Foto bij IX.

Collin staat op. ‘Jongens, eruit. Ik ga Anouk thuisbrengen en jullie blijven hier niet zitten als ik er niet ben.’
Na wat gemopper staan de jongens op.
‘Hé, leuk je te leren kennen, Anouk.’ Tijmen tikt me zacht op mijn schouder.
‘Vond ik ook.’ Ik glimlach warm naar hem. Hij heeft er, naast Collin, vanavond het meest voor gezorgd dat ik me op mijn gemak voelde en ook wat mee kon praten en klieren.
De jongens nemen afscheid en verlaten luidruchtig het huis.
Nu sta ik ook op en ik trek mijn jas aan, die achter me op de bank lag.
Collin gaat op de zijleuning van de bank zitten en pakt me bij mijn middel vast. ‘Je bent een stoere chick, knappe dame.’ Hij glimlacht.
Het is gek om iets op hem neer te kijken, aangezien hij een stuk groter is dan ik ben. ‘Dank je.’ Ik wend mijn blik af.
‘Ik twijfel over iets, Anouk.’ Hij trekt me iets dichter naar zich toe.
‘O?’ Ik kijk hem onschuldig aan, wetende dat hij me wil zoenen. Ik weiger hem te vertellen hoe graag ik dat ook wil.
‘Als je zo kijkt, twijfel ik niet meer,’ mompelt hij.
‘Je wilde me thuisbrengen toch?’ Ik zet een stapje naar achteren.
‘Kijk me eens aan.’
Langzaam richt ik mijn blik op zijn gezicht.
‘Exact.’ Hij zucht diep en komt overeind, waarna hij zijn handen naar mijn heupen laat glijden en zijn lippen op de mijne drukt.
Onmiddellijk ga ik mee in de kus en ik sla mijn armen om zijn nek, terwijl ik op mijn tenen ga staan. Een teleurgestelde zucht verlaat mijn lippen als Collin de kus verbreekt.
‘Je wilde dat ik je naar huis bracht, toch? Nu?’ Hij grijnst. ‘Dan moeten we maar gaan.’
Ik zoen hem, vol overtuiging en reageer niet eens op zijn geplaag. Dat hij graag de touwtjes in handen heeft, wordt me alleen maar duidelijker, maar het verbaast me niets en bevalt me prima.
Als ik nauwelijks adem meer krijg, beweeg ik achteruit, waarna ik mijn wang tegen Collins borstkas laat rusten.
Met zijn vingers speelt hij met mijn haar, zijn andere hand ligt op mijn onderrug. Het voelt perfect en ik sluit mijn ogen.
‘Hey.’ Collin pakt me zacht bij mijn bovenarmen vast en beweegt iets achteruit. ‘Je bent zo goed voor me.’ Hij zucht diep. ‘Ik word rustig als ik met jou ben. En je reageert fantastisch op me, zo scherp.’ Hij geeft me kleine kusjes op mijn lippen, die overgaan tot een nieuwe zoen.
Ik klem mijn vingers vast in zijn gespierde schouders en laat Collin de leiding nemen.
Abrupt stopt hij en duwt me naar achteren. ‘We gaan.’ Hij trekt zijn jack aan en loopt naar de deur.
Verward volg ik hem. ‘Wat is er?’
‘Zeg ik straks wel.’
Gespannen loop ik achter hem aan, wachtend totdat hij iets gaat vertellen.
Pas als we buiten staan, draait hij zich naar me toe. ‘Ik wil je niet overvallen. Niet te snel gaan. Ik wil respect voor je hebben.’ Hij zucht diep. ‘Dat maak je me behoorlijk lastig als je je nagels in mijn schouders zet en überhaupt als je er zo uitziet.’ Collin slaat zijn arm om me heen en trekt me iets tegen zich aan. ‘Hoe voel je je?’ vraagt hij, als ik niet reageer.
‘Goed. Beter dan goed zelfs.’ Ik kijk naar hem op. ‘Ik heb het heel erg naar mijn zin als ik met jou ben. En ik ben blij dat die spanning tussen ons nu minder is.’ Als Collin fronst, ga ik verder. ‘Ik had al zo’n vermoeden dat je me wilde zoenen vanavond, maar dat je mij gek wilde maken. Volgens mij is dat andersom aardig goed gelukt.’ Ik grijns breed.
Collin kijkt me verbaasd aan. ‘Volgens mij is het moeilijk om spelletjes met jou te spelen als je hoofd de overhand neemt, of niet?’ Hij laat zijn arm van mijn schouders glijden en pakt mijn hand vast.
‘Moeilijk om te winnen, ja. Ik ben een slechte verliezer.’
‘Ik ook.’ Hij zwijgt kort, maar ik hoor dat hij nog iets wil zeggen. ‘Maar…Je zei net dat er minder spanning tussen ons was hè?’ Collin kijkt me aan.
Ik knik.
‘Laat ik het anders vragen. En sorry als ik je ermee kwets, maar…Blijf jij snel bij een jongen slapen?’
Mijn keel wordt droog en ik schud mijn hoofd, zonder hem aan te kijken.
‘Zie je wel. Ik had het niet moeten vragen. Sorry Anouk.’ Hij geeft een kneepje in mijn hand.
‘Nee, dat geeft niet. Het is alleen dat...Dat ik nog nooit met een jongen heb geslapen.’ Ik weiger hem aan te kijken, in de illusie gelovend dat hij dan niet merkt hoe gespannen ik ben.
‘Hé.’ Zijn stem is zacht en vriendelijk, waardoor ik opkijk. ‘Wat is het probleem? Schaam je je ervoor?’
Ik schud mijn hoofd, waarna ik knik. Het lukt me niet mijn stem te gebruiken. Hoe gênant is dit?
‘Kom op Anouk, relax eens. Echt, je hoeft je er niet voor te schamen. Ik vroeg het me alleen af, omdat ik net in mijn huis het idee had dat ik je niet meer had laten gaan, als we langer hadden gezoend. Je bent zo ongelooflijk knap. Dat je zei dat jij minder spanning voelde, verbaasde me, omdat ik mezelf continu in moest houden. Het boeit me niets dat je nog maagd bent en we hebben de tijd. Laat je nooit dwingen, oké? Niet door mij, niet door een ander, als dit anders loopt dan ik hoop. Beloof je me dat?’
Moeizaam slik ik. ‘Ja.’ Ik aarzel. ‘Dank je, Collin.’ Ik zucht eens diep en probeer mijn schouders te ontspannen.
‘Geen probleem. Weet je hoe erg je me verward als je sterk bent als je voor me staat en dan plotseling week wordt als ik je zoen?’ Hij vertraagt zijn pas en wijst kort naar het fietsenrek voor het cafeetje.
‘Dat doe ik niet expres.’ Triomfantelijk kijk ik hem aan, waarna hij lacht. Ik pak mijn fiets uit het rek en knip mijn verlichting aan. ‘Dankjewel voor de heerlijke avond. Ik heb het erg naar mijn zin gehad.’
‘Anders ik wel.’ Hij buigt naar me toe, om een korte kus op mijn lippen te drukken. ‘App je als je thuis bent?’
‘Doe ik.’ Ik merk dat ik moeite heb om bij hem weg te gaan, zo fijn vind ik het in zijn nabijheid.

‘Hoe was het?’ Nicolette duwt me naar de bank in de woonkamer en schenkt een glas rode wijn voor me in.
‘Ik hoef niet, dankjewel.’
‘O, oké.’ Ze haalt haar schouders op en zet het glas voor haarzelf neer. ‘Vertel.’
‘Het liep iets anders dan ik had verwacht.’ Ik lach zachtjes. ‘We zouden gewoon weer iets drinken, maar zijn uiteindelijk een groot deel van de avond bij hem thuis met zijn vrienden geweest, omdat die in zijn huis gingen zitten.’
‘Anouk! Weet je wel hoe gevaarlijk dat is?! Niemand wist waar je was, als er iets was gebeurd.’ Ze kijkt me boos aan.
‘Je wist toch dat ik met hem was? Bovendien had ik hem al eerder gesproken. Als het één of andere engerd was, had hij zijn kans allang gehad. Hij was hartstikke lief en respectvol, Nicolette.’
Nicolette heft haar handen. ‘Misschien ben ik te bezorgd, maar wil je de volgende keer het dan alsjeblieft even laten weten? Dan weet ik waar je bent als je niet thuiskomt.’ Ze rilt. ‘Het gaat er niet om dat ik hem niet vertrouw, Nouk, maar ik wil niet dat jou iets verschrikkelijks overkomt.’
Ik realiseer me dat ik opnieuw heftig reageer, omdat ik het gevoel heb dat anderen mijn vrijheid aantasten, mijn keuzes bekritiseren en beslissen wat ik beter had kunnen doen. Dat vertel ik Nicolette, waarna ze me een knuffel geeft.
‘Dat geeft niet, ik snap het wel. Weet dat het slechts bezorgdheid is.’ Ze glimlacht bemoedigend naar me.
Blozend laat ik me ontvallen dat Collin me gezoend heeft, waarna ze vanzelfsprekend alle details wil horen, die ik maar al te graag vertel. Als ik het laatste deel van ons gesprek vertel, schiet Nicolette in de lach.
‘Die arme jongen had je in zijn gedachten waarschijnlijk uitgekleed en jij vond dat de spanning was verdwenen.’ Ze giert het uit.
Ik kan niets anders dan met haar meelachen, nu ik het mezelf hoor vertellen. ‘Stom hè?’ zeg ik dan neerslachtig.
‘Nee, nee! Helemaal niet. Ik vind het alleen zo komisch. Je bent soms zo heerlijk nuchter en naïef, Anouk. Dat vind ik leuk aan je. Hoe je hem dan keihard terugpakt, terwijl je hem waarschijnlijk net zo graag wilde zoenen als hij jou en de totale onschuld uithangt. Fantastisch.’
‘Daar was ik ook wel trots op, ja.’ Ik grijns breed.
‘Is hij goed voor je, Nouk?’ Nicolette kijkt me serieus aan. ‘Lief, vriendelijk, galant, spontaan, ontspannen? Niet opdringerig of dominant?’
‘Hij is absoluut goed voor me. Je zou zijn zelfvertrouwen dominantie kunnen noemen, maar dat is denk ik niet zo. Een vriend van Collin zei dat hij dacht dat Collin me leuk vond, omdat ik tegengas durf te geven. Ik denk dat we wel aan elkaar gewaagd zijn als ik me krachtig voel. Ik durf veel aan hem te vertellen, dat vind ik heel fijn.’
‘En is hij de goede jongen voor je? Niet alleen attent, maar degene die bij jou past?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Geen idee, daar ga ik vanzelf achter komen, denk ik, maar tot nu toe heeft nog nooit een jongen me zo blij kunnen maken. Niet dat hij veel concurrentie heeft gehad, maar toch.’
‘Dat is goed nieuws.’ Nicolette gaapt. ‘Ik ben blij voor je.’ Ze kijkt me schuldbewust aan. ‘Vind je het heel erg als ik ga slapen? Ik wil graag alles horen hoor, maar ik ben echt bekaf.’
‘Nee joh, natuurlijk niet! Ik vind het al hartstikke lief dat je naar mijn gebrabbel wilt luisteren. Slaap lekker, Nico.’
‘Droom zacht, Noekie.’ Ze duwt plagend tegen me aan.

Reacties (4)

  • Danson

    Ik vind ze heel leuk samen... maar een gevoel in mij zegt dat het nog wel is fout kan gaan...

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Jaa ze passen zo goed samen, nu maar hopen dat dat zo blijft haha

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Ik las Pasen :') iets te blij met dit weekend denk ik haha

      1 jaar geleden
    • NicoleStyles

      hahah lol ja dat kan ik goed begrijpen en vooral met dit weer erbij;)

      1 jaar geleden
  • Azriel

    Wat ontzettend cute toch weer!

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh ik wil niet dat hier slechte stukken in het verhaal zitten, ik word helemaal warm van binnen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen