Foto bij Agent Holemen & The Doctor [Part 3]

• • •

Torchwood, Cardiff, Great Britain, 4:55 PM GMT, March 13th 2010

De lichten flikkerden weer toen we gehaast de rechtergang in renden, een trap afliepen en via een donkere gang naar de andere kant van het ondergrondse complex gingen. De hele tijd hield Bishop contact met de rest, die zich bij de TARDIS bevonden.
      ‘Het monster zit in de westelijke hoek, voorbij de surveillancekamer,’ meldde ze. ‘Wij zitten op -2B. Is iedereen bewapend? Over.’
      Ik hoorde het geluid van iets dat de trap afviel, en toen een zwaar gegrom. ‘Volgens mij komt het dichterbij.’
      Bishops portofoon kraakte. ‘Iedereen staat gereed. Als het goed is, zit er links van jullie een deur richting de control room. Over.’
      We draaiden ons om en inderdaad, er was een deur die er aardig zwaar uitzag. Bishop richtte zich op het invoeren van een beveiligingscode en het omdraaien van het grote wiel dat als slot diende. Ik positioneerde mezelf met de sniper, al was het te donker om echt goed iets te kunnen zien.
      Vanaf de andere kant van de ruimte kwam iets onze kant op. ‘Eh, captain?’ vroeg ik aarzelend. ‘Lukt het met die deur?’
      Op dat moment klonk er een sissend geluid, alsof er lucht ontsnapte. De deur zwaaide open. Ik zag nog net een glimp van iets enorms en onmenselijk dat naar ons toe sprong, voordat Bishop me overeind trok en me met haar door de deuropening trok.
      Ze duwde de deur dicht, en één tel later klonk er een harde bons vanaf de andere kant. Dat scheelde ook niet veel.
      Bishop veegde wat losgeraakte haren uit haar gezicht. Ze richtte haar zaklamp op een trap die naar boven leidde. ‘Laten we naar de anderen gaan. Holemen?’
      Ik probeerde nog te beseffen wat ik zojuist had gezien. Het monster had inderdaad het uiterlijk van James gekopieerd, alleen… het viel uiteen. Het was omgevormd en verwrongen, niet meer een mens maar een nachtmerrie.
      En het zat achter ons aan.
      Bishop keek me gehaast aan toen ik uiteindelijk mijn keel schraapte. ‘Als het monster ook door de ruimte kan reizen, dus teleporteren, zijn we dan niet overal in gevaar?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘De Doctor heeft me verteld dat het monster te zwak is om zo te reizen en eerst een nieuw slachtoffer moet vinden.’
      ‘Ah. Wat een geruststelling.’ Ik hees mijn sniper op mijn rug en volgde Bishop de trap op.

De ruimte waar we de anderen weer ontmoetten was zo mogelijk nog chaotischer geworden. De schilden stonden allemaal opgesteld, de deur van de TARDIS stond wagenwijd open en de Doctor was druk in de weer met kabels.
      Jack Harkness draaide zich om toen we arriveerden. ‘Zijn jullie in orde?’
      ‘Helemaal prima,’ antwoordde Bishop luchtig. ‘Status report, Kowalski.’
      Hij tuurde naar een scherm. ‘Het monster bevindt zich zo te zien nog onder ons, zowel de wapenkamer als de surveillance kamer is off-limits en het schild werkt niet.’
      Leslie Shepherd kwam naast hem staan. ‘Dan vergeet je nog dat de koffieautomaat ook kapot is, Emil.’
      De Doctor verscheen in de deuropening naar de TARDIS. ‘Ik kan te weinig energie opwekken om de schilden op te laden zonder dat het wezen uit kan breken.’ Zijn blik viel op de wapens die we droegen en hij gebaarde ernaar. ‘Nee.’
      ‘Nee wat? We moeten ons kunnen verdedigen.’
      ‘Ik weet niet of je het is opgevallen,’ begon hij licht nijdig, ‘maar tot nu toe heeft elk dodelijk slachtoffer geprobeerd het wezen aan te vallen, zonder resultaat.’
      Bishop haalde een wenkbrauw op. ‘Wacht, je denkt dat als we niet aanvallen, maar het monster pakt één van ons die zichzelf niet verdedigt, diegene het dan wel zou kunnen overleven? Belachelijk.’
      ‘Het is de moeite waard, helemaal als het schild het weigert te doen,’ zei Jack. ‘Anders zijn we sowieso al dood. Wat is het plan?’
      Onderzoekend ging ik bij het schild staan. Ik wist niet genoeg af van technische dingen om te weten of het in orde was, maar ik zag geen losse kabels of iets anders dat mis was. Ik tikte zachtjes op een van de platen.
      Op dat moment klonk er een snorrend geluid, alsof er een computer aanging. Een lampje ging branden en de Doctor sprong opgewonden uit de TARDIS. ‘Het werkt! Nu moeten we alleen nog een manier krijgen om het wezen hier te krijgen.’
      ‘Het is op -2B gebleven,’ zei Kowalski. ‘Ik denk dat ik een route kan maken om het monster hierheen te lokken, als we om de beurt te werk gaan.’
      ‘Is het nog steeds genoeg verzwakt?’ vroeg Jude Rossini.
      De Doctor keek op zijn horloge. ‘We hebben nog twintig minuten voordat het al zijn krachten weer heeft.’
      ‘Wacht, maar als het ook door de tijd kan reizen-,’ begon ik.
      ‘Ik weet het, maar we moeten ervan uitgaan dat we nog tijd hebben,’ antwoordde de Doctor. ‘Rebecka, ik wil jou hier hebben. Ik heb een extra paar handen nodig.’
      Ik keek naar Bishop en wilde protesteren, maar haar waarschuwende blik legde me het zwijgen op. Het laatste restje hoop dat ik nog iets kon doen verdween.
      ‘Goed dan,’ zei Jack. ‘Laten we beginnen.’

Het plan was dit: verspreid over het complex stonden de Torchwood agenten om het monster naar de controlekamer te lokken, terwijl de Doctor, Jack en ik in de TARDIS klaarstonden om het schild op tijd aan te zetten, dat als val zou werken en het monster uit zou schakelen.
      Het betekende dat ik, zolang er nog niets gebeurde, bezorgd over een tablet gebogen zat om de camerabeelden in de gaten te houden.
      ‘Alles goed, Holemen?’ vroeg Jack en hij kwam achter me staan.
      ‘Er is nog geen activiteit, dus alles is nog prima.’ Ik beet op mijn lip om te voorkomen dat ik iets doms zei.
      ‘Ik had het over jou, eigenlijk.’ Hij kwam naast me op een voorraadkrat zitten. ‘Wat is er aan de hand?’
      ‘Eh, niets? Ik ben gewoon bang dat er iets mis gaat.’
      Jack keek me aan alsof hij wist dat ik iets achterhield. ‘Juist,’ zei hij.
      ‘Aha! Dat is het!’ De Doctor kwam bij ons staan en scande met een soort dikke pen mijn hoofd.
      Ik deinsde weg. ‘Wat is dat?’
      ‘Een sonic screwdriver,’ zei Jack. ‘Niet veel bijzonders. Persoonlijk heb ik liever een sonic blaster.’
      Dat zei me vrijwel niets. ‘En wat doet het precies met mijn hoofd?’
      ‘Vaststellen wat ik al vermoedde,’ antwoordde de Doctor. ‘Agent Holemen, jij bent geen mens.’
      Ik knipperde langzaam. ‘Sorry, wat?’
      ‘Nou ja, de straling die van je af komt is niet volledig menselijk. Het lijkt verdacht veel op de interdimensionale straling die we hier hebben gemeten.’ Hij wipte op en neer. ‘Het verklaart waarom we die straling in de TARDIS zijn tegengekomen.’
      ‘En op de Millenium Centre,’ voegde Jack toe.
      ‘Precies! En waarschijnlijk zelfs ook waarom de psychic paper niet bij haar werkt.’
      ‘De wat?’ Het ging me allemaal net iets te snel.
      ‘Dat papier dat ik je liet zien,’ legde de Doctor uit. ‘Het is de bedoeling dat het legitimatie toont dat voldoende is om mensen niet ongerust te maken.’
      ‘Laat eens zien, misschien is het gewoon kapot.’ Jack kreeg het papier overhandigd van de Doctor, keek er even naar en fronste. ‘Maar als de psychic paper bij haar niet werkt, wat is ze dan?’ vroeg hij.
      ‘Wat dacht je van gewoon een mens?’ reageerde ik, weigerend om te accepteren dat mijn hele bestaan niet klopte.
      Hij fronste opnieuw en gaf toen het papier aan me. ‘Wat zie je?’
      Ik keek naar het papier, al wist ik dat het zinloos zou zijn. ‘Niets. Het is leeg.’ Ik gaf het papier terug aan hem.
      Nu keek hij zelf. Hij grijnsde. ‘Dit zegt dat je vrijgezel bent.’
      Ik werd rood. ‘Helemaal niet!’
      ‘Het kan ook zijn dat je geest al gemanipuleerd is door iets anders,’ mijmerde de Doctor.
      ‘Zoals wat?’ vroeg Jack. ‘Datgene wat haar ook die interdimensionale straling heeft gegeven?’
      Plotseling kraakte zijn portofoon. ‘Het monster is gespot! We beginnen met het plan. Het zit achter Shepherd, over.’
      Op het scherm van de tablet was inderdaad te zien hoe Leslie Shepherd door een gang rende, achtervolgd door een wazig figuur die langzaam steeds dichterbij kwam.
      ‘Het schild staat gereed, over,’ antwoordde Jack. ‘Doctor, vertel me alsjeblieft dat dit ding werkt.’
      ‘Hij doet het, maar we kunnen hem past aanzetten als het monster dichtbij genoeg is,’ zei de Doctor.
      Op de tablet zag ik inmiddels dat het monster nu achter Jude Rossini zat. Hij rende naar de sectie met de trap richting deze verdieping, wat betekende dat we niet lang meer hadden.
      Na hem kwam Emil Kowalski, en toen kwam Emma Bishop.
      De portofoon: ‘Zet het schild aan!’ De Doctor kwam meteen in beweging, drukte wat knoppen in en het schild begon weer geluid te maken. Wat lichten sprongen aan, knipperden, en vielen toen weer uit.
      ‘Nee!’ De Doctor drukte verwoed opnieuw de knoppen in, maar er gebeurde niets. Hij trok aan wat kabels, gebruikte zijn sonic screwdriver, maar zijn gezicht bleef nog steeds gestrest.
      ‘Hij doet het niet,’ zei ik. Ik klopte weer op het schild, maar mijn magische truc van net was verdwenen.
      ‘Staat het aan?’
      ‘Doctor?’ vroeg Jack voorzichtig.
      De Doctors gezicht veranderde van gestrest, naar woedend, naar vastberaden. ‘De enige manier om het nu nog te laten werken, is om het pas aan te zetten als het wezen in deze kamer is. We kunnen zijn straling gebruiken als extra energie, bovenop die de TARDIS geeft.’
      ‘Dat is te risicovol.’ Bishops stem klonk alsof ze dit al aan zag komen en het al geaccepteerd had. ‘Jullie zijn in die ruimte en het monster zal één van jullie aanvallen. Het enige wat ik kan doen, is jullie extra tijd geven.’
      Op de tablet zag ik hoe ze, in plaats van rechts naar deze kamer toe, juist links afsloeg.
      ‘Bishop, je gaat de verkeerde kant op!’ riep ik in de portofoon.
      ‘Emma, die gang… is doodlopend,’ zei Jack langzaam. Hij vloekte en pakte toen een geweer op.
      ‘Wat je ook doet, gebruik geen wapens! Alleen dan is er nog een kans dat je het overleeft.’ De Doctor keek alsof hij nog steeds op zoek was naar een andere manier. Het zou niets meer uitmaken. Ze had het me al verteld, en toch voelde ik me verschrikkelijk.
      ‘Het spijt me, maar het kan niet anders. Ik weiger te sterven zonder een gevecht. Dit is hoe het voor mij eindigt. Beloof me één ding. Gebruik de extra tijd wijs en als je de kans krijgt, vermoord dit monster voor me.’ Haar stem verdween in een zee aan ruis.
      ‘Emma?’ probeerde Jack nog.
      Op het scherm zag ik hoe ze in een hoek werd gedreven. Het monster, niets meer dan een grote donkere vlek, kwam op haar af. De rode kleur van Emma’s haar vervaagde terwijl het haar verzwolg, alsof het zijn lichaam liet opgaan in de hare.
      Voordat ik de tablet uit mijn gevoelloze handen kon laten vallen, pakte de Doctor het al. Hij keek naar de beelden en zijn gezicht vertrok.
      Jack stond op. ‘Ik ga naar haar toe.’
      ‘Het is te laat,’ zei de Doctor zachtjes.
      ‘Dat maakt me niet uit.’ En hij was weg.


Torchwood, Cardiff, Great Britain, 5:40 PM GMT, March 13th 2010

Zwijgend zaten we allemaal in de controlekamer. Jack was teruggekeerd van de gang waar Emma was gestorven. Afgezien van haar geweer was er niets van haar overgebleven.
      Kowalski schraapte zijn keel. ‘Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Waarom werkte de val niet?’
      ‘Ik weet het niet.’ De Doctor zat met zijn hoofd in zijn handen. ‘Dit had niet zo moeten aflopen.’
      ‘Is ze… is ze echt dood?’ Shepherd probeerde overduidelijk de tranen weg te slikken. ‘Is er niet een manier om haar terug te krijgen als we het monster vangen?’
      De Doctor schudde zijn hoofd. ‘Het wezen heeft haar DNA volledig overgenomen. We kunnen het niet meer herstellen.’
      ‘Dus het loopt nu rond met haar gezicht,’ zei Rossini zachtjes.
      Het bleef weer een paar tellen stil, totdat Kowalski zich omdraaide naar de Doctor. ‘Dit… ding.’ Hij gebaarde woest naar het schild. ‘Als we iets anders hadden gedaan, was ze misschien nog in leven geweest. Dit was jouw idee. Wie zegt dat we jou kunnen vertrouwen?’
      ‘Emil, het is nu niet het moment om mensen de schuld te geven,’ zei Jack.
      Kowalski haalde een wenkbrauw op. ‘Hij is niet eens een mens. Bishop’s dood is zijn schuld.’
      ‘Emil-,’ begon de Doctor, maar hij werd onderbroken door Jack: ‘Niemand had Emma’s dood kunnen zien aankomen.’
      De hele tijd zat ik met mijn benen opgetrokken op een krat, maar nu sloot ik mijn ogen toen ik besloot wat ik ging zeggen. ‘Ze wist het.’
      Iedereen staarde me nu waarschijnlijk aan, maar ik durfde niet te kijken. ‘Wat bedoel je?’ vroeg de Doctor.
      ‘Bishop wist dat ze het volgende slachtoffer ging worden. De camerabeelden… ze heeft zichzelf zien rondlopen in een afgesloten gang, maar het was eigenlijk het monster met haar uiterlijk.’ Ik haalde diep adem en deed toen mijn ogen weer open.
      Zoals te verwachten viel, keek iedereen geschrokken, en toen liepen alle emoties uiteen.
      ‘Jij wist dit?’ begon Kowalski, met nog meer woede dan eerst.
      ‘We hadden haar kunnen redden!’ zei Shepherd. ‘Als we de hele tijd bij haar waren gebleven-’
      ‘Waarom heb je het in hemelsnaam niet verteld?’ vroeg Rossini.
      ‘Ze zei dat ik het niet mocht zeggen, omdat niemand er iets aan kon doen,’ probeerde ik wanhopig.
      Jack schudde zijn hoofd. ‘Holemen…’ Hij zuchtte.
      ‘Ze had gelijk,’ zei de Doctor. ‘Het feit dat ze het wezen als zichzelf rond zag lopen maakt het een vaststaand punt in de tijd. Het was onontkoombaar. We hadden er niets aan kunnen doen.’
      ‘Ik weet dat dat klopt, maar toch.’ Jack wreef in zijn gezicht. ‘Wat nu?’
      Kowalski keek vastberaden. ‘We vangen het monster en geven het wat het verdient. Doctor, wat voor andere val kunnen we maken als dit ding het niet doet?’
      De Doctor fronste en keek naar mij. ‘Ik denk dat ik doorheb waarom het niet werkte, maar ik heb meer informatie nodig over het wezen.’
      ‘Zoals? We hebben al een document met alles wat we erover weten aan je gegeven.’
      ‘Ik moet weten waar het vandaan komt. Een andere dimensie waarschijnlijk, maar welke? En waarom is het hier?’ De Doctor begon te ijsberen. ‘Misschien dat ik de TARDIS moet gebruiken om uit te vinden waar in het heelal het wezen van een andere dimensie naar die van ons is gestapt, zodat we het terug kunnen sturen.’
      ‘Terugsturen? Ik dacht het niet. Het heeft ontelbaar veel mensen vermoordt. We moeten het doden, willen we het stoppen.’ De anderen knikten terwijl Kowalski uitdagend naar de Doctor keek.
      ‘Emil, mag ik je eraan herinneren dat ik nu de leidinggevende captain ben?’ Jack keek de groep rond. We waren samen, maar toch voelde het versplinterd. ‘Ik weet dat we allemaal om Bishop rouwen, maar we moeten geen overhaaste beslissingen maken. Ik stel voor dat we de Doctors plan volgen en een manier vinden om het wezen terug te sturen. Als je het er niet mee eens bent, mag je vertrekken.’
      Kowalski snoof en de anderen keken twijfelend, maar toch bleef iedereen in de kamer.
      ‘Goed,’ zei Jack. ‘Doctor, jij gaat onderzoeken waar het monster vandaan komt. Holemen, jij helpt hem daarmee. Kowalski, ik wil dat jij uitrekent hoe lang we nog hebben voordat het monster weer hier is. Rossini, Shepherd, en ik zullen het schild opnieuw opstarten om te kijken of er nog andere mankementen zijn, zodat we het misschien opnieuw kunnen gebruiken als val.’
      We knikten. ‘Dat document over het monster staat ook op de tablet?’ vroeg ik. ‘Ik heb het nog niet gelezen.’
      De Doctor knikte en overhandigde me de tablet. ‘Het staat onder de naam… wat was het ook alweer?’
      ‘S.O.M.N.I,’ spelde Jack. ‘Ik heb het niet zo genoemd, trouwens, dus niet zo raar kijken.’
      ‘Oké dan, allons-y,’ zei de Doctor, iets minder enthousiast dan eerst.


Aboard the TARDIS, some 50,000 light-years away from Earth, 6:30 PM GMT, March 13th 2010

De trip met de TARDIS was iets minder hobbelig dan ik gevreesd had. Ik zat op een bankje, op zoek naar het juiste document, terwijl de Doctor aan de vele apparaten en hendels rommelde.
      Vooral dankzij geluk was ik redelijk snel bij de ‘S’ aan gekomen en ik scrolde door de lijst.


SARPEDO
SHADOWTHIEF
SILVERMOON
SOMNI


Dat was hem! Ik tikte op de juiste naam en begon te lezen.
      Na tien minuten had ik door dat niemand eigenlijk iets wist over het wezen en het tijdverspilling was om nog verder te lezen. Het kon door de tijd reizen en teleporteren, behalve in de periode net nadat het iemand had aangevallen en net voordat het een nieuw lichaam nodig had, en het kwam blijkbaar uit een andere dimensie, gezien de sporen die het achterliet. Ik sloot het document en weerstond de neiging om de andere bestanden te lezen.
      Ik draaide me om naar de Doctor. ‘Ga je me nog uitleggen wat precies je bedoelde met dat ik geen mens ben?’
      De Doctor keek op. ‘Ik bedoelde het zoals ik het zei. Je bent niet volledig menselijk. Ik weet nog niet precies wat je wel bent.’
      ‘Hoe zit het met die interdimensionale straling dan? Hoe ben ik daaraan gekomen?’
      Hij wreef door zijn haar, dat nog meer door de war ging staan. ‘Ik denk dat dat vanwege het slachtoffer bij SHIELD is en je daar wat van hebt opgepikt. Niets om je zorgen over te maken.’
      Als dat zo was, waarom keek hij dan wel bezorgd? ‘Maar waaraan kan je dan precies zien dat ik geen volledig mens ben?’
      ‘Je DNA,’ antwoordde de Doctor, alsof het inderdaad zo simpel was.
      Gefrustreerd zuchtte ik. Ik besloot het daarbij te laten en te focussen op onze taak. ‘Heb je nou eigenlijk al iets gevonden?’
      Precies op dat moment schudde het hele gevaarte en tuimelde ik bijna van het bankje af.
      ‘Ik denk dat we er zijn,’ antwoordde hij toen het ophield. Hij knikte naar de deur. ‘Wil je een kijkje nemen?’
      ‘En in het heelal gezogen worden? Nee, bedankt.’
      ‘Kom op, het is veilig.’
      Ik haalde een wenkbrauw op en wiebelig stond ik op. Nog steeds wantrouwend naar de Doctor kijkend, liep ik naar de deur. En ik opende het.
      Duizenden, nee, miljoenen, sterren begroetten me. Het leek bijna absurd hoe veel sterren er wel niet waren, vergeleken met wat ik op aarde kon zien. Een soort blauwe, gloeiende wolk doorkruiste het donkere universum. Het was immens en ik had me nog nooit zo klein gevoeld.
      Het uitzicht was zo adembenemend dat ik opschrok toen de Doctor naast me kwam staan. ‘Ik heb dit al zo vaak gezien, en toch denk ik niet dat ik er ooit gewend aan kan raken.’
      ‘Het is prachtig,’ fluisterde ik. In de verte zag ik iets wat op een supernova leek, een exploderende ster. Het was zo fel dat ik er niet direct naar kon kijken.
      De Doctor gebaarde ernaar. ‘Dat is het.’
      ‘Een supernova?’ vroeg ik.
      Hij schudde zijn hoofd. ‘Het lijkt erop. Sterker nog, jullie wetenschappers hebben het als een supernova gecategoriseerd en het een naam gegeven. SN 1991A, de eerste supernova gevonden in 1991. Er is alleen één dingetje dat ze niet begrijpen.’ Hij haalde een wenkbrauw naar me op, alsof het nu een moment was voor een les sterrenkunde.
      Ik fronste en probeerde me iets over supernova’s te herinneren. ‘Een ster kan heel lang leven, maar ehh… wacht! Een supernova is toch supersnel afgelopen? Waarom kunnen we het nu dan nog zien?’ Ik hield mijn hoofd schuin. ‘Of zijn we door de tijd gereisd?’
      De Doctor keek zowaar onder de indruk. ‘Je hebt helemaal gelijk. We zijn niet door de tijd gereisd en het is geen supernova. Het is eigenlijk een doorgang. Dat licht dat je ziet, komt uit de andere dimensie.’
      ‘Zo veel? Wat is die dimensie, een zon?’
      De Doctor keek zorgelijk. ‘Nee. Het licht zou kunnen betekenen dat die dimensie aan het imploderen is.’
      Ik fronste. ‘Ik begrijp het niet.’
      ‘Het is aan het instorten. Het verwoest zichzelf en het licht is de energie uit die dimensie die daarbij vrijkomt, hetzelfde als de interdimensionale straling die we gevonden hebben.’
      ‘Maar dat is op aarde, dus het wezen het heeft meegenomen. Waarom is het eigenlijk naar onze planeet gereisd, als er ook zo veel andere plekken zijn?’
      De Doctor liep de TARDIS in om iets te pakken en kwam toen terug met de scanner in zijn handen. ‘Dat is een hele goede vraag. Het zou kunnen dat het wezen op zoek is naar iets, of misschien is het wel gewoon toeval.’
      ‘Of het monster wilt gewoon specifiek mensen vermoorden,’ mijmerde ik.
      De Doctor keek abrupt op. ‘Het is geen monster. Het is de enige manier om zichzelf te voeden, maar het heeft geen kwade bedoelingen ermee. Zie jij jezelf als een monster omdat je een sandwich met bacon eet?’
      ‘Ik ben eigenlijk een vegetariër, maar ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Maar toch, het kan geen toeval zijn dat het blijkbaar uit een verwoeste dimensie komt.’
      ‘Er is een grotere kans dat het gevlucht is dan dat het de vernietiging veroorzaakt heeft.’ De Doctor drukte wat knoppen in op de scanner.
      ‘Je zei dat het ook op zoek naar iets kan zijn,’ zei ik. ‘Naar wat? Een thuis?’
      De Doctor haalde zijn schouders op. ‘Dat zou heel goed kunnen. Zoeken we dat allemaal niet?’ Zijn glimlach was een beetje triest.
      De scanner begon te piepen. ‘Dat is het,’ zei de Doctor. ‘Het wordt tijd dat we teruggaan.’
      We keken voor een laatste keer naar de sterren om ons heen. ‘Zou je de rest niet willen zien?’ vroeg hij. ‘Als we dit achter de rug hebben?’
      ‘Wat?’ Verbaasd keek ik hem aan. ‘Alle andere planeten?’
      Hij knikte enthousiast. ‘Stel je voor: er bestaan planeten die volledig uit diamant bestaan, sterren die ongelooflijk groot zijn. En als je dat niet interessant vindt: we kunnen door de hele menselijke geschiedenis reizen.’
      ‘Jack zei al dat je dat zou kunnen vragen,’ antwoordde ik. ‘Maar ik kan niet. Ik heb een baan, een opleiding, en er zijn mensen die me nodig hebben.’ Tenminste, ik hoopte dat dat ooit een keer het geval zou zijn.
      Hij knikte, al zag ik dat hij teleurgesteld was. ‘Ik snap het, maar denk er alsjeblieft nog over na.’
      Nadat hij de deur van de TARDIS sloot, haalde hij een hendel over en keerden we terug naar de aarde.


Torchwood, Cardiff, Great Britain, 7:10 PM GMT, March 13th 2010

In de controlekamer stond alles gereed, al keek iedereen nog steeds bezorgd.
      ‘Schild opgeladen?’
      ‘Check!’
      ‘Kabels aangesloten aan de TARDIS?’
      ‘Check!’
      ‘Heeft iemand de tape gezien?’
      ‘Che- lag die niet op de tafel daar?’ Er werd door meerdere mensen rondgekeken, maar de gewilde duct tape was nergens te vinden.
      ‘Waar hebben we dat spul eigenlijk voor nodig?’ vroeg Leslie Shepherd, die alle benodigde dingen afvinkte.
      ‘Ik vind dit niet echt stevig staan,’ antwoordde Jude Rossini, terwijl hij op het schild klopte.
      ‘Hij heeft gelijk,’ zei Jack Harkness. ‘Als het monster uitbreekt, zijn we er geweest. Volgens mij lag er nog wat in de surveillancekamer. Holemen, zou jij dat kunnen halen?’
      De hele tijd had ik tegen een muur staan leunen, maar nu rechtte ik mijn rug. ‘Tuurlijk. Moet ik nog wapens meenemen?’
      ‘Geen wapens.’ De Doctor verscheen in de deuropening van de TARDIS. ‘Kowalski, hoeveel tijd hebben we nog voordat we het wezen kunnen verwachten?’
      Emil Kowalski controleerde de tablet. ‘Niet lang meer, nog precies twintig minuten. Je zou het net kunnen redden als je snel bent.’
      ‘Doctor, heb je de goede coördinaten ingesteld zodat we het wezen terug kunnen sturen, zodra we het gevangen hebben?’
      ‘Ja, Jack, en dat heb je al gevraagd.’ De Doctor knikte naar mij. ‘Wees voorzichtig, Rebecka.’
      ‘Ik ben terug voordat je het doorhebt,’ zei ik knipogend.

De surveillancekamer was nog precies zoals die was achtergelaten. Ik griste de rol tape van de tafel, me ervan bewust dat ik nog een klein kwartiertje over had, toen mijn blik op het computerscherm viel. Bishop had het niet uitgezet toen we haastig weggingen en nu staarde ik naar een pop-up met mijn naam erop.


MESSAGE FOR AGENT HOLEMEN

Ik twijfelde, maar besloot toen te zitten en het bericht te openen. Meteen zag ik dat Bishop het verzonden had, op ongeveer het tijdstip dat we de kamer verlieten. Dat was vreemd. Als het een belangrijk bericht was, waarom zei ze het dan niet?
      Ik scrolde naar beneden, maar het enige dat het bericht bevatte, was een document. Ik opende het en een lijst verscheen voor me. Negen objecten met data, waarvan acht het label Identified droegen. Het negende object was nog niet gelabeld.
      Er moest een reden zijn dat Bishop me dit gestuurd had, maar wat? Ik klikte op het eerste object en een nieuw venster opende zich. Het waren videobeelden van binnen het Torchwood complex. In een ander venster daar weer onder stond een naam, Lucy Tilney.
      Het duurde een paar tellen, maar op de video was nu een vrouw te zien die door de gangen liep. Haar stappen waren onnatuurlijk en langzaam. Met een schrok besefte ik me dat dit het monster moest zijn, wat betekende dat dit zijn eerste slachtoffer was. Maar Lucy… was dat niet één van de serveersters in het café waar ik vaak op vrije dagen naartoe ging?
      Ik klikte snel door de andere objecten en wat ik vreesde werd bevestigd. Allemaal beelden van het monster in de gedaante van mensen die ik vaag kende. De serveerster, een oud-klasgenoot van de middelbare, een conciërge van het appartementencomplex waar ik woonde. Was dit toeval, of betekende het wat?
      De zevende video had ik al eerder gezien en toonde James, mijn collega bij SHIELD. De achtste video was Emma Bishop die door de gangen dwaalde. Ik probeerde de brok in mijn keel weg te slikken toen ze haar blik op de camera vestigde.
      Als alle video’s op chronologische volgorde stonden, betekende dat dat de negende video het volgende slachtoffer moest tonen. Misschien konden we diegene waarschuwen, of misschien was het iemand van ons team.
      Ik klikte de video aan. Er stond nog geen naam bij en aanvankelijk zag ik alleen een lege, betonnen gang. Toen liep er langzaam een figuur in beeld. Diegene was niet heel lang, droeg een zwarte cargobroek en een donkerblauw windjack. Ik pauzeerde de video toen ik een logo op de linkerarm ontwaarde. Een gestileerde vogel.
      Weer iemand bij SHIELD? Ik liet de video weer verder gaan. Nu kwam de hele persoon in beeld. Een bleke huid, roodbruin haar dat in een paardenstaart hing. Diegene vestigde zijn blik op de camera.
      Geschrokken staarde ik naar mijn eigen gezicht.
      Niet-ik grijnsde en zwaaide. Toen was de video afgelopen.
      Met trillende vingers controleerde ik het moment waarop de beelden waren opgenomen. Vorige week. Het stond vast, net zoals dat Bishop maar al te goed wist wat er met haar ging gebeuren. Heeft ze me dit gestuurd om me te waarschuwen? Was er nog iets dat gedaan kon worden?
      Vandaag is de dag dat ik sterf.
      Ik controleerde de tijd. Sterker nog, over minder dan vijf minuten zou ik hoogstwaarschijnlijk sterven. Ik checkte of ik de rol tape bij me had, al zou dat waarschijnlijk niet veel uitmaken, en rende de kamer uit.
      Onderweg naar de controlekamer zette ik mijn portofoon aan om te proberen contact te leggen met iemand van het team. Toen ik de trap opging, hoorde ik wat geruis en gekraak.
      ‘Hallo?’ probeerde ik. ‘Is daar iemand? Dit is Holemen.’
      Een stem terug. ‘Holemen! Waar blijf je? Er is bijna geen tijd meer.’ Dat was Jack.
      Ik probeerde mijn stem kalm te laten klinken. ‘Kan je me de Doctor geven? Het is dringend.’
      Wat gerommel. ‘Ah, daar ben je! Wat is er aan de hand?’
      Ik haalde diep adem. ‘Doctor, ik ben het. Ik ben het volgende slachtoffer.’ Achter me klonk het geluid van iets dat omviel en ik draaide me om. Niets. De lichten begonnen te flikkeren.
      ‘Kom zo snel mogelijk hierheen,’ drong hij aan. ‘We lossen dit op, oké? Rebecka?’
      ‘Ik zag de camerabeelden,’ zei ik. ‘Er is niets meer aan te doen, ik-’ Zag ik daar nou iets bewegen?
      In het halfduister aan het einde van de gang zat er iets. Het was te donker om het thuis te brengen, maar ik wist vrijwel zeker dat dit het monster was. Langzaam haalde ik mijn pistool uit het holster.
      ‘Ik zie je via de camera’s,’ zei de Doctor. ‘Wat je ook doet, gebruik geen geweld. Dat is de enige manier waarom je het nog zou kunnen overleven. Luister je naar me?’
      Het monster stapte in het licht.
      Het was afgrijselijk. Het droeg Emma Bishops uiterlijk, maar het viel uiteen. Op het gezicht was een scheur verschenen, maar in plaats van bloed, stroomden er pixels uit. Rondom het lichaam begonnen er meer pixels, of glitches, te ontstaan. In plaats van te lopen, sleepte het zichzelf voort op benen die niet klopten.
      Ik liet mijn pistool vallen. Hier kon ik niet tegenop. Hier kon niemand tegenop.
      Vaag had ik door dat de Doctor nog steeds tegen me praatte. ‘Je moet kalm blijven. Het wezen kan paniek interpreteren als een dreiging.’
      Kalm blijven? Het voelde aan alsof mijn hart uit mijn borstkas wilde springen. Ik wilde het uitschreeuwen, maar mijn stem was nergens te vinden. Ik voelde me gevangen en de muren kwamen op me af.
      Het monster was nu bijna niets meer dan een waas, een allesomvattende mist. Het zou alles met zich meenemen.
      ‘Doctor,’ zei ik uiteindelijk in de portofoon, met tranen in mijn ogen. ‘Ik wil niet… ik wil niet doodgaan.’
      Zijn antwoord hoorde ik al niet meer. Ik liet de portofoon zakken, terwijl het wezen dichterbij kwam.
      Dit was het dan. Dit was mijn einde.
      Ik stapte naar het monster toe.
      En toen was er niets meer.

Reacties (1)

  • Snakey_Crowley

    Hier de Analyse. Voor een keertje op dezelfde dag als het hoofdstuk is geüpload. In tegenstelling tot de vele weken (soms maanden) die er tussen zitten (oops).

    Op dat moment klonk er een sissend geluid, alsof er lucht ontsnapte.

    Oh no, the air is getting away. Op de een of andere manier komt die zin echt te droog over oops.

    Ik probeerde nog te beseffen wat ik zojuist had gezien. Het monster had inderdaad het uiterlijk van James gekopieerd, alleen… het viel uiteen. Het was omgevormd en verwrongen, niet meer een mens maar een nachtmerrie.

    Aka, iedereen die met die FaceApp aan het klooien is. En hoe ik er probably over een paar decennia uitzie. Arme agent Holeman tho. Dit allemaal te moeten zien.

    ‘Als het monster ook door de ruimte kan reizen, dus teleporteren, zijn we dan niet overal in gevaar?’

    Very observant. Fijn om te weten dat een naamgenoot nog wat hersenen heeft

    Ze haalde haar schouders op. ‘De Doctor heeft me verteld dat het monster te zwak is om zo te reizen en eerst een nieuw slachtoffer moet vinden.’
    ‘Ah. Wat een geruststelling.’

    A mood. Also very mood. Well done

    Leslie Shepherd kwam naast hem staan. ‘Dan vergeet je nog dat de koffieautomaat ook kapot is, Emil.’

    Fantastische prioriteiten weet Shepherd te stellen. Also Shepherd en Clint zouden het waarschijnlijk goed met elkaar kunnen vindenxD

    Onderzoekend ging ik bij het schild staan. Ik wist niet genoeg af van technische dingen om te weten of het in orde was, maar ik zag geen losse kabels of iets anders dat mis was. Ik tikte zachtjes op een van de platen.
    Op dat moment klonk er een snorrend geluid, alsof er een computer aanging. Een lampje ging branden en de Doctor sprong opgewonden uit de TARDIS. ‘Het werkt! Nu moeten we alleen nog een manier krijgen om het wezen hier te krijgen.’

    You're a wizard Rebecka!

    ‘Het is op -2B gebleven,

    2 B or not 2 B

    ‘Alles goed, Holemen?’ vroeg Jack en hij kwam achter me staan.
    ‘Er is nog geen activiteit, dus alles is nog prima.’ Ik beet op mijn lip om te voorkomen dat ik iets doms zei.
    ‘Ik had het over jou, eigenlijk.’ Hij kwam naast me op een voorraadkrat zitten. ‘Wat is er aan de hand?’
    ‘Eh, niets? Ik ben gewoon bang dat er iets mis gaat.’
    Jack keek me aan alsof hij wist dat ik iets achterhield. ‘Juist,’ zei hij.

    Go Rebecka! Goed bezig met de vraag te ontlopen. Laat ze niet weten hoe je je voelt! (This is so me woops)

    ‘Vaststellen wat ik al vermoedde,’ antwoordde de Doctor. ‘Agent Holemen, jij bent geen mens.’

    *Insert that Pickachu meme

    Ik keek naar het papier, al wist ik dat het zinloos zou zijn. ‘Niets. Het is leeg.’ Ik gaf het papier terug aan hem.
    Nu keek hij zelf. Hij grijnsde. ‘Dit zegt dat je vrijgezel bent.’
    Ik werd rood. ‘Helemaal niet!’

    Oh satan, wow.

    ‘Emma, die gang… is doodlopend,’ zei Jack langzaam. Hij vloekte en pakte toen een geweer op.
    ‘Wat je ook doet, gebruik geen wapens! Alleen dan is er nog een kans dat je het overleeft.’ Jack stond op. ‘Ik ga naar haar toe.’
    ‘Het is te laat,’ zei de Doctor zachtjes.
    ‘Dat maakt me niet uit.’ En hij was weg.

    Okay, dit doet pijn. Zowel het sterven van Emma, als de reactie van Jack. Iemand geef die man een knuffel, please!

    ‘Niemand had Emma’s dood kunnen zien aankomen.’

    Wat heeft Odysseus met dit alles te maken?

    ‘Jij wist dit?’ begon Kowalski, met nog meer woede dan eerst.
    ‘We hadden haar kunnen redden!’ zei Shepherd. ‘Als we de hele tijd bij haar waren gebleven-’
    ‘Waarom heb je het in hemelsnaam niet verteld?’ vroeg Rossini.
    ‘Ze zei dat ik het niet mocht zeggen, omdat niemand er iets aan kon doen,’ probeerde ik wanhopig.
    Jack schudde zijn hoofd. ‘Holemen…’ Hij zuchtte.

    Don't be an asshole to my Rebecka, I will kill you bastards if you're gonna hurt her because she simply knew.

    ‘Ik weet dat dat klopt, maar toch.’ Jack wreef in zijn gezicht. ‘Wat nu?’

    Erg relatable deze zin.

    e knikten. ‘Dat document over het monster staat ook op de tablet?’ vroeg ik. ‘Ik heb het nog niet gelezen.’
    De Doctor knikte en overhandigde me de tablet. ‘Het staat onder de naam… wat was het ook alweer?’
    ‘S.O.M.N.I,’ spelde Jack. ‘Ik heb het niet zo genoemd, trouwens, dus niet zo raar kijken.’

    SOMNI, wat slaap betekent in het latijns?

    SARPEDO
    SHADOWTHIEF
    SILVERMOON
    SOMNI

    Okay sarpedo van de trojaanse oorlog? Shadowthief van DC Comics? En Silvermoon uit World of Warcraft? En dan dus somni wat slaap, zoals hierboven al geschreven is,

    Ik draaide me om naar de Doctor. ‘Ga je me nog uitleggen wat precies je bedoelde met dat ik geen mens ben?’
    De Doctor keek op. ‘Ik bedoelde het zoals ik het zei. Je bent niet volledig menselijk. Ik weet nog niet precies wat je wel bent.’

    Rebecka asking them questions, instead of waiting. Go you!

    Hij wreef door zijn haar, dat nog meer door de war ging staan.

    Is dat überhaupt mogelijk?

    Als dat zo was, waarom keek hij dan wel bezorgd? ‘Maar waaraan kan je dan precies zien dat ik geen volledig mens ben?’
    ‘Je DNA,’ antwoordde de Doctor, alsof het inderdaad zo simpel was.
    Gefrustreerd zuchtte ik. Ik besloot het daarbij te laten en te focussen op onze taak.

    Don't trust him, even though he is a doctor. Trust your gut (Unless it's GUTS from Prey, then run away as fast as you can and don't ever go there again.

    Precies op dat moment schudde het hele gevaarte en tuimelde ik bijna van het bankje af.

    Me

    Ik haalde een wenkbrauw op en wiebelig stond ik op. Nog steeds wantrouwend naar de Doctor kijkend, liep ik naar de deur. En ik opende het.

    Oh. Mijn. Satan. Ze heeft een deur geopend. WOW.

    Duizenden, nee, miljoenen, sterren begroetten me. Het leek bijna absurd hoe veel sterren er wel niet waren, vergeleken met wat ik op aarde kon zien. Een soort blauwe, gloeiende wolk doorkruiste het donkere universum. Het was immens en ik had me nog nooit zo klein gevoeld.
    Het uitzicht was zo adembenemend dat ik opschrok toen de Doctor naast me kwam staan. ‘Ik heb dit al zo vaak gezien, en toch denk ik niet dat ik er ooit gewend aan kan raken.’

    Waarom zie ik nou Rebecka staan met zwaaiende sterren die zich allemaal één voor één voorstellen? Also that shit is pretty. Heb je dit express vandaag geüpload omdat het 50 jaar geleden is dat Apollo 11 op de maan landde?

    In de verte zag ik iets wat op een supernova leek, een exploderende ster. Het was zo fel dat ik er niet direct naar kon kijken.

    Ah ik zie dat iemand haar research heeft gedaan. Go you Celeste!

    De Doctor keek zorgelijk. ‘Nee. Het licht zou kunnen betekenen dat die dimensie aan het imploderen is.’

    Eerst het lekker vrolijk hebben over hoe onze wetenschappers het verkeerd hebben om vervolgens te zeggen wat het is, wat positief is. Om het tot slot te ruïneren door te zeggen dat het aan het imploderen is, gezellig zo op een zaterdagavond...

    De Doctor liep de TARDIS in om iets te pakken en kwam toen terug met de scanner in zijn handen. ‘Dat is een hele goede vraag. Het zou kunnen dat het wezen op zoek is naar iets, of misschien is het wel gewoon toeval.’
    ‘Of het monster wilt gewoon specifiek mensen vermoorden,’ mijmerde ik.
    De Doctor keek abrupt op. ‘Het is geen monster. Het is de enige manier om zichzelf te voeden, maar het heeft geen kwade bedoelingen ermee. Zie jij jezelf als een monster omdat je een sandwich met bacon eet?’
    ‘Ik ben eigenlijk een vegetariër, maar ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt. Maar toch, het kan geen toeval zijn dat het blijkbaar uit een verwoeste dimensie komt.’

    Whahahaha, this got me laughing out loud. Also erg mooi hoe je het verschil tussen Wezen en monster terug laat komen, de verschillende beelden die men heeft bij een wezen (mede door de gebeurtenissen eromheen). Erg Nice!

    ‘Er is een grotere kans dat het gevlucht is dan dat het de vernietiging veroorzaakt heeft.’ De Doctor drukte wat knoppen in op de scanner.
    ‘Je zei dat het ook op zoek naar iets kan zijn,’ zei ik. ‘Naar wat? Een thuis?’
    De Doctor haalde zijn schouders op. ‘Dat zou heel goed kunnen. Zoeken we dat allemaal niet?’ Zijn glimlach was een beetje triest.

    Ooof, waarom probeer je me elke keer zo emotionally-invested te krijgen in karakters en wezens. Ik voel me nu treurig voor zowel het huisloze wezen als de doctor.

    Hij knikte enthousiast. ‘Stel je voor: er bestaan planeten die volledig uit diamant bestaan, sterren die ongelooflijk groot zijn. En als je dat niet interessant vindt: we kunnen door de hele menselijke geschiedenis reizen.’
    ‘Jack zei al dat je dat zou kunnen vragen,’ antwoordde ik. ‘Maar ik kan niet. Ik heb een baan, een opleiding, en er zijn mensen die me nodig hebben.’ Tenminste, ik hoopte dat dat ooit een keer het geval zou zijn.
    Hij knikte, al zag ik dat hij teleurgesteld was. ‘Ik snap het, maar denk er alsjeblieft nog over na.’
    Nadat hij de deur van de TARDIS sloot, haalde hij een hendel over en keerden we terug naar de aarde.

    Dit doet pijn, de arme ziel wilt gewoon een vriend hebben. Tho ook erg knap van Rebecka om nee te zeggen.

    Emil Kowalski controleerde de tablet. ‘Niet lang meer, nog precies twintig minuten. Je zou het net kunnen redden als je snel bent.’
    ‘Doctor, heb je de goede coördinaten ingesteld zodat we het wezen terug kunnen sturen, zodra we het gevangen hebben?’
    ‘Ja, Jack, en dat heb je al gevraagd.’ De Doctor knikte naar mij. ‘Wees voorzichtig, Rebecka.’

    This feels like you're foreshadowing something? You gonna kill Rebecka? Or sacrifice someone to save Rebecka?

    Ik scrolde naar beneden, maar het enige dat het bericht bevatte, was een document. Ik opende het en een lijst verscheen voor me. Negen objecten met data, waarvan acht het label Identified droegen. Het negende object was nog niet gelabeld.

    Oof, klinkt duister? Is rebecka het 9e object? Komt het monster ineens te voorschijn? Wie weet

    k klikte de video aan. Er stond nog geen naam bij en aanvankelijk zag ik alleen een lege, betonnen gang. Toen liep er langzaam een figuur in beeld. Diegene was niet heel lang, droeg een zwarte cargobroek en een donkerblauw windjack. Ik pauzeerde de video toen ik een logo op de linkerarm ontwaarde. Een gestileerde vogel.
    Weer iemand bij SHIELD? Ik liet de video weer verder gaan. Nu kwam de hele persoon in beeld. Een bleke huid, roodbruin haar dat in een paardenstaart hing. Diegene vestigde zijn blik op de camera

    Me?

    Geschrokken staarde ik naar mijn eigen gezicht.
    Niet-ik grijnsde en zwaaide. Toen was de video afgelopen.

    Yep, Me.

    Vandaag is de dag dat ik sterf.

    Een deel van mij vind het jammer, het andere deel van mij schreeuwt "eindelijk". Ik ben een disaster.

    ‘Hallo?’ probeerde ik. ‘Is daar iemand? Dit is Holemen.
    ’En toen was er niets meer.

    Damn. You got me speechless. Weet eigenlijk niet wat ik moet schrijven. Besides dat alles tussen deze stukken echt verdomd goed is geschreven. Like echt wow. Absoluut wow. Goede cliffhanger. Echt wow, weet gewoon niet wat ik moet schrijven. I mean het is niet leuk dat ik mogelijk dood ben? In ieder geval niet meer mij op de plek bevind waar ik mij hoorde te bevinden. Het was trouwens ook erg pijlijk om te lezen. Ik kan bijna voelen hoe Rebecka zich voelde en waar ze door heen aan het gaan is. Al helemaal de
    Ik wil niet… ik wil niet doodgaan.’
    stukje. Dat was echt auch.


    Dankjewel voor dit hoofdstuk. Ondanks hoe pijnlijk sommige stukken waren op emotioneel gebied heb ik toch erg genoten. En kijk dan ook uit naar het volgende hoofdstuk. Ik zal mijn best doen deze vakantie ook een hoofdstuk af te schrijven te üploaden.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen