'Wat wil je weten?' Vroeg ik terwijl ik een glas terug op de tafel zette. Het is openbaar, pas op met wat je zegt.
Een kleine glimlach speelde met haar mondhoeken terwijl ze haar lippen tegen haar glas zette. 'Is het teveel gevraagd als ik zeg dat ik alles over je wil weten?'
Het geluid van de mensen om ons heen leek af te nemen naarmate ik meer op haar stem kon concentreren. 'Alles?' Ik lachte zacht. 'Dat is inderdaad een grote vraag, en waar zou ik moeten beginnen?'
'Waar jij je het fijnst bij voelt.' Ze tikte met een nagel tegen de rand van haar glas. Het ringende geluid suisde door mijn gedachten.
'Uhm, ik hou van puzzels, oh, en zoet eten.'
Ze bleef me aankijken, ik voelde me als het konijn wat op de vlucht was voor de havik. Alhoewel een gedeelte van me nieuwsgierig was naar het gevoel van de klauwen. Naar dat wat me zou kunnen verslinden.
'Dat is goed om te weten. Vertel me meer.'
Ik keek kort rond. 'Ik weet niet echt wat ik je moet vertellen over me.'
'De wandeling was leuk, nietwaar?'
Ik knikte.
'Dat vertelt me gelijk dat je ook van wandelen kan genieten.'
'Het is de eenzaamheid.' Teveel
Ze lachte kort en zette haar glas neer. 'Je bent dus graag weg van mensen. Hoe komt dat?'
Shit. 'Kunnen we die vragen voor later overlaten?' Ik voelde dat mijn handen begonnen te zweten. 'Laten we het erop houden dat het rustiger is voor nu.'
'Ja hoor. Misschien is het tijd dat ik je iets over mezelf vertel.' Ze hield haar hoofd schuin in afwachting.
Ik sloot mijn ogen, het gedeelte wat verlangde naar de klauwen nam langzaam over. 'Maar natuurlijk.' Zei ik zonder aarzeling.
'Dit weet je misschien al, mijn naam, ook wel handig om te weten, is Elise. 19 jaar, bla bla bla je kent het hele rijtje wel wat ze je op scholen laten vertellen.'
Elise. Ik liet de naam door mijn gedachten gaan, net zo lang totdat het leek alsof het onderdeel van me geworden was.
'Nu kijk je gewoon alsof je in het niets verdwijnt. Het was niet zo vreemd toch?'
Ik lachte kort. 'Nee, totaal niet. Maar ik was bezig met iets wat ik eigenlijk nooit doe.'
Ze pakte haar glas opnieuw op en keek me over de rand heen aan. 'En dat is?'
Ik slikte even. 'Ik was bezig om je binnen te laten.'
Haar ogen leken net iets lichter te worden. 'Ah, ik denk dat ik snap hoe je in elkaar zit, op zijn minst een beetje.'
Ik kon een glimlach niet onderdrukken. 'Niet te hard van stapel lopen.' Merkte ik plagerig op.
'Het is een overwinning.' Ze legde haar hand kort op de mijne, de plekken die haar vingers raakten leken te branden voor even. Hitte die ik binnen wilde laten, maar ik hield het weg voordat het alles zou afbranden.
'Het is meer dan de meesten van me weten denk ik.' Zei ik zachtjes terwijl ik haar ogen vasthield. 'Je bent gevaarlijk, wist je dat? Je kan een man al zijn geheimen laten vertellen zonder dat hij het door zou hebben.'
Haar lippen vormden zich tot een schuine lach. 'Je hebt geen idee hoe gevaarlijk ik kan zijn.' Ze schoof haar glas opzij en leunde wat verder over de tafel totdat ze maar een paar centimeter van mijn gezicht verwijderd was. 'Maar ik kan ook heel helend zijn. Zeker voor een ziel die veel gezien heeft.'
Daar was het weer, die aanraking, die vingers tegen mijn wang. Het gevoel alsof ik even alles los kon laten. De grip van haar klauwen, en mijn overgave eraan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen