Foto bij X.

‘Wil je nog uit vanavond?’
‘Ik…Ik ga met Collin uit.’ Ik heb een hekel aan telefoongesprekken, omdat ik nooit weet hoe de ander zich voelt of reageert. Natuurlijk kunnen ze het vertellen, maar ik weet niet of ik een belangrijk signaal mis doordat ik diegene niet zie.
‘O. Oké. Gezellig. Hoe was het gisteren?’ Sarah klinkt lichtelijk verward, maar niet teleurgesteld of boos.
‘Heel fijn Sarah. Ik voel me echt goed als ik met hem ben. En we hebben gezoend.’ Ik voel mijn wangen warm worden.
‘Echt?! Vertel me meer.’ Ze grinnikt.
Glimlachend vertel ik haar wat details.
‘Wacht, wat? Je was bij hem thuis? Alleen met hem?’
‘Nee, zijn vrienden waren er. Hij stuurde ze alleen weg, omdat hij me naar huis wilde brengen.’
‘Anouk, weet je hoe gevaarlijk dat is? Sorry dat ik nu klink als je moeder, maar echt. Kom op zeg, je gaat toch niet op de tweede date al met een jongen mee naar huis? Niet als je iemand als jij bent, tenminste.’
Geïrriteerd rol ik met mijn ogen.
‘Je bent echt te goedgelovig af en toe, Anouk. Waarschijnlijk wilde hij gewoon dat je bij hem in bed belandde,’ zegt Sarah scherp.
‘Jemig Saar! Je weet dat ik niet zo ben! Ik ben hartstikke blij, oké? Maar jullie verpesten het nogal voor me.’ Met moeite houd ik mijn tranen binnen. Ik haat het dat ik altijd moet huilen als ik boos word.
‘Jullie?’
‘Nicolette zei ook al dat ik het niet had moeten doen.’ Ik zucht diep. ‘Ik wil niet boos doen, Sarah, maar ik zat echt op een roze wolk en nu voel ik me alleen maar dom, onhandig en schuldig.’
‘Zo bedoel ik het niet, lieverd. Ik weet alleen dat een roze wolk soms vanbinnen een regenbui kan zijn en dat gun ik je niet.’
‘Dank je.’ Ik zucht diep. ‘Sorry dat ik zo tegen je uitviel.’
‘Geeft niet. Ik ben blij voor je, echt waar. Alleen wil je me alsjeblieft de volgende keer appen als je met hem mee naar huis gaat of ergens anders heen gaat dan je had gezegd? Als er dan iets is, weten we in ieder geval waar je bent.’
‘Is goed. Ik zet het wel in de groepsapp dan, want Nicolette vroeg het ook al,’ beloof ik.
‘Heel veel plezier vanavond met die knappe jongen.’
‘Dankjewel. Het is niet dat ik niet met jullie uit wil hoor,’ haast ik me te zeggen.
‘Weet ik toch. Geniet ervan. Ik spreek je snel weer in het echt.’
‘Doen we. Doei.’
‘Doei doei!’ Sarah verbreekt de verbinding.

Mijn zwarte, losse jurkje is één van mijn favorieten, mede omdat ik mezelf er vrouwelijker in vind lijken en ik niet onzeker ben over iedere huidplooi die gewoonlijk in de meeste strakke stoffen wordt afgetekend. Ik pak mijn spullen bij elkaar en trek mijn jas en hoge hakken aan. Eerst was het een ramp voor me om de hele avond op hakken te moeten lopen, maar inmiddels lijkt het alsof mijn voeten zich hebben overgegeven aan de marteling. Ik stuur in de groepsapp waar ik met Collin naar toe ga met een vrolijke smiley erachter, zodat niemand het te zwaar op zal vatten. Onmiddellijk krijg ik lieve appjes terug en ik glimlach, wachtend totdat de bel gaat. Nicolette is al met Sarah bij Wendy thuis, naar wat ik heb begrepen. Ik heb lichtelijk spijt dat ik niet gewoon met hen ben vanavond, maar tegelijkertijd kan ik niet wachten totdat ik in de buurt van Collin kan zijn.
Als de bel gaat, schrik ik op en loop ik, zo snel ik kan op mijn hakken, naar de deur.
Collin fluit tussen zijn tanden, als hij naar mijn blote benen kijkt. Op een stukje van mijn jurk na is de rest van mijn outfit verborgen door mijn jas. ‘Ben je een jurkjesmeisje?’
‘Soms.’ Ik glimlach. ‘Wel vaker met het uitgaan dan normaal hoor.’
‘Je kunt het goed hebben in ieder geval. Klaar voor?’
‘Dank je. Ik wel. Jij?’ Ik kijk hem aan.
‘Zeker. Vind je het erg om te lopen? Mijn fiets is namelijk stuk en met de auto leek me geen goed plan. Ik ben wel toe aan een paar biertjes.’
‘Drukke week gehad?’ Ik trek de deur achter me dicht.
‘Verplichte date gisteravond met een heel moeilijk, verwarrend meisje.’ Hij knipoogt naar me.
‘Heftig. Dan is het maar goed dat je nu met een heel lief meisje uitgaat.’
We lopen lachend naar buiten.
‘Er is één ding wat je voor deze avond wel van me moet weten, Anouk. Ik kan heel jaloers zijn, terwijl ik het niet snap als iemand jaloers om mij wordt. Maar, wat ik nu al een paar keer tegen je heb gezegd, trap me maar op mijn plek. Maar leg het me uit, anders trek ik zelf conclusies. Te snel. Voor niemand leuk.’ Hij steekt een sigaret op. ‘Je rookt vast niet, of wel?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Goed dat je het zegt. Ik heb vast reden genoeg om jaloers te zijn, als ik zag hoeveel meiden er de vorige keer om je heen stonden.’
‘Dan eis je me maar op, voor jezelf en voor jou alleen.’ Collin inhaleert diep, sluit zijn ogen en blaast de rook uit. ‘Daar houd ik wel van. Zal ik ook bij jou doen.’ Hij glimlacht. ‘Echt, zet me op mijn plek. Dat voel jij wel aan. En geniet. Dat meiden om me heen hangen, wil niet zeggen dat ik ze leuk vind. Ik ben er met jou, omdat ik dat leuk vind. Die anderen zijn slechts voorbijgangers.’ Hij neemt opnieuw een trekje van zijn sigaret. ‘Wel eens geprobeerd?’
‘Ook niet.’
‘Heb je een rebelse, wilde kant?’
‘Nog niet ontdekt,’ laat ik me ontvallen.
Zijn mondhoeken krullen omhoog. ‘Zou je dat willen?’
Blozend haal ik mijn schouders op. ‘Misschien wel. Op mijn eigen tempo en wat voor mij goed voelt. Ik ben wel benieuwd wat dat leven is, waar sommigen het altijd over hebben.’
Collin grijnst breed. ‘Je bent geweldig, Noordijk.’
‘Wat is jouw achternaam eigenlijk?’ Nieuwsgierig kijk ik hem aan.
‘Je gaat me niet nadoen toch?’ Hij glimlacht kort. ‘Zuidveld. Dus als je naam nu wel Noorddijk was geweest, hadden we al twee windrichtingen te pakken.’
Ik schiet in de lach. ‘Helaas, ik moest het weer verpesten.’
‘Spelbreker.’ Collin loopt naar de portier en tikt hem lachend aan.
Zonder moeite kunnen we doorlopen.

Mijn hoofd tolt van de wijn die ik al op heb. Het leek me verstandig me bij één soort alcohol te houden, maar volgens mij is mijn verstand een paar wijntjes geleden achtergebleven. Ik beweeg dicht bij Collin in de buurt, zonder dat we de hele tijd met z’n tweeën zijn. Af en toe komen er meiden zijn kant op, maar ze hebben allemaal vrij snel door dat hij weinig aandacht voor ze heeft en dat ik bij hem hoor. Nu staat er alleen al een tijdje een brunette, langer en slanker dan ik ben, met grotere borsten en rondere billen, bij hem te dansen.
Collin maakt oogcontact met me en schudt nauwelijks opvallend zijn hoofd.
Zo voelt jaloezie dus. Ik probeer me te ontspannen en me op mezelf te richten, maar dat wordt nogal lastig als het meisje voor Collin komt staan en met haar lichaam begint te draaien zoals Sarah dat kan. Het ergste vind ik nog dat ik niet alleen jaloers op haar ben, maar dat ik vooral onzeker over mezelf word. Ik wil niet weten hoe erg mijn onzekerheid was geweest zonder de drank. Met mijn hart bonkend in mijn keel beweeg ik soepel naar Collin toe en ik begin te dansen, mijn ogen gesloten. Nu is de zet aan hem om zijn aandacht op mij te richten.
Niet veel later open ik mijn ogen weer en ik kijk Collin recht aan. Hij grijnst breed en steekt zijn hand naar me uit. Het andere meisje druipt teleurgesteld af. Ik pak zijn hand vast en beweeg mee, waardoor ik met mijn rug tegen hem aan kom te staan. Hij strijkt mijn haar uit mijn nek en drukt zijn lippen op mijn warme huid.
‘Dat is wat ik bedoel.’ Zijn lage stem zorgt voor een onmiddellijke kriebel in mijn buik.
Ik kijk naar hem op. ‘Zij was toch veel knapper?’
Hij fronst. ‘Zij?’
Ik draai me naar hem om. ‘Ja. Slank, vrouwelijk.’
‘Nep. Makkelijk, saai.’ Collin laat zijn handen naar mijn onderrug glijden. Zijn vingertoppen liggen op mijn billen. ‘Die onzekerheid die jou af en toe overneemt, is echt nergens voor nodig, Anouk.’ Hij laat me los en draait me om, waardoor ik weer met mijn rug tegen zijn borstkas sta. ‘Kijk eens. Links, jongen met het rode shirt, iets daarnaast drie jongens, recht voor je, bijna bij de bar een groepje, rechts die blonde gast. Je zou ze allemaal kunnen krijgen. Maar je hebt het niet door.’
Het eerste wat ik wil doen, is ontkennen, maar als ik naar de jongens kijk, merk ik dat Collin gelijk heeft. Ze kijken allemaal naar mij.
‘Oh, en achter je staat een jongen die alleen maar oog voor jou heeft. Heel dichtbij.’ Hij lacht zachtjes en drukt zijn lippen in mijn nek.
‘Hmm, die wil ik ook wel. De rest vind ik niet zo interessant.’ Het is ongetwijfeld de drank die spreekt, want een nuchtere Anouk heeft niet zoveel lef.
‘Gelukkig.’ Collin legt zijn hand op mijn buik en automatisch span ik mijn buikspieren aan. ‘Relax.’
Ik blijf de spieren strak houden, ook al zou ik ze in één beweging kunnen ontspannen.
‘Niet onzeker zijn.’ Hij laat me los en draait me om, waarna hij me recht in mijn ogen aankijkt.
Gefrustreerd duw ik in zijn buik en zoals ik al had verwacht, staat zijn buik strak van de spieren. ‘Moet jij zeggen. Ik ben alleen realistisch.’ Ik zucht diep. ‘Ik ga even naar het toilet.’ Mijn keel doet pijn van het schreeuwen. Collin mag dan misschien gemakkelijk boven al het lawaai uitkomen, mij kost dat heel wat meer moeite. Ik loop naar de toiletten en knipper een paar keer met mijn ogen tegen het felle licht. Het is er koel en ik houd mijn polsen een tijdje onder de kraan. Mijn wangen zijn rood, maar ik zie er vooral levendig uit. Alsof ik onbezorgd plezier aan het maken ben.
‘Hé, jij bent met Collin toch?’ klinkt er plotseling achter me.

Reacties (4)

  • Danson

    Oh god nu gaat het komen...

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Ik vind Collin wel interessant, een combi van humor, een ego en een duistere kant, heerlijk. Nu maar snel verder, ik wil weten wie die vraag stelt haha

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Haha ik vind 'm ook wel interessant (:

      1 jaar geleden
  • Azriel

    Oh-oh, trouble?

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      You'll never know!

      1 jaar geleden
    • Azriel

      Dat is ook niet waar, haha

      1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Daar heb je gelijk in (:

      1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ik heb een slecht gevoel bij de persoon die deze vraag stelt..

    1 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Misschien heb je dan wel heel veel mensenkennis ;-)

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen