Foto bij VI.

Collin neemt relaxed een slok van zijn cola, voordat hij er überhaupt over na lijkt te denken om te antwoorden. ‘Ik wilde weten wat je zou gaan doen. Bovendien was het aan het begin van de avond dat ik je zag en ik was benieuwd naar hoe jij contact met me zou maken. Het spijt me dat ik het zeg, maar de meeste meiden zijn zo opdringerig en gemakkelijk. Jij liet die keer ervoor al merken dat je niet zo snel onder de indruk bent. Dat vond ik leuk en dat maakte me nieuwsgierig. Dus laten we de vraag omdraaien: waarom kwam jij niet naar mij toe?’
‘Omdat er al een heel stel meiden om je heen stond die veel gemakkelijker waren dan ik ben.’
‘En?’
‘Ik durfde niet,’ mompel ik.
‘Je lijkt me geen meisje dat niet durft.’
‘Je kent me niet eens,’ laat ik me ontvallen en beschaamd sla ik mijn hand voor mijn mond, terwijl ik mijn blik afwend. ‘Sorry, dat had ik…’
‘Groot gelijk, Anouk. Trap me maar op mijn plek, dat heb ik soms nodig. Ik krijg te gemakkelijk wat ik wil.’ Hij knikt langzaam.
Om mezelf een houding te geven, neem ik een slok van mijn drinken. ‘Je leek verveeld,’ zeg ik plotseling. Direct kan ik mezelf wel een klap geven, zo baal ik van mezelf. Ik nam geen alcohol zodat ik niet zou ratelen en nu doe ik het alsnog. ‘Toen je stond te dansen en al die meiden om je heen stonden. Het leek er niet op alsof je het naar je zin had.’
Hij haalt zijn hand van mijn knie af, die er tot die tijd nog steeds lag. ‘Je bent een goede observator. Het klopt wat je zag. Geef toe, jongens die jou aanbidden zijn toch niet interessant? Het is toch veel leuker en spannender om iemand te veroveren?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik heb geen idee. Er zijn niet zoveel jongens die aandacht voor me hebben.’
Collin schudt zijn hoofd. ‘Dan moet je eens iets minder naar de vloer of naar het plafond staren en wat meer om je heen. Geloof me, er stonden zaterdagavond de hele avond jongens naar je te kijken. Het deed me goed dat je niet met hen bezig was.’
Blozend kijk ik weg. Het is ongelooflijk welk effect hij op me heeft.
‘Wel met mij…Toch?’
Er trekt een rilling langs mijn ruggengraat als ik voel hoe dicht hij bij me is. Ik voel zijn warme adem tegen mijn oor en ik weiger mijn hoofd bij te draaien. Ach, wat maakt het ook uit. Rustiger dan ik me voel draai ik mijn hele lijf iets bij en ik weiger terug te deinzen, ook al ben ik dichtbij hem. ‘Ik twijfelde of ik op je af moest stappen of niet. Mijn conclusie was dat je al genoeg aandacht kreeg, Collin.’ Krachtig recht ik mijn rug.
‘Niet van een dame zoals jij. Hoe oud ben je eigenlijk?’ Hij laat zijn duim achter mijn oor langs glijden, waardoor er kippenvel in mijn nek ontstaat. Collin grijnst.
‘Dat vertel ik je als je een stukje van me af gaat zitten.’ Ik probeer mijn ademhaling te kalmeren.
Hij knijpt zijn ogen iets samen en kantelt zijn hoofd een stukje. ‘Oké. Waarom?’ Hij beweegt een stuk achteruit.
‘Je komt te dichtbij.’
‘En waarom ga je dan zelf niet een stuk achteruit?’ Hij klinkt niet veroordelend, maar nieuwsgierig.
‘Omdat jij te dichtbij komt. Niet ik.’ Ik probeer niet al te geïrriteerd te klinken, wat volgens mij keihard mislukt.
‘Ik zei het al eerder, maar ik mag jou echt wel.’
Ik glimlach. ‘Ik had het nog niet eerder gezegd, maar ik mag jou ook wel.’

De jus d’orange is vervangen door een glas rode wijn en inmiddels voel ik me enorm ontspannen in het bijzijn van Collin. Hij heeft een goed gevoel voor humor en doet overduidelijk zijn best het mij naar mijn zin te maken.
‘Waar denk je aan?’
Ik schrik op. ‘Sorry. Ik dwaalde even af.’
‘Ben ik niet interessant genoeg?’ plaagt hij.
‘Nee. Ik zat net mijn ontsnappingspogingen door te nemen en ik vroeg me af of je er in zou trappen als ik zei dat mijn konijn ziek was.’
Collin lacht hardop. ‘Heb je een konijn?’
‘Nee.’
Hij lacht nog harder en ik staar naar zijn knappe gezicht. ‘Staren is onbeleefd, Anouk.’
‘Zie het als een compliment.’ Ik dwing mezelf om hem aan te blijven kijken.
‘Oh, dan mag ik het ook.’ Hij richt zijn blik op mijn gezicht.
‘Hou op, dat is ongemakkelijk.’ Zenuwachtig sla ik mijn ogen neer.
‘Het was een compliment toch? Sowieso, als jij naar mij mag kijken, mag ik ook naar jou kijken. Ontneem me mijn plezier niet, Noordijk. Kijk me aan.’
Ik kijk op en focus me op mijn ademhaling.
‘Vertel me eens iets meer over jezelf.’ Hij wendt zijn blik niet af.
‘Dit lijkt behoorlijk veel op een sollicitatiegesprek, Collin,’ merk ik op, refererend naar zijn mening over het stug tegenover elkaar zitten.
‘Je bent nu al aangenomen, dus ontspan je.’ Hij grijnst breed, nog steeds zonder weg te kijken.
‘Ik ben achttien, studeer Verpleegkunde, eerstejaars. Sinds september woon ik hier. Ik ben gek op hardlopen en films kijken.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Niet veel bijzonders.’
‘Jawel, dat ben je wel. Hoe bevalt het je hier? Hoe is het om student te zijn?’
‘Het bevalt me heel goed. Ik voel me steeds meer volwassen. Eindelijk. Alsof ik in staat ben om voor mezelf te zorgen en mijn eigen keuzes te maken.’ Het is nieuw voor me om me zo vertrouwd te voelen in nieuw gezelschap. Collin maakt het zo gemakkelijk voor me.
‘Waarom zou je dat niet kunnen?’
De verklaring schiet direct door mijn hoofd, maar nog altijd kost het me moeite dat te vertellen. ‘Dat vertel ik je nog wel een keer,’ zeg ik zacht. ‘Sorry.’
‘Niet nodig. Niet verontschuldigen.’
Ik glimlach zwak. ‘En jij? Wie ben jij?’
‘Collin. Vierentwintig, soms nog een onwijze puber, steeds vaker een nette burger. Ik heb altijd uitdaging nodig, wat mijn werk me grotendeels biedt. Ik heb een gruwelijke hekel aan mensen die lelijke spelletjes met me spelen, ik heb het liefst dat iemand eerlijk tegen me is. Mijn leugendetector werkt inmiddels aardig goed trouwens.’ Hij schudt langzaam zijn hoofd. ‘Teveel negatieve dingen hè? Misschien ben ik dat wel. Ik ga ergens vol voor, of niet. Maar er is geen tussenweg, dat vind ik verspilde tijd.’
Hij is zo intens. Dat bewonder ik aan hem, nu al. Ik zou me graag ergens zo zonder aarzeling in kunnen storten, zonder me ook maar één moment druk te maken over de gevolgen. Hij zou me zoveel kunnen leren, zoals hoe ik echt moet leven, zonder op de rem te staan. ‘Ik vind het juist stoer. Dat zou ik wel iets meer willen hebben,’ vertrouw ik hem toe. Ik kijk op de klok en schrik ervan dat het al bijna half twaalf is. ‘Ik vind het heel gezellig, maar ik heb morgen om half negen weer college en ik ben niet het beste ochtendmens dat er is.’
Collin schiet in de lach. ‘Dan zal ik je thuisbrengen.’

Als we bij mijn huis aankomen, voel ik mijn vingers en tenen niet meer, maar vanbinnen sta ik in de brand. Ik geef Collin zijn leren jack terug, dat hij over mijn schouders had gelegd en blijf aarzelend staan. Zou hij me zoenen? Me achterlaten om vervolgens nooit meer iets van zich te laten horen?
‘Dankjewel voor de leuke avond, Collin.’ Ik kijk naar hem op, ondanks de hoge hakken die ik draag.
‘Jij bedankt.’ Hij omhelst me stevig en drukt een kus op mijn haargrens. ‘Heb je het zo koud?’
Trillend knik ik.
‘Snel naar binnen dan. Slaap lekker, Noordijk.’ Collin laat me los en laat zijn ogen van top tot teen over me heen glijden. ‘Vergeef het me.’ Hij geeft me een knipoog.
Ik kijk hem recht in zijn ogen en scan dan zijn hele lichaam, waarna ik hem opnieuw recht aankijk. ‘Slaap lekker, Collin.’
Lachend loopt hij weg en ik ga snel naar binnen. Helaas ligt Nicolette al te slapen, waardoor ik mijn verhaal aan niemand kan vertellen. Het kost me een hele tijd voordat ik in slaap val, omdat de adrenaline nog door mijn lichaam giert. Steeds opnieuw herinner ik me kleine details van de avond, waardoor er een glimlach op mijn gezicht verschijnt. Mijn mobiel trilt.
Is dit te vroeg om alvast een tweede date te plannen?
Ik hap naar adem en voel dat ik nog breder begin te glimlachen. Snel stuur ik terug dat het wat mij betreft niet te vroeg is. Daarna zet ik mijn mobiel op stil en draai me om.

Reacties (3)

  • Long

    Jaaa love it! Wat leest het weer heerlijk weg en wat beloofd het goed te worden!

    1 jaar geleden
  • Azriel

    Dit is echt een heerlijk verhaal, haha. Nu wil ik ook op date met een knappe fysio - ik heb gehoord dat die zomaar op je afkomen als je valt in de club, dus dat ga ik maar eens proberen(cat)

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dankje (: als de tactiek werkt, laat het dan even weten, dan ga ik ook op pad!

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Aah zo schattig! (Ze doet me wel een beetje denken aan hoe Jasmijn was aan het einde van dat verhaal..)

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      (: Dat vind ik grappig om te horen

      1 jaar geleden
    • NicoleStyles

      haha ja die Jasmijn vibe kreeg ik ook wel. Neemt niet weg dat dit een heerlijk verhaal is!

      1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Goh, dat het dus ook meerdere opvalt...oeps...
      Willen jullie laten weten wat dan hetzelfde is?

      1 jaar geleden
    • NicoleStyles

      Dat is helemaal niet erg hoor. Maar misschien is het haar maniet qua denken en antwoorden. Als je snapt wat ik bedoel. Maar dat kan ook gewoon iets specifieks zijn uit jouw schrijfstijl.
      Je hoeft niks te veranderen. Ik vind het wel tof, je eigen signatuur

      1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dankjewel!

      1 jaar geleden
    • Sunnyrainbow

      Precies dat ja!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen