VERLEDEN

Juan liet het wisselgeld in zijn zak glijden en pakte de bos rozen aan. Nog steeds was hij er nog niet helemaal zeker over of dit te overdreven was, maar behalve bij Riley was hij nooit bij een meisje thuis geweest en hij vergat de helft van de tijd dat zij überhaupt een meisje was. Hij vond het dus wel iets speciaals en hij wilde een goede indruk bij haar ouders maken. Haar ouders… zijn zenuwen klotsten plotseling door zijn lijf. Hoe zouden ze hem ontvangen? Vonden ze het goed als hij met hun dochter datete of zouden ze het afkeuren? Hij probeerde zichzelf te overtuigen dat het lieve mensen moesten zijn aangezien June hun genen had, maar hij vond zelf dat hij ook op geen van zijn ouders leek dus het stelde hem niet helemaal gerust. Hij veegde zijn klamme hand aan zijn broek af terwijl hij weer de straat op stapte en de weg naar haar huis vervolgde. Dat ze hem nu al bij hem thuis uitnodigde was een stuk sneller dan verwacht. Toch hield hij zichzelf voor dat het positief was; ze had niet lang willen wachten om hem opnieuw te zien en misschien was de afgelopen avond genoeg voor haar geweest om bij hem te willen blijven. Als een echt stel. De gedachte daaraan liet zijn hart wild opspringen en zorgde voor een brede glimlach op zijn gezicht. Het vooruitzicht om June weer te zien, duwde de flitsen die hem al de hele dag teisterden uit zijn hoofd. Het gutsende bloed. Het geschreeuw. Het trillende mes in zijn hand. De omgeving die om hem heen tolde toen hij achteruit struikelde.
      Het had hem de hele nacht uit zijn slaap gehouden – en de gedachte aan June was het enige wat de akelige kou uit zijn lijf kon verdrijven.
      Haar huis kwam in zicht. Zijn benen voelden slap terwijl hij het tuinpad op liep. Hij keek weer naar de rozen. Nu kon hij ze nog wegdoen. Misschien vond ze het wel afgezaagd. Maar nadat ze de hele avond Guns ’n Roses hadden geluisterd, had hij het gewoon toepasselijk gevonden.
      Zenuwachtig wipte hij op zijn tenen op en neer terwijl hij op de bel drukte. Frunnikend aan zijn shirt wachtte hij af tot ze opendeed. Hoe moest hij haar straks begroeten? Met een kus? Een knuffel? De greep rondom het boeket nam zo erg toe dat hij een takje hoorde knakken.
      Eindelijk ging de deur open. Even was hij bang dat er een norse vader voor zijn neus zou staan, maar ze was het zelf.
      ‘Hé,’ zei hij – en zijn stem klonk alsof er een stuk appel in zijn keel was blijven steken. Ongemakkelijk schraapte hij zijn keel.
      Hij zag haar lippen bewegen, maar er kwam geen geluid uit haar mond. Zonder hem aan te kijken stapte ze opzij om hem naar binnen te laten. Juans schouders spanden zich aan.
      ‘Ik, uh, heb deze voor je gekocht.’ Een beetje onbeholpen stak hij de rozen naar haar uit. Zweetdruppeltjes kriebelden in zijn nek.
      Ze nam de bloemen aan, maar keek hem nog steeds niet aan. Ze zei niks. Juan omvatte zijn linkerelleboog en wist niet welke houding hij moest aannemen. Ze leek helemaal niet blij om hem te zien – er was geen lach, geen twinkeling in haar ogen. Had ze spijt van gisteren? Was dat de reden dat ze vandaag nog had willen afspreken? De zenuwen braken hem bijna af en hij voelde zich opgelucht toen ze de hal verliet.
      Ze stapten de woonkamer binnen, waar de keuken aan vastzat. Het meubilair oogde oud en er stond een bed tegen de muur. Was er iemand ziek? Hij keek om zich heen, maar er was verder niemand.
      ‘Mijn zusjes zijn buiten met mijn moeder,’ zei ze zacht toen ze hem zag rondkijken. ‘Zodat eh – ik met je kan praten.’
      Juan haalde diep adem, probeerde de dot zenuwen in zijn lijf weg te denken. Zijn ogen flitsten langs haar gezicht. Ze tuurde naar de grond, haar gezicht gespannen. Hij wilde haar hand pakken, wilde haar omhelzen, maar hij durfde het niet en omdat hij bang was dat hij ieder moment door zijn benen kon zakken, ging hij op de bank zitten. Zij deed hetzelfde, maar met de nodige ruimte tussen hen in. Haar handen vouwde ze in haar schoot en ze leek naar woorden te zoeken.
      ‘Heb ik – heb ik iets verkeerd gedaan?’ vroeg hij toen de stilte hem begon te benauwen. ‘Vond je – vond je het niet fijn gisteren?’
      ‘Jawel,’ mompelde ze. Met haar duim wreef ze over haar knokkels, op een haast obsessieve manier, tot ze rood werden. ‘Ik ga je iets vragen en ik wil echt een eerlijk antwoord.’ Ze keek naar hem op. De trekken in haar gezicht waren strak, hij kreeg de indruk dat ze bang was. In een reflex wilde hij haar hand pakken, maar voor hij haar aanraakte trok ze haar handen weg. ‘Doe maar niet,’ zei ze zacht.
      Juan slikte moeizaam. ‘Oké,’ mompelde hij. ‘Vraag maar wat je wilt.’
      Ze slaakte een diepe zucht. ‘Jordy… Jordy was hier vanochtend en ze… ze vertelde dat Rodey is neergestoken.’
      Juan verstijfde, hij voelde de kleur uit zijn gezicht wegtrekken. Shit. Mateo had hem ervan verzekerd dat niemand zou ontdekken dat zij er iets mee te maken hadden; zelfs als de politie Anna opzocht zou ze beweren dat ze samen met Rodey van het feest vertrokken was, maar hem uit de auto had geduwd toen hij handtastelijk werd. De steeg waar ze de bloedende jongen gedumpt hadden lag op de route van de feestzaal naar Anna’s huis – het had een waterdicht plan geleken.
      ‘Jordy en Beth… ze denken dat jij het was.’ Ze keek hem niet aan, maar tuurde naar haar knieën.
      Juan slikte moeizaam. Wat moest hij doen? Ze had om een eerlijk antwoord gevraagd, maar hij was bang dat ze hem niet meer zou willen zien als hij toegaf dat hij erbij was geweest, dat hij het mes in zijn handen had gehouden.
      ‘Zeg me – zeg me alsjeblieft dat jij het niet was,’ fluisterde ze.
      ‘Ik – ik was het niet.’ Zijn stem klonk zwak. Ongeloofwaardig. Ze sloeg haar ogen naar hem op en de tranen erin lieten zijn borstkas trillen. Hij had haar nooit verdriet willen doen – in tegendeel. Waarmee kwetste hij haar meer? De wetenschap dat hij erbij was geweest of het feit dat hij niet volkomen eerlijk was terwijl ze daar expliciet om vroeg?
      Hij kon het niet verdragen om haar nog langer aan te kijken en boog zijn hoofd. Vroeg of laat zou zijn schuldgevoel hem toch in de weg gaan zitten. ‘Ik wou hem gewoon in elkaar rossen. Niks… gevaarlijks. Maar Mateo gaf me een mes en…’ Hij kneep zijn lippen op elkaar. Vanuit zijn ooghoeken zag hij hoe ze de rand van de bank vastgreep, hoe haar vingers bleek werden door het harde knijpen. ‘Ik kon het niet. Mijn broer bleef me pushen, bleef me vragen of jij het niet waard was om hem te laten boeten. Maar ik – ik kon het niet, en toen rukte hij het mes uit mijn handen en deed het zelf. Ik wilde hem stoppen, maar het ging zo snel en ik was zo… verbijsterd. Ik zou niet weten hoe ik hem had moeten stoppen.’
      Hij gluurde opzij. June zat voorovergebogen, haar ellebogen steunden op haar knieën en ze had haar gezicht achter haar handen verborgen. De stilte sneed door hem heen.
      ‘Zeg – zeg alsjeblieft iets,’ zei hij met een trillende stem. Hij begreep het als ze boos was, begreep het als ze hem niet meer wilde zien. Maar de stilte… niets was zo erg als stilte. Hij moest weten wat er door haar heen ging. ‘Ik – ik wilde je geen pijn doen. Ik wilde – ik wilde hem gewoon een lesje leren. Voor wat hij jou had aangedaan. Maar het liep uit de hand en…’ Met zijn handen gleed hij over zijn hoofd, radeloos, niet wetend wat hij er verder aan kon toevoegen.
      ‘Weet je wat ik nog het ergst vindt?’ vroeg ze na een lange tijd, haar ogen op de grond gericht. ‘Dat uitgerekend je broer iemand zo wil straffen. En dat jij dat goed vindt. Terwijl je weet – terwijl je weet dat hij nog iets veel ergers verdient dan Rodey.’
      Juan voelde hoe de spieren in zijn armen zich aanspanden. Zijn ademhaling werd zwaarder. Hij haatte het als mensen zo over zijn broer spraken, maar nu June het deed, trof het hem nog veel harder. ‘Mijn broer zou nooit…’
      Ze draaide haar hoofd opzij, haar gezicht een strak masker. ‘Weet je wat hij met Katie heeft gedaan? Met Beths zus?’
      ‘Niet precies,’ mompelde hij.
      ‘Misschien moet je dat hem dan maar eens vragen. Ik kan niet… ik kan niet samenzijn met iemand die zo vriendschappelijk omgaat met een… met een verkrachter.’
      ‘Hij is geen verkrachter!’ viel Juan uit, nu met gebalde vuisten. Natuurlijk, hij kon niet ontkennen dat Mateo soms dingen deed die over de grens gingen, maar een verkrachter? Hij weigerde het te geloven – hij weigerde te geloven dat het enige familielid dat wél wat om hem gaf, een verkrachter was. ‘Het zijn gewoon roddels. Je moet ze niet geloven.’
      ‘Misschien moet jij ze juist wel geloven,’ zei June zacht. ‘Het zijn niet zomaar roddels, Juan. Beth is mijn vriendin.’
      Juan zweeg. Hij dacht weer aan al die dodelijke blikken die het zwartharige meisje hem gezonden had. Nu begreep hij waarom ze hem zo haatte. Hij dacht aan zijn broer. Kon hij echt tot zoiets in staat zijn? Uitspraken van Mateo spookten door zijn hoofd. “Ik meen het, Juan Carlos. Als je haar wilt neuken, moet je het doen.” Hij zag zijn grijns weer helder voor zich. “Sommige dametjes hebben gewoon ietsje meer volharding nodig. Maar uiteindelijk willen ze het heus.”
      Maar volharden en iemand verkrachten, dat was toch niet hetzelfde? Kon Mateo echt… Hij schudde zijn hoofd. Nee, het kon niet. Het mocht niet.
      ‘Ik ga het Mateo vragen. Wat er precies gebeurd is,’ mompelde hij. Nerveus kneep hij zijn handen samen. ‘Wil je – wil je me daarna nog een kans geven? Want ik – ik…’
      Hij boog zijn hoofd. Wat moest hij in vredesnaam doen als Mateo echt iemand verkracht had? Hij kon zijn broer niet zomaar uit zijn leven schrappen – hij wilde dat ook niet. Stel dat hij hem echt kwijtraakte – en haar dan ook nog eens… Wat moest hij dan? De tranen sprongen in zijn ogen bij de gedachte dat hij nog alleen bij zijn moeder in dat huis zou wonen. Straks moest zijn broer de gevangenis in, dan zou iedereen hem kennen als het broertje van een verkrachter.
      Al dachten sommigen dat nu al.
      Zoals June. Natuurlijk wilde ze niet met zo iemand samen zijn.
      ‘Ik snap het,’ mompelde hij. ‘Misschien had je dit gisteren maar meteen tegen me moeten zeggen. Toen wist je vast ook al van Mateo en Katie.’
      ‘Dat was voor jullie de neef van mijn beste vriendin neerstaken. Misschien overleeft hij het niet eens,’ mompelde ze, langs haar ogen vegend.
      ‘Dan had hij zijn poten maar thuis moeten houden.’
      De woorden verlieten zijn mond voor hij het goed en wel doorhad en hij had er onmiddellijk spijt van. Shit. Zuchtend wreef hij over zijn gezicht. ‘Sorry. Dat bedoelde ik niet zo. Ik wilde niet dat hij neergestoken werd, ik wou gewoon dat hij flink in elkaar getrapt werd zodat ie wel twee keer nadenkt voordat hij weer iemand aanrandt. Wie weet wat hij met je had gedaan als ik Jordy en ik je niet waren gaan zoeken.’
      Ze antwoordde niet. Ze had haar vingers stevig samengeknepen en tuurde naar beneden. Juan wilde opstaan, wilde weggaan omdat het geen twijfel leed dat ze wilde dat hij ging, maar zijn benen voelden te zwaar, zijn voeten gevoelloos. Hij boog zijn hoofd, haalde een paar keer diep adem. Zijn broer… een verkrachter. Wat als het waar was? Wat moest hij dan in vredesnaam doen? Hij durfde het Mateo niet eens te vragen, hij stak zijn kop liever in het zand, zoals hij al zo lang deed.
      Een traan gleed langs zijn wang bij de gedachte dat het waar kon zijn en hij snifte zachtjes. Hij haatte het om te huilen, zeker waar zij bij was. Maar behalve Emilio was Mateo de enige die hij had en ondanks wat iedereen hem kwalijk nam, ondanks wat er over hem gefluisterd werd, hield hij van zijn broer en had hij altijd gedacht hem goed genoeg te kennen om te weten wat waar was en wat niet. Hij wilde hem niet kwijtraken.
      ‘Hij is de enige die ik nog heb,’ mompelde hij, langs zijn ogen wrijvend. Hij wilde niet dat ze dacht dat hij huilde omdat zij hem geen kans meer wilde geven. ‘Als je gelijk hebt… dan heb ik niemand meer.’
      Haar hand gleed naar die van hem en er ging een rilling door hem heen toen ze haar vingers eromheen sloot. Ze zei niet dat het niet waar was, dat hij vrienden had op wie hij kon steunen. Dat was niet hetzelfde als familie, en het bed in de kamer gaf hem het gevoel dat ze dat als geen ander wist.
      ‘Het spijt me, June,’ mompelde hij, naar hun verstrengelde vingers starend. ‘Ik wou dat ik niet zo zwak was geweest, dat ik het had kunnen voorkomen.’
      ‘Ik ben niet degene aan wie je je excuses moet aanbieden.’
      Zij was echter de enige aan wie hij zijn excuses wílde aanbieden. Het zou hem een worst wezen wat Jordy en Rodey van hem vonden.
      ‘Ik kan het Rodey niet zeggen,’ mompelde hij. ‘Ik wil niet – ik wil niet naar de gevangenis.’ Hij wreef langs zijn ogen. ‘En Mateo… hij zal het nooit bekennen. Straks draai ik er voor op.’
      June zuchtte zachtjes en streek ook langs haar ogen, met de rug van haar vrije hand. ‘Ik zal tegen Jordy zeggen dat je Mateo probeerde tegen te houden. Maar ik weet niet – ik weet niet of wij… nog wat kunnen worden.’
      Juan liet zijn schouders hangen. Met zijn schouder veegde hij zijn wang af toen een nieuwe traan naar beneden voelde snellen. Gisteren had hij zich zo gelukkig gevoeld met haar, zo veel beter dan hij zich in maanden, misschien wel in jaren gevoeld had. Hij wilde het niet opgeven, maar het was niet aan hem.
      ‘Oké,’ antwoordde hij zacht, zijn neus ophalend. ‘Ik snap het.’
      ‘Misschien… als dit een beetje overgewaaid is en – en Jordy het oké vindt. Ze is mijn beste vriendin, ik wil niet dat jij de reden bent dat we…’ Ze zuchtte.
      ‘Ik snap het,’ herhaalde hij. ‘Echt.’ Hij zou ook niet tussen die twee in willen komen. ‘En Beth?’
      Hoeveel tijd er ook voorbij zou gaan, hij wist dat zij niet van gedachte zou gaan veranderen. Haar haat voor Mateo, maar ook voor hem, zat te diep.
      ‘Praat jij eerst maar met je broer.’ Ze keek naar hem op. ‘Want je kunt niet blijven doen alsof er nooit iets gebeurd is, alsof de hele wereld liegt en alleen hij de waarheid spreekt. Als je weet hoe hij echt is, en hij blijft je maatje…’ Ze schudde haar hoofd. ‘Dan gaat het tussen ons ook niet werken.’
      Hij zuchtte. Ze had gelijk – natuurlijk had ze gelijk. Maar hij zag er gewoon als een berg tegenop om met de waarheid geconfronteerd te worden. Om te ontdekken dat zijn broer niet degene was voor wie hij hem al die jaren had aangezien.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Het zou me niets verbazen als Mateo echt een verkrachter blijkt te zijn.

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen