijn adem inhoud.
‘Heb je door hoeveel indruk je maakt op anderen?’
Collin lacht hardop. ‘Wat zag je?’
‘Bij haar dat ze rechter ging lopen en sterk over wilde komen. Bij de meiden die toen om je heen dansten dat ze wanhopig graag je aandacht wilden.’ Ik twijfel even. ‘Bij mezelf dat ik steeds verward ben en niet zo goed weet wat ik wel of niet wil zeggen.’
‘Alstublieft.’ De serveerster zet de jus d’orange voor mij neer en plaatst het glas cola voor Collin.
‘Dankjewel voor de snelle service.’ Collin knikt kort naar haar en houdt haar blik even vast.
‘Graag gedaan.’ Ze loopt gehaast weg.
Ik bijt op mijn wang zodat ik niet hardop in de lach schiet. ‘Wat ben jíj erg!’ Ik geef hem een duwtje tegen zijn schouder.
‘Luister Anouk. Je hebt gelijk. Ik ben gemeen als ik het bewust doe, maar je kunt me niets kwalijk nemen als mijn aanwezigheid mensen al van slag brengt.’
Ik neem een slok van mijn drinken en sluit mijn ogen als ik proef hoe koud het is.
‘Jij kunt het ook.’
‘Wat?’ Snel open ik mijn ogen.
‘Mensen van slag brengen, zonder dat je er bewust moeite voor doet.’ Collin legt zijn hand op mijn knie en draait zich iets naar me toe. ‘Jouw onschuld vind ik zo aantrekkelijk. En dan dat onverwachte, scherpe randje. Het meisje dat me vertelt dat ze expres een rondje verder rent, in plaats van toe te geven dat ze rechtstreeks naar huis is gerend om te kijken of ik al had geappt.’
Het kan niet anders of mijn wangen zijn vuurrood geworden. ‘Mijn huisgenootje dwong me te kijken of je iets had gestuurd.’ Ik zwijg kort. ‘Ik wilde net zolang wachten totdat het leek dat ik er totaal niet mee bezig was.’ Ik glimlach.
‘Dapper, dat je zo eerlijk bent.’
‘Zo ben ik nu eenmaal.’ Ik haal mijn schouders op en adem diep in. ‘Vorige week zaterdag hè? Waarom kwam je niet naar me toe als je me wel zag?’ Onzeker kijk ik hem aan.

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen