VERLEDEN

Juan had zijn armen om haar heen geslagen, zijn handen rustten op haar buik. Ze had haar vingers eroverheen gelegd en leunde met haar hoofd tegen zijn schouder, af en toe naar hem opkijkend. Iedere keer dat ze dat deed, gleden zijn mondhoeken vanzelf hoger. Steeds was er een zoekende blik in haar ogen, alsof ze niet helemaal kon geloven dat dit geen droom was.
      Er hing een stilte tussen hen, maar het was geen beklemmende.
      ‘Waar denk je aan?’ vroeg hij, haar een heel zacht kusje gevend op haar jukbeen.
      Ze draaide zich iets meer naar hem toe en legde een arm om zijn schouder toen ze niet leek te weten waar ze die moest laten. Zijn hand was naar haar heup verschoven.
      ‘Ik vroeg me af hoe de avond verlopen zou zijn als ik meteen ja had gezegd toen je me vroeg.’
      ‘Ik kan me niets beters voorstellen dan dit en dat was nooit gebeurd als je me niet had afgewezen. Dat heeft uiteindelijk tot best wat, eh, ongemakkelijke momenten geleid.’
      Haar wangen kleurden rood en ze boog haar hoofd. Juan beet op de binnenkant van zijn wang; hij wist precies waar ze aan dacht. Hij wreef met zijn duim over haar verhitte wang.
      ‘Jij hoeft je nergens voor te schamen, June. Ik was degene die viel, die je meetrok… Enne… het was maar een flits. Ik weet zeker dat niemand het heeft gezien.’
      ‘Jij zag het,’ murmelde ze.
      ‘Ja, ik zag het,’ zei hij zacht. Hij legde zijn hand rond haar kaak en tilde haar hoofd ietsje omhoog zodat ze hem aankeek. ‘Ik vond het mooi, June, zoals ik alles aan je mooi vind. Je ogen, je lach, de lijn van je kaak, de welving van je neus…’ Haar wangen kleurden weer een teint roder en hij grijnsde lichtjes. ‘En ook je blozende wangen.’
      Haar voortanden drukten haar onderlip ietsje naar beneden en hij liet zijn vinger erlangs glijden.
      ‘En je lippen, hoe kon ik die vergeten.’ Hij kuste ze, maar dwong zijn gezicht weer terug omdat dit niet het juiste moment was om met haar te zoenen.
      Zijn vingers daalden af langs haar nek en streken langs haar sleutelbeen. Haar blik hield hij vast. Hij hoorde hoe ze af en toe haar adem even inhield als hij haar huid streelde, erop lettend dat hij niet te ver naar de rand van de jurk afdwaalde. Hij wilde haar geen schrik aanjagen.
      Hij twijfelde er niet aan dat zowel Mateo als Emilio al tien stappen verder hadden willen gaan met een meisje, maar hij vond het wel goed zo, haar gewoon dicht tegen zich aan houdend, wetend dat hij geen grenzen overschreed en zij zich prettig bij hem voelde.
      ‘Hoe voel je je?’ vroeg hij op een gedempte toon. ‘Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk om hier zo met je te zitten, om je te zoenen, met je te knuffelen, te dansen… en ik merk aan je dat jij dat ook vindt… maar het is niet niks wat Rodey deed. Je kan er met me over praten, als je wilt. Ik weet dat je daar je vriendinnen voor hebt, maar ik… ik wil er ook voor je zijn.’
      June boog haar hoofd en staarde naar zijn hand die op haar bovenbeen lag. Hij haalde hem aarzelend weg, niet zeker of het noemen van Rodeys naam vervelende herinneringen terugbracht.
      ‘Er is uiteindelijk niet zo veel gebeurd,’ mompelde ze. ‘Hij probeerde me te kussen en toen ik mijn lippen dichtkneep en hem van me af probeerde te duwen, sloeg hij een hand voor mijn mond en begon hij mijn nek te zoenen. En toen gleed zijn hand…’ Hij hoorde haar scherp ademhalen. Ze tuurde nog steeds naar beneden, maar zette wel door. ‘Toen gleed zijn hand in mijn beha. Ik denk – ik denk dat ik het in mijn paniek erger maakte dan het was. Je was er al heel snel. Ik denk dat ik gewoon niet duidelijk genoeg tegen hem was, dat ik…’
      ‘June…’ onderbrak hij haar op een strenge toon.
      Haar ogen flitsten naar zijn gezicht. Hij las schaamte in haar blik, alsof ze zichzelf de schuld gaf.
      ‘Ik zag je worstelen, hij had zijn hand voor je mond geslagen. Hij wist dondersgoed dat je dit niet wilde.’
      Ze boog haar hoofd weer. Was het makkelijker voor haar om te accepteren dat ze zelf onduidelijk was geweest dan dat iemand haar moedwillig had willen aanranden? Het paste op de een of andere manier bij haar; proberen de blaam bij zichzelf te leggen.
      Hij streek een pluk haar die voor haar gezicht was gevallen achter haar oor. ‘Je mag boos op hem zijn, June. Hij heeft je pijn gedaan, op een bepaalde manier. Hij heeft aan je gezeten, hij –’ hij deed er het zwijgen toe toen de woede weer opvlamde en zijn stem bijna oversloeg. Het laatste wat hij wilde, was op een harde toon tegen haar spreken. Ze zag er al zo kwetsbaar uit.
      Ze leunde met haar wang tegen zijn handpalm en sloeg haar ogen naar hem op. ‘Ik wil het gewoon vergeten. Ik probeer er het positieve van in te zien; als dat niet was gebeurd, hadden we hier nu niet gezeten.’ Haar stem klonk zacht, warm – fluweel bijna. ‘Wil je nog een keer met me dansen? Ik wil – ik wil alleen nog maar aan jou denken als ik later aan het Jubileumbal terugdenk.’
      Haar blik en haar woorden lieten zijn hele lijf tintelen. ‘Wat mij betreft blijven we de hele avond dansen,’ zei hij met een knipoog, hoewel ze beiden wisten dat Mateo de auto straks nodig had.
      Hij stond op, stopte het oortje dat al een tijd geleden uit zijn oor was gevallen er weer in. Zijn armen gleden weer om haar middel, hij trok haar ietsje dichter tegen zich aan dan de vorige keer. Haar handen kruisten achter zijn nek, heel lichtjes streken haar vingertoppen langs de zijkanten. Voor een heel kort moment stelde hij zich voor hoe die vingertoppen onder zijn shirt zouden voelen, maar hij dwong die gedachte algauw uit zijn gedachten. Ze keek hem aan en heel even was hij bang dat hij die gedachte hardop had uitgesproken. Zijn wangen werden warm – en nog warmer toen haar lippen langs die van hem streken en ze hem kuste. Een verlammend gevoel trok door hem heen toen hun tongen weer verstrengelden.
      En zo slowden en zoenden ze in een stille omhelzing, lieten hun vingertoppen langs elk stukje onbedekte huid glijden en verloren zich in elkaar, alsof er even helemaal niets anders op deze wereld bestond dan zij twee. Juan kon zich niet herinneren dat hij zich ooit zo geweldig had gevoeld. Alles leek gewoon goed te gaan tussen hen, alsof ze nu eindelijk allebei over hun schroom heen waren gekomen. Ergens diep vanbinnen was hij bang dat June toch weer terug in haar schulp zou kruipen later, maar hij zou er alles aan doen om dat te voorkomen.
      Het was zijn telefoon die een einde aan hun dans maakte. Een sms van Mateo vertelde hem dat hij zo onderhand maar eens terug moest komen en Juan zag tot zijn verbazing dat het al middernacht was.
      ‘Is dat je broer?’
      Juan knikte en stuurde een kort berichtje terug. ‘Ja… het feest is afgelopen. Ik zal je naar huis brengen.’ Hij zette de MP3-speler uit en rolde de oordopjes eromheen voordat hij het teruggaf aan June. ‘November Rain is een prachtig nummer, maar ik ben hem na honderd keer toch wel een beetje zat.’
      June grinnikte zacht. ‘Ik denk niet dat ik ooit genoeg van dat nummer zal krijgen. Zeker niet na vandaag.’
      Weer fladderde er iets op in zijn buik, iets warms, iets wat hem als een idioot liet grijnzen. Zijn hand gleed in die van haar en hun vingers verstrengelden terwijl ze het vijvertje achter zich lieten.
      ‘Hou je alleen van dit nummer van ze?’
      Ze keek opzij, haar ogen glansden. ‘Nee, Guns ’n Roses is mijn favoriete band. Ik kan alles meezingen.’
      Hij tilde haar hand op en drukte een kus op de rug ervan. ‘Nou, dat wil ik dan weleens horen. Ik had het niet verwacht, dat er een rockchick in je verscholen zat.’ Hij gaf haar een plagerig schouderduwtje.
      Ze lachte – en heel even werden zijn knieën week. Hoelang hij zijn oog ook al op had laten vallen, de keren dat hij haar had horen lachen waren heel zeldzaam en de gedachte dat ze zich zo op haar gemak bij hem voelde, deed iets in zijn binnenste opbloeien.
      ‘Nou, Jordy is een echte muziekverslaafde dus ze heeft me jarenlang doodgegooid met bands totdat ik mijn favorieten kon aanwijzen. Dus inderdaad, Guns ’n Roses, Mötley Crüe, Skid Row, Twisted Sister, AC/DC… dat vind ik leuk.’
      Zijn lippen krulden op bij het horen van de bands die ook in zijn eigen afspeellijst stonden. Zijn muzieksmaak verschilde van die van zijn broer en zijn vrienden, en hij kon nauwelijks beseffen dat hij die passie wel met uitgerekend June kon delen. ‘Het klinkt wel heel cheesy als ik nu zeg dat ik dezelfde muzieksmaak heb, maar het is wel zo.’
      Ze grinnikte. ‘Ik weet het. Ik heb je bandshirts gezien. KISS, AC/DC, Whitesnake…’
      Hij bleef stilstaan en ving haar wang met zijn hand. ‘June, je bent echt veel te leuk.’ Direct na die woorden drukte hij zijn lippen op de hare – hij kon gewoon niets anders. Het was een plagende kus, van uitdagen en terugtrekken, en het maakte hem gek van verlangen naar meer. Zijn vingers gleden langs haar hals, door haar haren, hij wenste dat hij haar overal tegelijk kon aanraken. In een opwelling kuste hij haar hals, vlak beneden haar oor en verder naar beneden. Hij wist niet of hij haar voelde verstijven of dat haar ademhaling haperde, maar in een flits dacht hij terug aan wat Rodey had gedaan.
      ‘Shit,’ fluisterde hij. ‘Sorry. Ik wilde niet – ik liet me gaan,’ prevelde hij, gejaagd haar ogen opzoekend. Was hij nu te ver gegaan? Had hij het wéér gepresteerd om het te verpesten? Haar wangen hadden een verhitte gloed gekregen.
      ‘Het geeft niet,’ zei ze. ‘Ik vond – ik vond het eigenlijk wel fijn.’ Ze schonk hem weer die lieve, verlegen glimlach die zijn hart bijna uit zijn borst liet klappen.
      Opluchting schoot over zijn gezicht, al zat de spanning nog steeds in zijn lichaam. Hij wilde het deze keer tot een goed einde brengen. Gewoon een avond waar ze niets op hem aan te merken kon hebben.
      Deze keer was zij het die zijn hand vastpakte en erin kneep.

Juan liep met haar mee naar de voordeur, waar ze zich nog één keer in een stevige omhelzing verloren.
      Hij wist niet zo goed wat hij nu moest zeggen, hoe het verder moest. ‘Misschien eh, misschien kunnen we volgende week iets doen? Samen? Een keer?’
      Hoewel hij wist dat ze dat heus wel wilde, voelde hij zich toch zenuwachtig.
      ‘Dat zou ik leuk vinden,’ zei ze zacht, terwijl ze van onder haar lange wimpers naar hem opkeek. ‘Ik heb alleen een best volle agenda, dus ik weet niet uit mijn hoofd wanneer ik kan.’
      Juan knikte. ‘Zal ik je morgen een berichtje sturen?’ Hij haalde zijn telefoon uit zijn broekzak en keek haar vragend aan, waarna ze haar nummer opsomde en hij die in het toestel opsloeg. ‘Nou, dan ga ik maar,’ zei hij een beetje onhandig. ‘Voordat dit de laatste keer was dat ik Mateo’s auto mocht lenen.’ Nog een keer strekte hij zijn hand naar haar gezicht uit en gleed met de rug van zijn wijsvinger langs haar wang. ‘Slaap lekker, lieve June.’ Hij gaf haar een kus.
      Even was er nog een streling langs zijn eigen wang. ‘Welterusten,’ zei ze. ‘Rijd voorzichtig. En – en bedankt voor… voor alles vanavond. Het was echt een beetje… perfect.’ De bekende donkere tint schoot weer over haar wangen en hij kon het niet nalaten haar nog een keer stevig vast te houden. Hij snoof nog even diep haar geur op, drukte zijn lippen tegen haar voorhoofd en draaide zich toen om; anders kwam hij hier nooit weg.
      Hij hoorde de deur dichtgaan toen hij het tuinpad afliep. Ze was weg. Onmiddellijk miste hij haar zachte aanwezigheid, maar niets ter wereld zou vanavond de glimlach van zijn gezicht kunnen vegen.
      Na tien minuten kwam Juan bij de parkeerplaats naast het feestgebouw aan. De parkeervakken waren één gatenkaas, maar aangezien hij nog nooit in een parkeervak had hoeven parkeren, zette hij de auto maar gewoon pontificaal voor de voordeur neer. Hij had niet zo veel zin om naar buiten te gaan, dus stuurde hij zijn broer een sms dat hij er was. Slechts een paar tellen later kwam Mateo naar buiten. Zijn arm had hij om een donker meisje heen geslagen, maar toen hij de auto naderde duwde hij haar zonder wat te zeggen weg.
      Juan verschoof naar de bijrijdersstoel en klikte zijn gordel vast. Niet zo lang geleden had zij hier gezeten; het was alsof haar geur nog steeds in de auto rondzweefde.
      ‘Zo, ben je daar eindelijk,’ zei Mateo met een grijns. ‘Ik zie aan je kop dat ze je goed verwend heeft. Of jij haar.’
      Een deel van hem wilde vertellen hoe de avond eruit had gezien, hoe had het gevoeld om met haar te dansen, hoe hun eerste kus was geweest, waar ze over hadden gepraat… Maar iets in zijn broers houding liet hem weten dat hij alleen geïnteresseerd was in hoe ver ze waren gegaan en hij de rest wijvenpraat vond.
      ‘We hebben gezoend,’ zei hij toch maar, zodat hij ervan af was.
      Mateo draaide de sleutel in het contact om, gaf gas en floot. ‘Juistem bro. Was ze goed?’
      Juan leunde naar achteren in zijn stoel, met zijn hoofd tegen de steun. ‘Ze was geweldig.’
      Zijn broer gaf hem een por. ‘Nog even en je gaat verliefd lopen zuchten. Man, heb jij het zwaar te pakken.’ Hij grinnikte. ‘Maar ze wilde nog niet verder?’
      Juan haalde zijn schouders op. ‘Ik heb geen haast. Het was goed zo, ze vond het fijn en – en ik ook.’ Een beetje opgelaten draaide hij zijn hoofd naar het zijraam, bang voor een nieuwe sneer.
      Mateo zei niets, en toen hij even later opzij gluurde, zag hij een tevreden grijns op zijn lippen.
      ‘Het is goed jongen,’ zei hij toen hij doorhad dat Juan op een reactie wachtte. ‘Doe wat jullie fijn vinden. Het is een mooie, lieve meid. Nog even en ik word jaloers.’
      ‘Juist.’ Juan schoot in de lach en schudde zijn hoofd. ‘Waar gaan we eigenlijk heen?’
      Mateo draaide zijn hoofd weer opzij en keek hem met een donkere blik aan. Direct sloeg de sfeer om, werd onheilspellend. Ze reden een afgelegen parkeerplaats op waar één andere auto stond.
      De lantaarnpalen waren ver weg, het meeste licht kwam van de maan. Verwarring overspoelde hem toen Anna uit de auto stapte. Met een hooghartig gezicht keek ze hem aan, daarna keerde ze zich naar Mateo toe.
      Zijn broer liet zijn hand onder haar jurk glijden totdat ze naar adem snakte en gaf haar een kus. ‘Ga maar in de auto zitten, we komen zo.’
      Met afkeer draaide Juan zijn hoofd weg. Net als bij de twee meisjes met wie hij eens gezoend had, stond het hem tegen dat ze dat – en meer – ook met zijn broer hadden gedaan. Een reden dat hij nooit meer had gewild dan een snelle kus.
      Anna ging in de auto zitten en Juan keek zijn broer een beetje verdwaasd aan. Mateo liep om de andere auto heen en trok het achterportier open. Een tel later klonk er een plof en een kreun. Juan liep ernaartoe en zijn ogen werden groot toen hij Rodey op de grond zag liggen. Zijn gezicht was bezweet, zijn haren plakten tegen zijn voorhoofd.
      ‘Wat is er met hem gebeurd?’ vroeg Juan geschokt.
      ‘Gewoon een beetje drugs om hem chill te houden.’ Mateo’s hand gleed naar zijn binnenzak en een moment later stak hij iets naar Juan uit.
      Zijn keel werd droog toen hij zag dat het een mes was.
      ‘Steek hem neer. Laat hem ervoor boeten dat hij aan je meisje heeft gezeten.’
      Juan staarde naar het wapen. ‘W-wat?’
      ‘Wat?’ hoonde Mateo. ‘Je bent toch zo gek op haar? Hij zat aan haar, man. Hij zat aan jouw meisje. Laat die fucker bloeden. Of is ze het soms niet waard, hmm?’
      Juans vingers klemden zich om het handvat. Het ding voelde loodzwaar in zijn hand. Wat – moest hij nu echt iemand neersteken? Iemand die niet eens kon lopen omdat hij zo ver heen was? Iemand in elkaar slaan, oké, maar iemand neersteken – kans lopen dat hij iemand vermoordde?!
      Mateo’s laatste woorden dansten om hem heen. Is ze het soms niet waard?

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Oh damn... niet hier eindigen te spannend haha.
    Hij mag hem niet neersteken alleen een groot pak rammel geven:Y):Y):Y)

    4 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Wat?! Nee! Dat zou June verschrikkelijk vinden! Niet doen! Breek z’n neus en ga weer weg!

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen