Damn... dat ik Rob helemaal ben vergeten. Mijn god! Wat een tijden waren dat! Onbewust zit ik weer met mijn vingers te krabben. "Hey! Stop daar eens mee!" verschrikt kijk ik op in de bruine ogen van Georg. Hmm... pretty. "Ga je mij straks vertellen waarom je die tic hebt?" fluistert hij in mijn oor. De andere jongens hebben gelukkig niks door terwijl ik verbaasd achter Georg aan loop naar de bus.

In de verte hoor ik geschreeuw en gestommel. Vaag hoor ik ergens mijn naam. Ik hoop en bid dat het niet Dave is. "Jij achterlijke hoer! Laat je mij voor die Duitse honden zitten? Wat ben jij Laf zeg! Je kan dat geld wel vergeten" hoor ik van achter mij. Ik adem diep in door mijn neus en blaas de lucht vervolgens door mijn mond uit. Diep in en rustig uit Dunya. Het is Dave maar, die lult. Diep in en rustig uit.

Ik herhaal dit meerdere keren in mijn hoofd in de hoop dat het mij gerust stelt. Helaas werkt het niet zo als ik had gehoopt. Kut.... Ik voel een arm op mijn schouder. Ik stop met lopen en draai me rustig om. In mijn hoofd herhaal ik een mantra. Niet slaan, niet slaan niet slaan..... Waarna ik mijn ogen open en recht in de ogen van Dave kijk. Zijn ogen spuwen vuur. Ze staan op onweer.

Alles gaat langs mij heen. Dave schreeuwt en vloekt. Het enige wat bij mij binnen komt is Georg, die mij samen met Bill de bus in drukt en beveiliging die Dave op afstand houdt. Na dat de bus is gestart en ik Bill eindelijk vrolijk hoor kwetteren, besef ik mij het brandende gevoel in mijn handen. Onbewust heb ik zo hard in mijn handen zitten knijpen dat ik niet door heb gehad dat deze zo zeer deden. Snel loop in naar de WC toe in de bus.

Ik probeer mijn handen te openen en merk dat deze verkrampt zijn. Langzaam aan komt het besef binnen dat mijn handen onder het bloed zitten. Mijn rechter hand gaat het makkelijkst open. Mijn nagels staan in mijn hand en er stroomt bloed uit. Met mijn rechter hand pel ik langzaam de vingers uit mijn hampalm los. Shit.... Lekker bezig Dunya. Die littekens kunnen er ook nog wel bij. Onbewust ram ik knetter hard tegen de zijkant van de bus.

"Dunya gaat het wel?" Van ver hoor ik mijn naam. Ik ben volledig gefocust op mijn handen die ik onder de kraan houd. Het bloed loopt er langzaam aan uit en vermengt zich met het water. verwoed boen ik mijn handen over elkaar heen. "Jan! Ik kom er aan." Roep ik onbewust naar de deur. In mijn hoofd voeg ik er aan toe; donder op lul! Ik doe de kraan uit, heb nog net mijn handen kunnen afdrogen, thank god weg werp papier, terwijl ik mijn telefoon hoor af gaan. Ik neem die snel op. Draai de deur voorzichtig open en verstop mijn handen behendig in mijn broekzak en aan mijn telefoon

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen