Sofie zat op het met kleding bezaaide bed zuchtte. Een leuk jurkje. Hoe moeilijk was het om gewoon een leuk, net jurkje te vinden? Ze had de afgelopen vier dagen tientallen leuke outfits bedacht die ze vanavond kon dragen, maar toen Sofie ze allemaal aantrok vielen ze één voor één tegen. Gewoon helemaal niks zat goed. Het leuke rode jurkje wat ze vorige zomer had gekocht was te strak geworden, wat voor haar gelijk een teken was om maar weer eens op haar eten te gaan letten. De zwarte kokerrok met witte blouse stond ineens heel tuttig, de spijkerbroek met geruite blouse was veel te doorsnee en zo vond ze overal wel iets dat fout was. Ze had gewoon niks leuks in haar kast. Het was net alsof alle leuke kleren spontaan waren weggerend. Na vijf outfits te hadden geprobeerd, had Soof besloten om maar eerst haar make-up te gaan doen en haar haar te fatsoeneren in de hoop dat ze weer wat inspiratie zou opdoen. Ze had zich licht opgemaakt. Gewoon een beetje foundation, blush, mascara en lichtbruine oogschaduw. Sofie had getwijfeld of ze lippenstift op zou doen, maar ze had ooit een keer gelezen dat vrouwen gedurende hun leven veel lippenstift en lipgloss opeten. Die gedachte had haar zo misselijk gemaakt, dat ze sindsdien veel minder was gaan gebruiken en dat ze ook vanavond haar lippen naturel liet. Soof had sowieso nooit zoveel met make-up gehad. Het was een heel gedoe om het op te doen en het duurde nóg langer om het eraf te krijgen. Altijd als ze thuiskwam na een lange dag of een avond stappen wilde ze gewoon gelijk haar bed in kruipen. Dat had dan ook meerdere malen geresulteerd in dat ze na een nacht stappen met een kater en een met make-up besmeerde kunnen wakker werd. Ondanks dat niemand haar nog zo had gezien vond Sofie het zelf niet echt prettig om ’s ochtends een chagrijnige panda in de spiegel te zien. Gelukkig schijnen mannen, vooral van haar leeftijdsklasse, het niet zo geweldig te vinden als een vrouw drie lagen foundation en andere troep op haar gezicht smeerde. Maar toch voor deze avond wilde Sofie dat haar gezicht er iets beter uitzag dan normaal.
Helaas had het hele ritueel niet geleid tot nieuwe kleding inspiratie, waardoor er nu een opgemaakte vrouw met half opgestoken haar in haar ondergoed op bed zat. Met nog een half uur voordat ze weg moest keek de vrouw moedeloos door de kamer heen. Het leek net alsof er een kleding bom was ontploft en de 'ik-wil-niet-twee-keer-achter-elkaar-hetzelfde-dragen-stoel' was niet eens meer zichtbaar. Het was nu gewoon een berg met gedragen en ongedragen kleding geworden, waarvan Sofie niet meer precies wist welke kledingstukken nou wel en niet gewassen moesten worden.
De halfnaakte vrouw zuchtte en keek naar de klok. Ik kan ook gewoon afzeggen. Ik kan zeggen dat ik grieperig ben en hem niet wil aansteken. Het scherm van de telefoon die naast haar lag lichtte op en de aandrang om af te zeggen werd alleen maar groter. Voor drie lange seconden keek Sofie naar het technische apparaat.
Dit sloeg helemaal nergens op. Ze was vaak genoeg op een date gegaan en het was nou ook niet zo dat ze helemaal hoteldebotel was van Tom. Denk na. Wat hebben we nog niet geprobeerd? Langzaam speurde Sofie de vloer af die was veranderd in een slagveld van gesneuvelde outfits en zag naast de berg kleding het zwarte kokerrokje weer liggen. Langzaam raapte ze hem op en speurde vervolgens verder naar een topje. Ze zag als eerste een dikke zwarte panty op de grond liggen en niet ver daar vandaan een simpele witte body met lange mouwen. Ze pakte beiden op en legde ze op bed. Soof deed twee stappen naar achter en bekeek haar creatie. Dit zou nog best wel eens kunnen werken. Ze pakte twee leger groene enkellaarsjes uit haar kast en zette ze bij het voeteneind neer op de grond. Tot haar verbazing zag het er goed uit. Half struikelend over de kleren liep ze naar het sieradenkistje en haalde daar een paar armbanden uit in de kleuren legergroen, bruin en wit. Ze zag ook nog een simpele legergroene ketting, dus die viste ze er ook uit en ze legde alles netjes neer op het bed. Met een snelle blik op de klok zag Soof dat ze over een kwartier weg moest. Ze haalde diep adem en besloot dat dit het beste was wat ze ervan kon maken. Behendig en zonder haar make-up te verpesten trok ze snel de kleren en sieraden aan. Terwijl ze naar de deur liep griste ze haar zwarte handtas van de bank, trok ze haar jas aan en gooide ze de sleutels in haar jaszak. Bij de deur wierp ze nog een snelle blik in de spiegel, besloot dat alles nog goed zat en sprintte ze de deur uit.
Sofie stapte uit op de Dam en liep naar de ingang van de Bijenkorf. Ze hadden hier om half zeven afgesproken om daarna samen naar een nieuw restaurant te lopen waar Tom over had gehoord. Hij had haar verteld dat het helemaal geweldig zou zijn, als hij de recensies moest geloven. Ze had hem al snel gespot. Soof liep op een man af die gekleed was in een nette spijkerbroek met een wit overhemd en nette bruine schoenen. Hij zat op zijn telefoon te kijken en merkte pas dat zij er was toen Sofie vlak voor hem stond. Ze toverde een lieve glimlach op haar gezicht die alleen maar breder werd toen hij rood aanliep en snel zijn telefoon weg stopte, zoals een tiener zou doen als hij betrapt werd tijdens de les.
“Wat zie je er prachtig uit vanavond.” Hij gaf haar drie kussen op de wang en begon haar te leiden in de richting van het restaurant. Voordat zij hem een compliment kon geven over zijn uiterlijk ging hij verder, “het restaurant is niet ver hier vandaan. Het is ongeveer vijf à zeven minuten lopen.” Hij wierp een snelle blik op haar schoenen en Sofie zou zweren dat ze een vlaag van opluchting over zijn gezicht heen zag gaan. Sofie had al op een jonge leeftijd geleerd om nooit op hakken uit te gaan en al helemaal niet in Amsterdam. Dat had zowel met de blaren als de onmogelijke straten te maken.
“Jij ziet er ook niet slecht uit.” Sofie gebaarde naar zijn kleding en schonk hem een glimlach. Weer zag ze dat hij rood werd en het idee dat ze zo’n effect had op deze man gaf haar zelfverzekerdheid een boost die ze best kon gebruiken.
Het restaurant zat in een schattig klein steegje, waar je zo langs zou lopen als je niet goed zou opletten. Hij liet haar voorgaan door de enorme glazen deuren die naar de ingang van het restaurant leidde. Het eerste wat Sofie opviel was dat het een ontzettend modern restaurant was. Het was strak ingericht en alle meubels waren in het donkergrijs. De tafelbladen waren van zwart graniet, of in elk geval van iets dat op graniet leek. Door het blad liepen dunne subtiele slierten van goud die allemaal takken vormde. De muren en het plafond waren hoog en wit en in het midden was een moderne bar neergezet met hetzelfde blad als die van de tafels. Achter de bar stonden drie knappe gespierde mannen en een prachtige vrouw die allemaal cocktails en andere drankjes aan het maken waren. Bij het zien van de barvrouw kreeg Sofie spontaan een minderwaardigheidscomplex.
Tom zag dat ze naar de bar aan het staren was en vroeg snel aan Sofie of hij haar jas kon aannemen. Hij dacht ongetwijfeld dat zij naar de mannen aan het staren was. De mannen zagen er zeker niet verkeerd uit, maar ze konden niet ouder zijn dan een jaar of vijfentwintig hooguit achtentwintig. Dat was gelijk de reden dat ze niks van die mannen hoefde. Ze kon ze erg waarderen, dat zeker. Het was altijd fijn dat er nog zulke knappe mannen gemaakt werden, maar dat was het dan ook. Ze gaf Tom haar jas en keek vervolgens verontschuldigend naar de jonge dame die geduldig stond te wachten totdat ze haar gasten naar een tafel kon begeleiden. Hij had een tafel aan het raam gereserveerd, waardoor ze over een brede straat uitkeken. Als de gesprekken stil zouden vallen dan konden ze in elk geval nog mensen kijken.
De serveerster verdween om vervolgens weer binnen twee minuten te verschijnen met de menukaarten, een mandje met brood en een plankje met daarop een bakje olijfolie, zout en boter. De jonge vrouw overhandigde de menukaarten en gaf Tom een kaart voor de wijn.
“Drink jij liever wit of rood?” vroeg hij.
“Uhh…” Sofie wierp snel een blik op de menukaart en besloot om vis te eten. De pepermuntjes die ze in haar tas had gestopt kwamen nu al van pas. “Ik zou graag een witte wijn willen, Pinot Grigio en Sauvignon blanc hebben mijn voorkeur.” Tom bekeek rustig de kaart en bestelde een fles Sauvignon blanc uit een regio waar Sofie nog nooit van had gehoord. Misschien was hij een wijnkenner. Het zou haar oprecht niks verbazen.
Terwijl ze de menukaart bekeken hadden ze het over hoe mooi het restaurant was en aten ze een beetje van het brood. Het was echt een mooi restaurant, maar Soof vond het net niet een leuk genoeg restaurant om een keer terug te komen. De muziek stond net iets te hard en bij de bar waren er alleen maar jonge vrouwen en iets te oude vermogende mannen die aan de bar zaten in de hoop een jonge dame mee naar huis te kunnen nemen. Als ze zelf tien jaar jonger was geweest had ze misschien met haar vriendinnen aan de bar gestaan en geprobeerd om gratis drankjes te krijgen, maar nu voelde Sofie zich er een beetje ongemakkelijk bij. Heel irritant.
“Dus hoe komt het nou dat zo’n mooie vrouw zoals jij nog vrijgezel is?” Voor twee seconde zat Sofie met een mond vol tanden naar hem te staren. Ze wist dat ze een keer een vraag zou krijgen over haar liefdesleven, alleen had ze gehoopt dat dat pas na twee of drie glazen wijn zou gebeuren. Terwijl de wijnfles werd opengemaakt en de serveerster de glazen vol schonk formuleerde Sofie in haar gedachte een antwoord. Toen ze weer met z’n tweeën waren antwoordde ze: “Ik ben gewoon heel slecht in het in stand houden van relaties, denk ik. Het begint altijd super leuk, maar na een aantal maanden loopt het gewoon stuk. Ik weet niet waarom, maar ik verlies gewoon mijn interesse.” Dat mannen in haar ervaring onmogelijke wezens waren die na een paar maanden ineens bedacht hadden dat zij alles voor het zeggen hadden in de relatie, liet ze weg. Het was nergens voor nodig om de avond al gelijk om zeep te helpen.
“Heb je misschien ooit gedacht aan het feit dat je gewoon nog niet de goede man bent tegengekomen?” In zijn ogen stond iets ondeugends en bij het zien van die blik voelde Sofie vlinders in haar buik. Hij was wel lef om zo’n vraag te stellen. Dat kon ze ook wel weer erg waarderen.
“Oh zeker. Dat heb ik vaak genoeg gedacht, maar na een aantal relaties begin je ook langzamerhand aan jezelf te twijfelen.”
“Je vertelde de vorige keer dat je het leuk vindt om te reizen. Waar ben je allemaal geweest?” Tom pakte zijn glas langzaam op en nam een slok.
“Ik heb voornamelijk door Europa en andere westerse landen gereisd. Ik heb verder maar een paar landen in het oosten gezien. Amerika kwam ik al vanaf dat ik een klein kind was. We gingen vroeger bijna elk jaar twee à drie weken rondrijden door de Verenigde Staten. Route 66, al die parken, noem maar op, heb ik gezien.” Ze pauzeerde even om zelf een slok van de wijn te nemen. “Waar ik nog altijd graag een keer heen wil is Nieuw-Zeeland en Australië, maar sinds ik vanaf mijn vijfentwintigste al mijn reizen zelf moet betalen is het daar nog niet van gekomen.”
De serveerster kwam bij hun tafel staan en vroeg of ze een keuze hadden gemaakt. Tom keek Sofie aan en het duurde even voordat ze zich herinnerde wat ze ook alweer wilde eten. Snel nam de vrouw hun bestellingen op. Toen ze weg wilde lopen vroeg Sofie of ze een fles plat water kon brengen en met een knik haar kant op liep de vrouw weg.
“Je zei dat je architectuur had gestudeerd. Je zou verwachten dat dat genoeg verdient om een keer op zo’n reis te gaan.” Sofie wendde haar hoofd weer naar de knappe man tegenover haar.
“Ik heb vanaf m’n studie tot vijf jaar terug gewerkt als architect, maar ik verdiende niet heel veel. Ik zat toen ook niet zo lekker in m’n vel en toen mijn relatie ook nog eens stuk liep was ik er helemaal klaar mee. Ik heb ontslag genomen en besloot om een jaar te gaan reizen. Heb alles opgezegd, mijn spullen in de opslag gedaan en heb de eerstvolgende vlucht naar Rusland geboekt. Na twee weken door Rusland te hebben gereisd ben ik met de Trans-Siberische trein naar China gegaan. Daarna ben ik drie maanden gaan reizen door onder anderen China, Japan, Thailand en Cambodja.”
Er kwam een andere vrouw dan hun serveerster aanlopen met twee dampende borden bouillabaisse en het gesprek viel even stil terwijl de borden werden neergezet.
“Als je zo dichtbij was, waarom heb je dan niet het vliegtuig genomen naar Australië?” Een vlaag van verdriet en pijn schoot door haar lichaam en over haar gezicht heen. Tom had het gezien want voegde snel eraan toe: “Als je het niet wil vertellen snap ik dat.” Met een brok in haar keel zei Soof op een zachtere toon: “Een dag voordat ik naar Australië zou vertrekken kreeg ik een telefoontje dat mijn beste vriendin was verongelukt. Ze was ’s nachts aangereden door een dronken automobilist. Hij had haar niet gezien toen ze wilde oversteken en in de plaats van te stoppen voor rood licht reed hij met volle snelheid er doorheen.” Sofie sloeg haar ogen neer. “Ze overleed twee uur nadat ze was opgenomen op de spoedeisende hulp.” Er werd een warme had op de hare gelegd. Sofie kon haar ogen niet van de handen afwenden. Het was zo’n simpel maar lief gebaar. Ze keek op en zag dat Tom haar begripvol aankeek. Zonder verdere vragen te stellen ging hij verder met eten.
Tot aan het dessert kwamen gelukkig alleen maar luchtigere onderwerpen aanbod. Tom had zelf even kort gezegd waarom het nou was stuk gelopen tussen zijn ex-vrouw en hem, maar was al snel verdergegaan en Sofie voelde niet de behoefte om er verder op in te gaan. Toen het dessert eenmaal op tafel was gezet, citroentaart met mango ijs, ging Tom zijn telefoon. Hij bood zijn excuses aan en zei dat het een zakenpartner was. Hij liep vervolgens snel naar buiten. Sofie keek om zich heen en vervolgens naar de mensen die buiten langs liepen. Hij was echt een leuke en aardige man. Ze zou het niet erg vinden als er meer zou gebeuren dan alleen praten.
Na tien minuten was Tom nog niet terug. Licht geïrriteerd besloot Soof om naar het damestoilet te gaan. Als hij zo lang weg bleef kon zij mooi even een pepermuntje nemen en d’r haar weer even netjes maken. Eenmaal weer aangekomen bij de tafel zag ze alleen zijn telefoon liggen. Sofie keek snel de zaak rond, maar Tom was nergens te bekennen. Raar. Heel weinig mannen lieten hun telefoon achter. Het scherm lichtte op en Sofie kon het niet laten om even snel te kijken van wie het berichtje was terwijl ze ging zitten. Het was van een vrouw genaamd Anne en Sofie zou er niks van hebben gedacht waar het niet dat het geen onschuldig berichtje was wat zij hem stuurde. Sofie hoefde niet het hele bericht te lezen om te begrijpen dat de vrouw en Tom meer waren dan alleen zakenpartners. Haar bloed veranderde in ijswater terwijl het kwartje viel dat hij vanavond waarschijnlijk meer dan een date op de planning had staan. Natuurlijk kon het niet zo zijn dat hij een normale eerlijke man was. Dat soort mannen vallen gewoon niet op haar en zij niet op hen.
Alsof de coquilles die ze had gehad voor het hoofdgerecht op dat moment hadden besloten om verkeerd te vallen, werd ze ineens heel misselijk. Ze onderdrukte net een kokhalsneiging toen Tom weer aan kwam lopen.
“Ik zocht je al. Was bang dat je er vandoor was gegaan.” Toen hij aan haar gezicht zag dat ze zich niet lekker voelde vroeg hij aan een voorbijlopende serveerster om de rekening en ging hij tegenover Sofie zitten. Ze keek boos van zijn telefoon naar hem en weer terug. Dit keer werd hij niet rood, maar trok al het bloed uit zijn gezicht. Snel griste hij zijn telefoon van de tafel om het berichtje te lezen waarvan Sofie al wist wat het zou zeggen.
“Fijne zakenpartner is dat”, zei ze giftig terwijl ze weer een kokhalsneiging had. Hij had gezegd dat hij zijn vrouw had verlaten omdat er overspel was gepleegd, maar nu begon Sofie te denken dat het niet Toms vrouw was die de fout in was gegaan.
“Het is pas onze eerste date Sofie. Vind je het dan heel raar als ik iemand anders zie?” Hij stopte zijn telefoon weer in zijn broekzak en ging rechtop zitten. “We zijn allebei geen twintig meer, dus doe nou niet alsof het heel fout is.” Sofie staarde hem met stomheid geslagen aan.
“Je gaat me nu zeker ook wijsmaken dat het heel normaal is om een keer de fout in te gaan tijdens het huwelijk?” Hij haalde zijn schouders op.
“Niemand is perfect.” Hoe kon een man die zó aardig en oprecht leek zo’n vieze slang zijn? Sofie stond op en pakte haar tasje.
“Dankjewel voor de gezellige avond. Ik denk alleen dat het bij een avond blijft.” Zonder te wachten op zijn reactie liep ze naar buiten. Wat een eikel.
Tijdens de reis naar huis kon Sofie alleen maar met ongeloof aan het sms’je en Tom zijn reactie denken. Eenmaal thuis schakelde ze over op de automatische piloot en trok haar pyjama aan en haalde alle make-up van haar gezicht. Op weg naar de bank ging Sofie nog even langs de keuken en pakte een open fles wijn uit de koelkast. Ze deed geen moeite om een glas te pakken en plofte vervolgens neer op de bank. Het lag waarschijnlijk gewoon echt aan haar. Ze trok de verkeerde mannen aan en blijkbaar vonden mannen haar ook niet interessant genoeg om volledig voor haar te gaan.
Ze nam een grote slok en zette de radio aan. Lounge muziek vulde het appartement. Tijd verstreek terwijl de wijn haar gedachte verdoofde en de muziek haar als een kabbelend beekje meenam naar een plek waar alleen maar ruimte was voor warmte en liefde.

Een auto toeterde en iemand schold in een buitenlandse taal. Sofie schok wakker en vloekte. Stomme toeristen. Met een zucht ging ze weer liggen. De wijnfles lag leeg op de grond en een halve meter daarnaast lag er nog een. Ze kon zich niet meer herinneren dat ze een tweede fles had gepakt, maar het verklaarde wel waarom het zo lang had geduurd voordat ze, voor haar idee, die ene fles op had.
Soof reikte naar de afstandsbediening en zette de tv aan. Het felle licht deed twee seconden pijn aan haar ogen. Er verscheen een gelukkig echtpaar op tv die hand in hand over het strand liepen. Op de achtergrond begon een mannenstem te praten. “Bent u vrijgezel en het zat om te wachten totdat u een leuk iemand ontmoet? Heeft u vele dates achter de rug en lukt het maar niet om de ware te vinden? Dan is Cupido dé datingsite voor u! Met meer dan twee miljoen leden is Cupido de grootste datingsite in heel Europa! Dit vieren we dan ook met een geweldige actie. Als u zich nu aanmeldt dan zijn de eerste twee maanden gratis. Deze actie geldt nog tot het eind van deze maand.” Het gelukkige echtpaar maakte plaats voor een groot rood hart met twee pijlen er doorheen. Langzaam verscheen in het midden van het rode hart de website van Cupido. “Laat deze kans u niet voorbij gaan en ga nu naar www.cupido.nl! Ik beloof u, Cupido’s pijlen missen nooit!” De reclame kwam tot een einde en werd vervangen door een reclame over schoonmaakmiddelen.
Sofie kreunde en slaakte toen een zucht. Ze keek omhoog en had de neiging om de afstandsbediening naar het plafond te gooien. Ze geloofde niet echt in dat dingen voorbestemd waren, maar dit was wel heel toevallig. Tijdens haar katholieke opvoeding had ze ook alles met een korreltje zout genomen.
“Jij je zin.” Zei ze tegen niemand in het bijzonder. Ze kwam overeind en liep naar de keuken. Terwijl haar waterkoker bezig was met het verwarmen van water opende ze haar laptop die op de keukentafel lag. Binnen een minuut was ze op de website van Cupido en verschenen er allemaal foto’s van mensen die geluk en liefde hadden gevonden via de site.
De vrijgezel aan de tafel bleef staren naar het woord “aanmelden” totdat de waterkoker klaar was. Langzaam zette ze thee en ook toen ze weer zat bleef Sofie kijken naar het woord. Sofie ademde een keer diep in en klikte op het woord. Er verschenen eerst wat praktische vragen zoals leeftijd, creditcard gegevens, adres etc. Daarna moest ze dingen invullen die ze zocht in een man, wat haar hobby’s waren en nog meer onzin. Het waren vijfendertig vragen waarvan de meeste met minimaal twintig woorden beantwoord moesten worden. Toen de vrouw aan de keukentafel beschaamd moest invullen dat haar langste relatie een jaar had geduurd werd ze licht geïrriteerd en toen ze “een normaal denkend persoon, want dat schijnt nogal lastig te zijn” wilde invullen op de vraag wat ze in een man zocht, was ze erg geneigd om dat gewoon te laten staan. Eenmaal alles ingevuld kwam ze op haar nieuwe profiel. Sofie uploadde een leuke foto van haar vakantie in Frankrijk en besloot dat ze het helemaal gezegend vond. Ze deed haar laptop met een zucht dicht en strompelde langzaam naar de douche.
Voor de rest van de dag had Sofie niet meer aan de site gedacht. Ze had bij het installeren van de app op haar telefoon aangegeven dat ze geen pushberichten wilde ontvangen dus pas toen ze ’s avonds terug was van haar werk en op haar telefoon keek kwam ze erachter dat ze tien nieuwe matches had. Sofie ging zitten op de bank en opende de app. Er begon een raar gevoel bij haar naar boven te komen. Voor hetzelfde geldt stonden er wel leuke mannen tussen waar ze eventueel in geïnteresseerd in zou zijn. Met een beetje hoop begon ze door de matches te scrollen. Haar hoop verdween echter sneller dan sneeuw voor de zon. Er zaten gewoon geen leuke mannen tussen. Ze was niet snel van het zeggen dat mensen lelijk waren, iedereen was uniek en mooi in zijn of haar eigen manier, maar bij deze mannen was het moeilijk om het niet te zeggen. Sofie gooide de telefoon naast haar neer op de bank en zuchtte. Waar was ze in godsnaam aan begonnen?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen