Na een uur rijden en nog een bak koffie. Stopt de bus voor de deur van een enorme Fila. Tot mijn verbazing zie ik daar een aantal mensen staan. Jup, ik ken ze echt allemaal niet. Op een man na. Hij heeft iets ver weg van mijn tante. Ze lijken eigenlijk best veel op elkaar. Zal toch niet mijn pa zijn toch? Wijselijk heb ik mijn mond gehouden over de pijn in mijn ribben kast, die trekt gelukkig al weg. Laat staan de draaierigheid. Die tweeling laat me opnemen of zo. Ben niet helemaal op mijn achterhoofd gevallen.

We stappen uit, Georg neemt mij nog even snel apart voor wij naar buiten stappen. "Je kwam hard op de grond te recht. Gaat het?" Ik knik snel voor ik verder stap en mijn bagage van de chauffeur aanneem. "Bedankt." Zeg ik en loop verder. Niet veel later komt er een vrouw naar mij toe die mij zonder enige aanleiding begint te knuffelen. Ze knuffelt zo hard dat ik zweer dat ik mijn zere ribben net hoorde breken. Top... dat wordt echt langs het ziekenhuis.

Ik hoor de vrouw van alles zeggen, maar het komt niet binnen. Ik zie Tom en Bill gniffelen maar hun gezichten veranderen. Ze draaien. Ik merkt dat ik moeite met ademen begin te krijgen. shit.... Shit... SHIT. Ze moet me NU los laten. Maar dan ook echt NU. Langzaam aan krijg ik weer wat lucht. De gezichten blijven draaien. Ik kan met moeite horen wat er wordt gezegd. Ik loop zo snel als ik kan achter de bus langs en laat me tegen de bus aan vallen. Ik leg mijn armen in mijn nek en adem rustig in en uit. Ik bijt op mijn lip om door de pijn heen te bijten. Naast het draaien hoor ik ook een harde piep in mijn ogen. Fuck... Ik ga zo out.

Het gedraai gaat over in zwarte vlekken. De pijn wordt niet minder in mijn ribben ondertussen begin ik bloed te proeven. Niet veel later voel ik twee warme armen aan weerszijde van mij lichaam geplaatst worden. Ik hoor de zoete stem van Georg "Ja, gaat prima met je" gniffelt hij. Hij begeleidt me naar de grond zodat ik op de grond kan gaan zitten. Langzaam aan verdwijnen de zwarte vlekken voor mijn ogen en vermindert de pijn in mijn ribben iets. Ik laat langzaam aan de grip op mijn lip los en kan weer ademhalen.

Mijn zicht wordt steeds beter en de bruine ogen van Georg kijken mij doordringend aan. "laat me raden? Jij hebt dit vaker mee gemaakt." Ik begin te lachen. Hij zou moeten weten hoevaak ik een hersenschudding heb gehad. Ik kan ze niet meer op 2 handen tellen. Tergend langzaam komen onze gezichten dichter bij elkaar. Als onze gezichten een paar cm van elkaar af zij hoor ik Tom dichter bij komen. In een handomdraai sta ik recht, wat ik moet bekopen met een misstap. Georg vangt mij behendig op. "Je bent wel onhandig merk ik." fluistert hij in mijn oor "Haha, vandaag voor het eerst van mijn leven. Je zou eens moeten weten" fluister ik terug. "Ik zweer het je als je der staat te zoenen doe ik je wat!" Hoor ik Tom sissen. Mijn wenkbrauw schiet de lucht in waarop Georg in de lach schiet en ik voor de 2e keer die dag op de grond belandt with my head first.:|

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen