VERLEDEN


June deed de deur achter zich dicht. Even leunde ze er met haar rug tegenaan, haar hand over haar hart gespreid. Ze voelde het hevig bonken. Was dit allemaal echt gebeurd? Ze sloot haar ogen, voelde zijn lippen weer op die van haar, zijn vingers langs haar wang, haar lichaam tegen dat van hem.
      “June, je bent echt veel te leuk.”
      Een brede glimlach trok aan haar mondhoeken, vlinders schoten door haar hele lijf. Ze kon wel dansen, zo gelukkig voelde ze zich. Hij was zo lief, zo voorzichtig… Ze sloeg haar armen om zichzelf aan, beeldde zich in dat hij het was. Oh, was het maar alvast maandag, dan kon ze hem weer zien.
      Ze zette zich af tegen de deur en ging de woonkamer binnen. Het nachtlampje naast haar moeders bed stond aan. June liep naar haar toe en ging op de rand zitten. Even luisterde ze naar haar moeizame ademhaling.
      ‘Ik ben thuis, mama,’ zei ze daarna zacht, niet wetend of ze diep sliep of niet.
      Haar ogen gingen open, een lome glimlach verspreidde zich over haar gezicht. Ze schoof ietsje opzij. June trok haar schoenen uit en ging naast haar moeder liggen.
      ‘Was het leuk?’ Ze legde haar broze hand over die van June. ‘Volgens mij wel hè? Je ogen stralen, kind.’
      Junes wangen werden warm en ze knikte, althans probeerde dat, rustend met haar hoofd op het hoofdkussen.
      ‘Heb je met Juan Carlos gedanst?’
      ‘Ja,’ zei ze zachtjes, en na die bekentenis begonnen de ogen van haar moeder ook te glimmen. ‘Hij bracht me twee uur geleden naar huis, maar voor ik naar binnen ging, zijn we naar het park gegaan en daar hebben we gedanst – en… en gekust.’ Ze sloeg haar ogen neer. ‘Ik was heel zenuwachtig, maar hij was heel lief en geduldig… en ook een beetje nerveus, denk ik.’ Schichtig keek ze op; het was een beetje gek om er zo met haar moeder over te praten. Maar de grote glimlach die haar moeders gezicht sierde, was haar net zo veel waard als de kus zelf.
      ‘Ik kan niet wachten om hem te ontmoeten. Nodig hem gauw maar een keertje thuis uit.’
      June knikte aarzelend. ‘Morgen stuurt hij me een berichtje om weer een keertje samen af te spreken.’
      Haar moeder tilde haar hand op en streek door haar haren. ‘Ik ben blij dat je zo’n fijne avond hebt gehad, lieverd. Had ik niet gezegd dat het wel goed zou komen tussen jullie?’
      ‘Ja,’ zei June zachtjes. Ze kroop dichter tegen haar moeder aan, trok het laken over haar schouder en sloot haar ogen.
      Pas halverwege de nacht, toen haar moeder diep in slaap was, ging June naar haar eigen bed.

Zoals June al had verwacht, stond Jordy de volgende ochtend al vroeg op de stoep. Wat ze niet verwacht had, was dat Beth en Shawna er ook bij waren – en dat Jordy’s ogen rood waren, alsof ze had gehuild.
      Shawna’s hand lag troostend op haar schouder, Beth had een koele blik in de ogen.
      ‘Hé Junie…’ Jordy omhelsde haar stevig. ‘Sorry voor al dit. Het is gewoon… ik vind dit heel moeilijk.’ Ze veegde langs haar ogen.
      ‘Wat is er gebeurd?’ vroeg June. Een naar gevoel nestelde zich in haar buik.
      ‘Dat vertel ik je zo. Kom, laten we naar boven gaan.’
      De meiden zeiden Junes moeder gedag en beklommen daarna de trap. Beth nam plaats op haar bureaustoel, de andere drie gingen op Junes bed zitten, met de rug tegen de muur.
      ‘Hoe was het gisteren, June?’ vroeg Jordy. ‘Toen Juan je naar huis bracht?’
      June vlocht haar vingers in elkaar. Het ontbrak haar vriendin aan het gebruikelijke enthousiasme. Haar ogen schoten naar Beth, maar die wierp haar zo’n vuile blik toe dat ze een steek in haar buik voelde. Ze sloeg haar blik neer, een beetje teleurgesteld omdat ze niet het gevoel had dat haar vriendinnen echt wilden weten hoe haar avond verlopen was.
      ‘Het was… fijn,’ mompelde ze. ‘Maar vertel me alsjeblieft wat er aan de hand is, het is duidelijk dat jullie hier niet zijn om mij verhalen over Juan te horen.’
      Beth snoof minachtend. June kneep haar vingers tot vuisten omdat haar vriendin zo denigrerend over hem bleef doen terwijl ze hem helemaal niet kende, maar ze wist dat dit niet het goede moment was om er wat over te zeggen.
      ‘Rodey is vannacht neergestoken en in een steegje gedumpt.’
      Met een ruk keek June op. ‘W-wat?’
      Jordy wreef in haar ogen. Haar schouders hingen naar beneden. ‘Hij was gedrogeerd en ze hebben hem drie keer in zijn buik gestoken. Hij ligt op de intensive care.’
      June sperde haar ogen open en sloeg haar hand voor haar mond. ‘Jeetje, wat erg. Gaat hij – gaat hij het redden?’
      ‘Dat weten we nog niet,’ antwoordde ze met gebogen hoofd. Een traan gleed langs haar wang.
      ‘Jeetje,’ herhaalde ze. ‘Ik weet – ik weet niet wat ik moet zeggen.’
      ‘Nou je zou op zijn minst kunnen beloven om bij die psycho uit de buurt te blijven,’ sneerde Beth.
      Junes ogen schoten naar voren. ‘Wat – wat bedoel je?’
      ‘Kom op, June.’ De donkere ogen van haar vriendin smeulden. ‘Jordy heeft me verteld wat er gebeurd is, dat Rodey je heeft aangerand en dat Juan Carlos dat heeft gezien. Het is toch overduidelijk dat hij wraak heeft genomen? Ik hoef je toch niet uit te leggen hoe die gasten denken? Je bent met hem meegegaan, ik durf zelfs te zweren dat je met hem hebt lopen bekken en in zijn ogen ben je nu van hem. En iedereen die vanaf nu aan je zit, krijgt de overduidelijke boodschap dat ze dat niet nog een keer moeten doen.’
      June schudde haar hoofd. ‘Nee… nee zo is hij niet.’ Ze keerde haar gezicht naar Jordy toe. ‘Dat geloof je toch zeker niet?’
      Jordy staarde naar haar bovenbenen. Haar blauwe haren verhulden haar gezicht. ‘Shawna heeft Rodey samen met Juans date zien weggaan. En ik… ik heb haar met Mateo zien praten.’
      ‘Maar dat betekent toch niet…’
      Beth vloekte zo luid en grof dat Junes hart een slag oversloeg. Naast haar kromp Shawna in elkaar, ze drukte haar handen tegen haar oren zoals altijd wanneer er geschreeuwd werd.
      ‘Hij heeft mijn zus verkracht, hij heeft haar gedrogeerd, hij heeft weet ik veel wat allemaal met haar gedaan en het aan de hele school laten zien! Waarom zou hij dit in vredesnaam níét kunnen doen. Hij is gestoord, hij is gevaarlijk en bij zijn kleine broertje zit duidelijk ook een steekje los! Dat hij überhaupt nog práát met zijn broer geeft toch al genoeg aan?! Dat zou een mentaal gezond mens nooit doen!’
      June boog haar hoofd. Ze dacht terug aan gisteren, aan zijn omhelzingen, aan de zachte toon waarop hij tegen haar gepraat had. Ze had de woede in hem zien opvlammen toen ze over Rodey spraken, maar hij had zich beheerst, niets had uitgewezen dat hij zoiets extreems zou willen doen als zijn klasgenoot neersteken. Een traan kriebelde over haar wang. Maar wat als het wel waar was? Wat als hij echt… iemand had neergestoken? Iemand die nu voor zijn leven vocht, alleen omdat zij niet harder had tegengestribbeld toen hij haar betastte?
      Ze trok haar knieën op en drukte haar oogkassen ertegenaan. Alles – alles was zo perfect geweest gisteren en nu kletterde alles alsnog in elkaar. Voor haar gesloten ogen zag ze zijn gezicht weer, zijn lach, die glanzende ogen… nee, ze kon niet geloven dat hij tot zoiets gruwelijks in staat was.
      Haar telefoon trilde op haar bureau. Ze keek op, maar Beth had hem al te pakken. Met een misprijzende blik keek ze op het schermpje. ‘Nou je kunt hem gelijk dumpen.’
      June stak haar hand uit. ‘Geef hier.’
      Beth gooide het toestel naar haar toe en ze ving het onhandig op. Het was een onbekend nummer, maar ze wist niet wie anders dan Juan het zou kunnen zijn. Haar vingers trilden toen ze het berichtje openden.

Hé! Heb je goed geslapen? Ik vond het heel fijn gisteren, ik hoop dat we snel weer kunnen afspreken. <3

June voelde haar wangen gloeien. Drie keer las ze het berichtje door, bleven haar ogen op het hartje erachter hangen. Dit konden toch onmogelijk de woorden zijn van iemand die gisteren bijna iemand vermoord had?
      ‘Is het inderdaad Juan?’ vroeg Jordy zacht.
      Met een zucht liet June het bericht aan haar vriendin zien.
      ‘Oh June… jullie vinden elkaar zo leuk…’ zuchtte ze. ‘Ik hoop… ik hoop gewoon zo dat het allemaal toevalligheden zijn en dat hij er niets mee te maken heeft…’
      ‘Ik moet hier echt van kotsen. Sorry hoor.’ Beth stond op, beende de kamer uit en ramde de deur achter zich dicht.
      Een nieuwe zucht rolde uit Jordy’s mond vandaan. ‘Het moet een hoop herinneringen voor haar omhoog brengen.’
      ‘Ik snap het wel,’ mompelde June. Ze geloofde niet dat Juan als zijn broer was – maar toch. Ze konden het goed met elkaar vinden, goed genoeg dat Juan hem vertelde dat hij op haar verliefd was. Als je wist dat je broer een verkrachter was… dan deed je zulke dingen toch niet? Dan wilde je daar toch niets mee te maken hebben?
      ‘Wat ga je nu doen?’ vroeg Shawna zacht.
      June beet op haar lip. ‘Ik wil hem niet zomaar veroordelen. Ik wil aan hem vragen of hij er iets mee te maken heeft en ik hoop – ik hoop dat hij dan eerlijk is.’
      Jordy legde een hand op haar knie en kneep erin. Ze zei niets.
      June pakte haar mobiel, tuurde een tijdje naar het scherm en typte toen een berichtje terug: Hé. Kun je misschien vanmiddag langskomen?
      Een tel later kwam er al een nieuw bericht binnen. Natuurlijk.:)
      Ze veegde langs haar ogen, ze kon zich zijn glimlach moeiteloos voorstellen.
      ‘Het was gisteren ook allemaal te mooi om waar te zijn,’ mompelde June, waarna ze haar telefoon weer wegstak.
      Jordy’s hand gleed in die van haar en ze kneep erin. Dit keer waren er geen opbeurende woorden; zelf wist ze al dat Juan degene was die haar neef had neergestoken.
      June wenste dat ze terug in bed kon kruipen, dat ze opnieuw wakker kon worden en dat haar verhalen over Juan de enige reden waren dat haar vriendinnen nu hier bij haar op de kamer zaten.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    God... Ik hoop dat hij het op een of andere magische manier toch niet heeft gedaan, maar ik ben bang dat mijn hoop tevergeefs is.

    Oh Juan, wat heb je toch gedaan?

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen