Foto bij VIII.

Collin tikt herhaaldelijk met zijn vingers op het tafeltje. Sinds dat zijn broertje belde, lijkt hij iets afwezig en onrustig.
Ik leg mijn hand op de zijne, waardoor hij stopt met zijn nerveuze getrommel. ‘Je mag best naar ze toe, dat vind ik echt niet erg. Ik heb meer avonden vrij deze week.’
‘Het is niet eens dat ik per se bij de jongens wil zijn, maar ik kan er niet tegen als er mensen in mijn huis zijn zonder dat ik er ben.’ Hij ontspant zich iets.
‘Snap ik.’ Ik schuif iets opzij en pak mijn jas. ‘Ga, alsjeblieft.’
‘Het is hier dichtbij, ik wil alleen even kijken of alles goed gaat. Wil je mee?’
Ik kijk hem met grote ogen aan. ‘Naar jouw vrienden?’
Hij glimlacht. ‘Ze zijn best aardig hoor. Beetje lomp af en toe, maar volgens mij kun jij daar wel mee omgaan en anders bescherm ik je wel.’
In mijn gedachten ga ik alle mogelijke doemscenario’s bij langs en als ik volop terug word geworpen naar mijn middelbare schooltijd, besluit ik dat het genoeg is. Ik wil niet meer leven met angst voor het onbekende. Ik wil iedere angst aangaan, al het onbekende bekend maken, zodat ik me zoveel comfortabeler kan gaan voelen. ‘Oké dan. Als jij het niet erg vindt.’ Ik sta op en rek me uit. In mijn rug hoor ik verschillende wervels kraken.
Collin legt zijn vingers op een ruggenwervel en drukt kort. Opnieuw kraakt het en ik krimp ineen van de pijn. ‘Wacht.’ Hij legt zijn andere hand plat tegen mijn buik, ter hoogte van mijn maag en herhaalt het druk zetten met zijn vingers op mijn rug. ‘Sorry. Mijn grootste zwakte: doen zonder te denken.’ Hij heft zijn handen. ‘Voelt het beter?’
Ik knik, vooral omdat mijn lijf tintelt op de plekken waar hij me net heeft aangeraakt, maar dat ga ik hem vanzelfsprekend niet vertellen. ‘Ik ga even afrekenen.’ Ik draai me om, maar ik word direct tegengehouden.
‘Nee. Dat doe ik.’
‘Jij hebt de vorige keer ook al…’
‘Dat doe ik,’ herhaalt Collin en hij voegt de daad bij het woord.
Buiten trek ik mijn jas tot bovenaan dicht en ik steek mijn handen diep in mijn jaszakken.
‘Koukleum.’ Collin duwt plagend tegen me aan. Zelf heeft hij zijn jack half open.
‘Daar kan ik ook niets aan doen.’
‘Ik wel.’ Hij grijnst, waardoor ik hem vragend aankijk. Zijn grijns wordt breder. ‘Zo onschuldig, ik geloof het bijna niet.’ Hij schudt zijn hoofd en richt zijn blik op de stoep.
‘Woon je hier in de buurt trouwens? Want anders neem ik mijn fiets alvast mee.’
‘Einde van de straat. Laat maar staan.’ Collin neemt grote stappen.
‘Wil je iets langzamer lopen?’
Hij schiet in de lach. ‘Ik wist het,’ mompelt hij. ‘Jij laat je niet op je kop zitten hè? Fantastisch.’ Collin pakt me bij mijn arm en draait me vrij abrupt om. Hij legt zijn vinger tegen mijn lippen. ‘Die kleur lippenstift staat je goed, Noordijk.’ Langzaam buigt hij naar me toe.
‘Dank je.’ De zenuwen gieren door mijn lichaam. ‘Het geeft niet af,’ fluister ik tegen hem.
Collin lacht zachtjes. ‘Daar maakte ik me geen zorgen om.’ Hij drukt zijn lippen kort op de mijne en gaat dan onmiddellijk rechtop staan. Hij loopt verder en ik kan niets anders dan hem volgen, aangezien hij weet waar we naar toe moeten en ik niet.
Ik meen een glimlach om zijn lippen te zien en ik klem mijn kaken op elkaar. Wacht maar. Ik mag dan niet heel veel ervaring hebben op het gebied van lust en liefde, maar ik heb vooral het afgelopen jaar gemerkt dat ik redelijk goed kan plagen en flirten.

Collin pakt mijn hand vast en trekt me zacht mee naar een klein hokje, naast het appartementencomplex. Hij duwt me tegen de muur en kijkt me recht aan.
‘Zullen we naar binnen?’ Ik doe alsof er een rilling door mijn lichaam gaat en wrijf met mijn handen over mijn armen.
‘Je krijgt het vanzelf wel warm.’ Collin strijkt een haarlok uit mijn gezicht.
‘Ik wil graag naar binnen, Collin.’ Ik recht mijn rug.
Hij trekt kort zijn wenkbrauwen op. ‘Soms kan ik je niet peilen, Anouk.’
‘Wil je het nog duidelijker? Ik heb het koud en ik wil naar binnen. Bovendien ben ik bloednerveus om je vrienden en je broertje te ontmoeten, dus alsjeblieft.’ Ik sla mijn ogen neer.
‘Oké.’ Hij glimlacht. ‘Kom op dan.’ Collin draait zich om en houdt de deur voor me open.
Verrassend genoeg valt het met mijn nervositeit wel mee. Ergens ben ik blij dat ik Collin nog even op afstand kan houden, want ik heb zo’n vermoeden dat mijn wereld ondersteboven zal staan als hij me echt zoent, zoals hij enkele seconden geleden van plan was.
‘Derde verdieping, zal ik voor gaan?’
Ik knik. ‘Graag.’
Collin loopt voor me uit en ik kan het niet laten zijn lichaam goed te bekijken. Wat een bonk spieren. ‘Sorry voor als ze stoer gaan doen. De meesten kunnen niet zo goed met knappe meiden omgaan.’ Hij kijkt om en geeft me een knipoog.
‘Je beschermde me toch?’
Hij schudt licht zijn hoofd, niet als antwoord op mijn vraag, maar ik zie dat hij verward is door mijn woorden en gedrag. Hij haalt een sleutel uit zijn broekzak en opent de deur. ‘Hé!’
Er klinkt gejuich, vast vanuit de woonkamer.
Collin glimlacht. ‘Kom.’ Hij slaat zijn arm om me heen en doet de deur achter me dicht.
Tevergeefs probeer ik kalm te blijven. Plotseling gieren de zenuwen door mijn lichaam.
‘Ontspan.’ Hij drukt een kusje op mijn slaap, waardoor ik glimlach. Hij stapt voor mij een deur door, ongetwijfeld de woonkamer in en ik volg hem. ‘Jake, de volgende keer gaan jullie maar ergens anders zitten als ik er niet ben. Jongens, ik moet iemand aan jullie voorstellen.’ Collin draait zich naar mij toe.
Zekerder dan ik me voel, stap ik naar voren en begin bij de jongen links naast Collin. Hij zit onderuitgezakt in een cognackleurige leren stoel, maar gaat rechtop zitten zodra hij mij ziet. Volgens mij is hij nog langer dan Collin, maar hij is zeker smaller. Hij heeft een vriendelijke, ontspannen uitstraling, waardoor ik me iets rustiger begin te voelen. Ik steek mijn hand naar hem uit.
‘Anouk.’
‘Tijmen.’ Hij geeft me een prettige, nonchalante handdruk.
Ik stap naar de jongens op de bank toe en begin in de hoek, bij een jongen die ongetwijfeld Collins broertje is. Ze lijken niet eens veel op elkaar qua lichaamsbouw, maar zijn ogen zijn even grijs.
‘Jake.’ Hij laat zijn ogen kort over me heen glijden en kijkt dan lachend naar zijn broer.
Collin trekt zijn wenkbrauwen op en kijkt Jake strak aan.
De jongen naast Jake is de kleinste van het stel, maar hij heeft vast de grootste biceps. Hij draagt een strak T-shirt, waardoor de nadruk op zijn bovenarmen ligt. Zijn handdruk is stevig en beklemmend. ‘Chris.’ De jongen neemt uitgebreid de tijd mijn lichaam te scannen.
‘En?’ Ik kijk hem strak aan.
De jongens schieten allemaal in de lach, op Chris na. Collin lacht het hardst van allemaal.
Als er geen reactie komt, richt ik me tot de volgende en laatste jongen. Zonder dat ik ook maar iets van hem weet, krijg ik een ongemakkelijk gevoel bij hem. Hij heeft donkere ogen en een scherpe kaaklijn, wat hem een dominante, harde uitdrukking geeft. Niet oordelen, Anouk, zeg ik streng tegen mezelf en ik steek vriendelijk lachend mijn hand naar hem uit.
‘Lex.’ Hij kijkt me lang aan. ‘Zal ik het maar zeggen dan, als onze Chris niet durft?’ Hij slaat de jongen naast zich op zijn schouder. ‘Je ziet er goed uit, Anouk. Heel goed.’
‘Dank je Lex.’ Ik weiger hem het plezier te geven waar hij naar op zoek is en ik ben dolblij dat ik niet rood word.

Het voelt goed om naast Collin te zitten, die het midden van de bank heeft bezet. Ik zit rechts van hem, met aan de andere kant de armleuning. Ik voel me comfortabel, iets wat ik in eerste instantie niet had verwacht in dit gezelschap. Jake en Chris hebben de tafel opzij geschoven en zijn daarop gaan zitten.
‘Heb je nog bier?’ klinkt er vanuit de keuken, waar Jake net heen is gelopen.
Collin zucht diep en komt overeind. ‘Die jongen kan ook niets zelf,’ mompelt hij, terwijl hij de kamer uitloopt.
Direct draait Lex zich naar me toe. ‘Vertel eens, Anouk, waarom vallen al die meiden toch voor Collin?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik heb geen idee.’
Vanuit mijn ooghoek zie ik Tijmen lachen. ‘Ik weet in ieder geval wel waarom Collin jou mag, Anouk.’
Verrast kijk ik op.
‘Je bent slim, misschien zelfs wel een beetje sluw. Je laat je niet op je kop zitten en je bent recht door zee.’ Hij kruist zijn enkels over elkaar. Aan alles is te merken dat hij niet erg comfortabel zit in de vrij lage stoel.
‘Vangen.’
Er schieten drie blikken bier door de lucht, die allemaal gevangen worden, verrassend genoeg. Collin zet een glas cola voor me neer. ‘Die heb je nog van me tegoed.’ Hij gaat naast me zitten.
Ik glimlach. ‘Dankjewel.’
‘Of had ik je moeten vragen wat je wilde?’ vraagt hij zachtjes.
‘Cola is prima, dank je,’ zeg ik hardop, zodat niemand zal vragen naar waar we het over hebben.
Tijmen schiet in de lach. ‘Ik mag d’r wel, Collin.’
‘Ik ook wel.’ Collin slaat zijn arm om me heen en dankbaar leun ik iets tegen hem aan.
De jongens praten en geinen wat en ik geniet ervan om mezelf te kunnen zijn.
‘Hoe heb je hem eigenlijk leren kennen, Anouk?’ Chris steunt met zijn onderarmen op zijn benen en leunt iets naar me toe.
‘Ze viel…’
‘Hij vroeg mij iets.’ Ik duw tegen Collin aan, wat gelach oplevert. ‘Ik ging out tijdens het dansen. Collin hielp me.’
‘Ze viel flauw in mijn armen,’ voegt Collin nuchter toe.
‘Zou ik ook doen als ik die kop van jou voor het eerst zag,’ grinnikt Lex.
Voor het eerst deze avond moet ik om hem lachen, wat me een verontwaardigde blik van Collin oplevert.

Reacties (4)

  • Danson

    Geniaal hahaha

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Ik moet hier zelf ook nog altijd stiekem om lachen als ik het teruglees (':

      1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Haha geweldig die vriendengroep. En heerlijk hoe Anouk is als persoon, geweldig!

    1 jaar geleden
  • Azriel

    Leuk dat ze de boys kan ontmoeten ^^

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik vind Anouk echt zo leuk!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen