Foto bij VII.

Zodra ik wakker word, begin ik te glimlachen, totdat ik voel hoe moe ik ben. Kreunend laat ik mijn hoofd weer in het kussen vallen. Na een kwartier besluit ik dat ik toch echt op moet staan als ik mijn college niet wil missen en ik sleep mezelf uit bed.
Als ik mijn slaapkamer uitstap, maakt Nicolette letterlijk een sprongetje. ‘Ik was zo bang dat ik je niet meer zou spreken voordat ik weg moest. Hoe was het?’ Ze duwt me naar de eettafel en zet een kommetje met yoghurt, noten en vruchten voor me neer. Eenzelfde kommetje staat half leeg voor haar.
Lachend ga ik zitten. ‘Hij is zó leuk, Nico.’ Ik voel dat ik rood word en ik zucht diep. ‘Maar écht heel leuk. Hij was zo charmant en hij stelde me gerust en hij is grappig en o, hij is zo knap. Hij weet het ook, dat is nog het vervelendste. Maar dat maakt hem ook aantrekkelijk, want hij lijkt geen twijfels te kennen over zichzelf. Ik zou dat ook willen.’ Rustiger dan ik me voel, lepel ik de yoghurt op.
‘Is er nog iets gebeurd?’ Nicolette kijkt me doordringend aan.
Ik schud mijn hoofd. ‘Hij bracht me thuis, knuffelde me en gaf me een kus op mijn haargrens. Heel lief. O, en hij appte me bijna direct dat hij nog een keer met me af wilde spreken.’
‘Echt?’ Nicolette kijkt me met grote ogen aan. ‘Wat leuk, Anouk! Het is je zó gegund.’
‘Wat lief, dankjewel.’ Zwak glimlach ik.
‘En hij is niet arrogant of opdringerig? Of bot of ruw?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Hij was echt perfect. Alleen volgens mij rookt hij.’
‘O, dat is balen.’ Nicolette zucht diep. ‘Maar ja, niemand is perfect.’
‘Het liefst zou ik je alles vertellen, maar ik moet echt gaan.’
‘Alles? Is er toch iets gebeurd?’ Haar ogen twinkelen.
‘Nee, ik bedoel alle details.’
‘Dat komt later wel. Ga eerst maar braaf de schoolbanken in. En opletten hè, niet met Wendy kletsen,’ zegt Nicolette streng.
We schieten tegelijkertijd in de lach.

‘Ik wil alles horen.’ Wendy leunt naar me toe.
‘Nicolette zei dat ik op moest letten en niet met jou moest praten.’ Met een uitgestreken gezicht kijk ik haar aan.
‘Die heeft makkelijk praten als ze alles al weet. Nu, alles. Anouk.’ Ze trekt haar wenkbrauwen op.
Ik lach zachtjes en kijk op of mensen zich eraan storen. Gelukkig zitten we bij een hoorcollege, zodat we gemakkelijker wegvallen in de massa. ‘Het was perfect, Wendy.’ Ik zucht diep van geluk. ‘Ik was zo verschrikkelijk nerveus, maar hij zorgde er echt voor dat ik me op mijn gemak voelde. En hij heeft me al voor een tweede date gevraagd.’
‘Echt?!’ Wendy slaat haar hand voor haar mond.
Een heel aantal studenten kijkt geïrriteerd om.
Wendy lacht onschuldig naar ze.
Met moeite houd ik mijn lachen in. ‘Ja.’ Uitgebreid begin ik te vertellen over gisteravond. Het valt me op dat ik tot in detail kan vertellen waar we het over hebben gehad en wanneer hij me van mijn stuk bracht.
‘Wat flauw van hem dat hij je zo plaagde.’ Wendy fronst.
Verbaasd kijk ik haar aan. ‘Dat was juist zo grappig. Hij was echt heel leuk, Wendy. Hij weet wanneer het leuk is en wanneer niet.’
‘Oké, oké, ik geloof je.’ Ze heft haar handen. ‘Het klinkt alleen flauw.’
Ik haal mijn schouders op.
‘Nouk, ik wil alleen dat hij je pijn gaat doen, dat hij met je gaat spelen. Dat verdien je niet.’
‘Zoiets zei Nico ook al,’ mompel ik.
‘Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd. Ik ben superblij voor je en ik hoop dat dit de jongen is die jou gelukkig gaat maken. Misschien ben ik te wantrouwend.’ Wendy glimlacht bemoedigend naar me.
Ik knik rustig. ‘Dank je.’
‘Maar…Hij heeft je dus niet gezoend?’ fluistert Wendy nieuwsgierig.
‘Nee. Gelukkig maar,’ vertrouw ik haar toe.
‘Wat dan?’
‘Alleen het idee al geeft me knikkende knieën.’
‘Daar kan ik me iets bij voorstellen ja.’ Ze lacht net iets te hard, waardoor er opnieuw onze kant op wordt gekeken. ‘Wanneer ga je hem weer zien?’
Plotseling realiseer ik me dat ik nog niet op mijn telefoon heb gekeken en snel haal ik die tevoorschijn.
Goedemorgen, heb je lekker geslapen? Heb je vrijdagavond tijd voor me? x Collin
‘Jemig Anouk, je bent gewoon nu al smoorverliefd hè? Zie die grijns op je gezicht dan!’ Wendy duwt tegen me aan.
Betrapt kijk ik op en ik draai mijn telefoon naar haar toe.
‘Ik wil ook iemand die dat naar me stuurt.’ Wendy zucht diep. ‘En, heb je vrijdagavond tijd voor hem?’
Ik knik en typ snel een berichtje terug. Onmiddellijk trilt mijn telefoon.
Nice. Ik kijk er naar uit.
‘Ik hoop dat hij je vrijdag gaat zoenen,’ zegt Wendy, veel te hard.
Blozend duw ik tegen haar aan.

Lichtelijk onzeker kijk ik in de spiegel. Er mist iets. De donkergrijze broek zit minder strak dan gewoonlijk, waar ik erg blij mee ben. Ik trek de simpele blouse uit en haal een rode top uit de kast, met een lichte V-hals. Veel meer tevreden werp ik een blik op de spiegel. Met rode lipstick en donkere oogschaduw maak ik de look af. Mijn haar krul ik een beetje, zodat het net iets minder stijl langs mijn gezicht valt. Ik kijk op mijn mobiel hoe laat het is en schrik.
‘Nicolette, ik ga!’
‘Have fun! Geen dingen doen die ik ook niet zou doen,’ roept ze me lachend na.
‘Dankjewel!’ Ik trek mijn nauwsluitende zwarte parka aan en check of ik alles heb wat ik nodig heb. Gehaast fiets ik naar hetzelfde cafeetje als de vorige keer. Deze keer geeft het me wel rust dat ik weet hoe het er is. Mijn zenuwen zijn een stuk minder. Glimlachend loop ik op Collin af, die een grijs sweatshirt draagt. Zijn ogen lijken nog meer uit zijn gezicht te springen.
‘Hey schoonheid.’ Hij drukt een kus op mijn wang, vlak bij mijn mondhoek.
‘Je ziet er goed uit, Collin.’ Ik ga op het bankje zitten.
‘Hoorde ik dat goed?’ Hij wenkt de serveerster, dezelfde als vorige week.
‘Ik weet niet wat jij hoorde.’ Ik kijk hem onschuldig aan.
Collin slaat zijn arm om mijn schouders. ‘Afgelopen maandag was veruit één van de beste avonden die ik in tijden heb gehad.’
‘Wat mag het zijn?’
‘Een jus en een cola, alsjeblieft.’
‘Komt eraan.’ Ze loopt heupwiegend weg.
Niet veel later staat ze weer bij onze tafel. ‘Voor wie was de cola?’
‘Voor mij,’ zeg ik vastberaden, zonder naar Collin te kijken.
De serveerster aarzelt even, maar zet dan de cola voor mij neer en de jus voor Collin.
‘Bedankt.’ Ik glimlach vriendelijk naar haar.
‘Maakte je een fout?’ Collin legt zijn vingers onder mijn kin, waardoor ik hem wel aan moet kijken.
‘Jij misschien. Ik kan heel goed voor mezelf beslissen.’ Ik kijk hem recht aan. Ik heb er een gruwelijke hekel aan als mensen keuzes voor mij gaan maken.
Hij knikt langzaam. ‘Had je iets anders besteld dan?’
‘Daar gaat het niet om.’ Ik duw zijn hand weg en wend mijn blik af. ‘Sorry. Ik maak er misschien een veel te groot ding van’, ik wissel onze drankjes om, ‘maar ik haat het als anderen voor mij beslissen wat goed of slecht voor me is.’
‘Oké. Ben je boos op me?’
Ik kijk hem aan. ‘Nee, natuurlijk niet.’ Zwak glimlach ik. ‘Helemaal niet. Wil je me alleen niet behandelen alsof ik je hulp nodig heb, ongeacht of het goed bedoeld is of niet?’
Collin knikt. ‘Prima.’ Hij pakt zijn drankje en steekt die in de lucht. ‘Ik kijk ernaar uit je beter te leren kennen, Anouk.’
Ik klink mijn glas tegen het zijne. ‘Ik ook.’
Zachtjes schudt hij aan mijn schouder, waar zijn hand nog steeds ligt. ‘Ontspan je eens.’
Voorzichtig schuif ik iets naar hem toe en ik leg mijn hand op de zijne, terwijl ik hem aankijk. ‘Sorry. Ik had net echt niet zo overtrokken moeten reageren.’
‘Je had groot gelijk,’ zegt hij nuchter. ‘Dat zei ik je de vorige keer ook al: je moet me soms op mijn plek trappen. Al word ik daar vaak wat geïrriteerd van.’
Ik haal diep adem. ‘Op de middelbare ben ik een poosje gepest. Als er nu iemand voor mij gaat beslissen en mij voor mijn gevoel mijn vrijheid afpakt, word ik boos.’
‘Een poosje?’
‘Vijf jaar,’ mompel ik en er trekt een rilling door mijn lijf heen.
‘Wat achterlijk.’ Collin wrijft zacht over mijn rug. ‘Daar ben jij veel te leuk voor.’ Hij drukt een kus op mijn slaap.
Ik bal mijn trillende handen tot vuisten.
‘Wat is er?’
‘Dat vind ik altijd lastig om te vertellen. Ik ben bang dat mensen me erdoor veroordelen, medelijden met me krijgen of me plotseling stom vinden.’ Langzaam adem ik in en uit, in een poging mijn ademhaling rustiger te krijgen.
‘Als ik iemand veroordeel of stom vind, dan is het degene die je het aandeed, Anouk. Niet jou. En medelijden heb ik alleen als iemand er nog onder lijdt. Niet als diegene er duizend keer sterker uit is gekomen, zoals dat ongetwijfeld bij jou is.’
Ik haal mijn schouder op, waardoor ik er extreem bewust van word dat Collins arm nog om mijn schouders ligt. ‘Dat vraag ik me wel eens af. Maar ik zal vast sterker worden.’ Niet te lang stilstaan, dat heeft me nog nooit vooruit geholpen.
Collins mobiel trilt herhaaldelijk en hij verontschuldigt zich. ‘Mijn broertje.’ Hij neemt op. ‘Wat is er?’ Hij blijft even stil. ‘Geen idee man. Ik ben met Anouk, dat had ik je toch gezegd?’ De irritatie spat van zijn stem en geïntrigeerd kijk ik naar hem op. Gek genoeg vind ik het altijd fijn om de rauwe kant van iemand te leren kennen, omdat ik dan weet hoe iemand echt is en niet voor verrassingen zal komen te staan. ‘Ja. Ga je gang.’ Collin schudt zijn hoofd, waarna hij het gesprek wegdrukt en zijn mobiel in zijn broekzak steekt. ‘Hij vroeg of ze bij mij thuis konden zitten. Mijn broertje zit ook in mijn vriendengroep.’
‘O.’ Ik aarzel even. ‘Als je daar liever heen wil, moet je het zeggen hoor.’
Hij schiet in de lach. ‘Denk je dat ik liever bij die gekken zit dan bij iemand als jij?’
Ik glimlach en een warm gevoel stroomt door mijn lichaam.

Reacties (4)

  • Danson

    Oh, wat lief. Maar ik twijfel of ik hem al moet vertrouwen hmmm

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Niet blind van verliefdheid worden hè? (;

      1 jaar geleden
  • Teal

    Waaaaa cute

    1 jaar geleden
  • Azriel

    Ik wil door het scherm springen en die twee tegen elkaar duwen, haha!

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Hahaha dat zou nog eens een plottwist zijn!

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo schattig!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen