VERLEDEN


June zat op de bank. Haar hand gleed afwezig over de plek waar Juan een uur geleden nog gezeten had. Ze had het vreselijk gevonden om hem te laten gaan, zeker toen hij was gaan huilen. Een paar maanden geleden had ze nooit kunnen denken dat er zo’n gevoelige jongen onder dat stoere uiterlijk verscholen zat. Natuurlijk had ze wel vermoed dat hij soms een bepaald imago standhield bij zijn vrienden, maar dat hij net brak waar zij bij was… De herinnering aan het vocht op zijn wangen en in zijn ogen bezorgde een brok in haar keel. Over hun thuissituatie hadden ze nog niet gesproken, maar als die eikel van een broer van hem de enige was die hij had… dan moest hij een zwaar leven leiden.
      En dat maakte alles alleen maar moeilijker.
      Zou Mateo ooit aan hem toegeven dat hij een verkrachter was? Of kon Beth er toch naast zitten? Ze vond het moeilijk om te geloven, maar ze gunde Juan zoveel meer dan een broer die in een gevangenis thuishoorde…
      June scheurde haar blik los van bank toen de voordeur openging. April reed de rolstoel naar binnen en zette hem naast de bank neer, waarna hun moeder voorzichtig opstond. June stond op om haar te ondersteunen en hielp haar te gaan zitten. Ze pakte een kussen en hield die haar moeder voor, zodat ze hem achter haar rug kon stoppen. Ze kreeg er een dankbare glimlach voor terug.
      ‘Wil jij samen met May wat boodschapjes doen? June heeft vanochtend al een lijstje gemaakt.’
      June pakte de blocnote van de tafel en gaf die aan haar zusje. Vanuit de deuropening naar de woonkamer keek May haar nieuwsgierig aan; het was de meiden niet ontgaan dat hun moeder even alleen met hun oudere zus wilde zijn.
      Toen de tweeling het huis verlaten had, greep haar moeder haar hand vast en kneep er zachtjes in. June had haar niet veel verteld, alleen dat er iets gebeurd was waar ze met Juan over moest praten. Voordat ze precies zijn aandeel aan Rodeys steekwonden wist, had ze niet met vermoedens willen spuien.
      ‘Wat is er allemaal aan de hand, liefje? Sinds je vriendinnen zijn langsgekomen is die mooie lach van je gezicht verdwenen.’
      June zuchtte zachtjes. ‘Je weet dat Rodey gisteren mijn date was, hè? De neef van Jordy?’
      Haar moeder knikte.
      Ze wendde haar blik af en tuurde naar haar vingers. Behalve met Juan had ze er nog met niemand over gepraat. Ze haalde diep adem. ‘Nou… hij vond me saai en had daardoor wat pillen genomen,’ mompelde ze. ‘Maar dat wist ik niet. Dus toen hij een luchtje wilde scheppen… toen ging ik mee. Maar toen… toen duwde hij me opeens tegen een muur, uit het zicht van de anderen, en begon me te zoenen. En toen ik niet wilde, legde hij een hand over mijn mond en glibberde zijn tong langs mijn nek. En zijn hand… zijn hand gleed in mijn beha.’ Ze kneep haar ogen even dicht toen de beelden weer door haar hoofd schoten, toen ze zich de paniek herinnerde die haar bijna lam had geslagen.
      ‘Jeetje, June.’ Haar moeders stem trilde. ‘Waarom heb je gisteren niets gezegd?’
      ‘Omdat ik het wilde vergeten. Omdat ik me op andere dingen wilde focussen.’ Zuchtend haalde ze een hand door haar haren. ‘Het duurde gelukkig niet lang. Juan en Jordy hadden gezien dat ik weg was en Juan vond me en trok Rodey bij me weg. Daarna – daarna bracht hij me naar huis.’ Ze slikte moeizaam. ‘Maar daarna… daarna is hij samen met zijn broer achter Rodey aangegaan om het hem betaald te zetten. Met – met een mes.’ Ze veegde langs haar ogen. ‘En ze – zijn broer heeft hem neergestoken. Drie keer.’
      Ze voelde hoe haar moeders vingers rond haar hand verstijfden. Toen ze schichtig opkeek, was het echter geen schok dat ze in haar ogen las.
      ‘Dat zal hem leren.’
      Met grote ogen staarde June haar aan. ‘W-wat?’
      Haar moeder streek door Junes haren. Haar vingers beefden. ‘Je bent mijn kleine meisje, June. Het liefst zou ik je zelf beschermen, maar dat… dat kan ik niet.’ Ze beet op haar lip en er gleed een traan langs haar wang. ‘Voor mij is het een opluchting om te weten dat er iemand anders is die je wil beschermen. Zeker… zeker als ik er straks niet meer ben.’
      June slikte moeizaam, haar keel voelde dik. Ze boog haar hoofd. ‘Ze – ze hadden hem ook gewoon een flink pak rammel kunnen geven,’ mompelde ze. Tranen jeukten in haar ogen en ze focuste zich snel weer op wat er gebeurd was in plaats van haar moeders naderende einde. ‘Het is wel Jordy’s neef. En hij – hij ligt nu op de intensive care.’
      ‘Een pak rammel helpt niet bij zulke jongens, June. Dat hij de neef van je vriendin is, geeft hem niet het recht om maar met je te doen waar hij zin in heeft.’ Haar moeders stem was normaal gesproken zacht, maar klonk nu verbitterd. ‘Voortaan denkt hij wel twee keer na voordat hij weer een meisje aanrandt. Het had nog veel erger kunnen zijn als Juan niet naar je was gaan zoeken.’
      June beet op haar nagel. Natuurlijk was het verkeerd wat Rodey had gedaan, maar daarvoor verdiende hij toch niet de dood? De jongens hadden hem misschien niet zo ernstig willen toetakelen, maar dat was wel gebeurd.
      ‘Mateo… – Juans broer – is nog erger dan Rodey,’ mompelde ze. ‘Beth zegt dat hij haar zus heeft misbruikt en verkracht en dat hij degene was die de filmpjes heeft laten zien waardoor ze…’ June slikte en veegde weer langs haar ogen. ‘Ze is boos op me omdat ik Juan leuk vindt, terwijl die zo close is met degene die ervoor heeft gezorgd dat haar zus dood is. En dat hij dan Rodey iets wilde aandoen terwijl zijn eigen broer…’ Ze streek door haar handen. Haar moeders hand wreef troostend over zijn rug. ‘Ik weet het gewoon niet meer mam,’ fluisterde ze. ‘Juan kijkt op naar zijn broer, hij wil niet geloven dat zijn broer tot zoiets in staat is. Toen ik – toen ik hem vertelde dat de kans groot is dat Mateo een verkrachter is, toen kwam dat echt als een klap aan. Hij – hij moest huilen. Ik denk dat hij behalve Mateo niemand heeft.’
      ‘Je kunt die jongen niet afrekenen op de daden van zijn broer.’ Haar moeder streek nog steeds langs haar schouders, sussend.
      June kroop dichter tegen haar moeder aan. Ze had niet lang meer te leven, maar nu was ze er nog, nu kon June nog van haar troost genieten. De gedachte dat Juan geen vader en moeder had bij wie hij zijn hart kon luchten, maar alleen een geschifte broer, deed haar hart samenkrimpen.
      ‘Is Mateo ooit opgepakt vanwege de verkrachting?’
      ‘Nee,’ mompelde June. ‘Niet dat ik weet. Dan – dan zat ie nu vast nog vast.’
      ‘Hoe komt dat, denk je?’
      June haalde zijn schouders op. ‘Hij heeft zich er vast onderuit gepraat.’
      Haar moeder zuchtte zacht. ‘Hoe oud was die jongen toen? Vijftien? Volgens mij is er niet eens aangifte gedaan.’ Haar moeders gezicht werd wat zachter. ‘We woonden hier pas, toen Katie zelfmoord pleegde. Iedereen sprak erover, er deden zoveel verhalen de ronde… Wat Beth heeft meegemaakt is heel heftig, maar misschien heeft ze het verhaal gekozen waar ze de meeste woede en onmacht in kwijt kon. Waar ze iemand anders de schuld kon geven van haar verlies. Ze was pas twaalf toen het gebeurde, vergeet dat niet.’
      June haalde diep adem en wreef over haar gezicht. Ze kon nauwelijks geloven dat haar moeder het voor Mateo opnam. ‘Ik heb je verteld wat voor dingen Mateo tegen me heeft gezegd. Toen hij deed alsof ik een hoer was.’
      ‘Maar dat maakt hem nog geen verkrachter, June. Hij heeft een groot risico genomen toen hij vannacht achter Rodey aan ging. Dat zou hij niet doen als hij niets om je gaf – of als hij in ieder geval niets om zijn broertje gaf.’
      June beet op haar lip. Haar moeder begreep het niet. Ze vond Mateo het type dat niet heel veel aanmoediging nodig had om zoiets vreselijks te doen, maar ze durfde dat niet te zeggen. Haar moeder gaf haar al de indruk dat ze te veroordelend was.
      ‘Als Shawna of Jordy hem een verkrachter had genoemd, had je dan ook zo gereageerd?’ vroeg June zacht. ‘Je – je mag Beth niet zo, hè?’
      Haar moeder zuchtte zacht. ‘Ik vind het moeilijk om haar te peilen. Ze is altijd zo – koud. Shawna is een schat en Jordy is als een dochter voor me, maar Beth… als ze me gedag zegt bij binnenkomst, mag ik mezelf al gelukkig prijzen.’ Haar moeder was een tijdje stil. Aan haar ademhaling hoorde June dat ze even op adem moest komen en ze wachtte rustig af. ‘Sommige vrienden geven je energie, sommige vragen dat van je. In het gunstige gevoel doen ze beiden. Maar bij Beth – ik heb altijd het gevoel dat zij weinig aan je geeft, June. Ik zag hoe ze boos wegliep vandaag. Ik snap dat ze het moeilijk heeft, maar dat heb jij ook, June, en Shawna en Jordy ook. Maar jullie drie vullen elkaar aan, steunen elkaar. Maar Beth…’
      ‘Ze heeft verder niemand, geen vriendinnen,’ zei June zacht. ‘En er zijn heus momenten dat ze leuk gezelschap is. Maar sinds ze weet dat Juan en ik elkaar leuk vinden… ze vindt dat gewoon heel moeilijk.’
      Haar moeder ving haar blik. ‘Misschien moet je je dan afvragen wie van de twee je gelukkiger zal maken, Beth of Juan. Je mag soms ook voor jezelf kiezen, June. Het is goed dat je rekening met anderen houdt, maar ik heb je nog nooit zo zien stralen als gisteravond. Gun jezelf wat geluk.’
      June sloeg haar blik neer. Het was niet zo makkelijk als haar moeder zei. Als ze nu met Juan zou gaan en het liep niet zoals ze hoopte, dan was ze haar vriendinnen misschien wel kwijt. Beth zeker en Jordy… Jordey was nog aan het verwerken wat er met haar neef was gebeurd. Ze wilde haar tijd geven en ze wilde niet dat dat spanningen opleverde. Dat zou een eventuele relatie met Juan toch geen goed doen.
      Ze antwoordde haar moeder niet meer, maar legde haar hoofd tegen haar schouder en sloot haar ogen.

Die avond ging June naar Jordy toe. Shawna en Beth waren er niet – van die laatste had ze ook niets meer gehoord sinds ze het huis uit gestormd was vanochtend.
      ‘Hij is een halfuur geleden van de IC gehaald,’ vertelde Jordy toen ze op haar bed waren gaan zitten. June had een kussen tussen haar armen geklemd en plukte aan een hoekje van de sloop. ‘Zijn darm was op twee plaatsen geperforeerd, dus ze hebben hem geopereerd en hem schoongespoeld. Hij heeft flink wat bloed verloren, maar hij komt er weer bovenop.’ Ze glimlachte trillerig.
      June pakte haar hand en kneep erin. ‘Daar ben ik blij om,’ zei ze zacht.
      ‘Is Juan nog langsgekomen?’
      ‘Ja…’ Ze boog haar hoofd, durfde haar vriendin niet aan te kijken. ‘Hij zei dat hij Rodey gewoon in elkaar wilde rossen, vanwege… mij. Maar Mateo duwde een mes in zijn handen en toen Juan hem weigerde neer te steken, rukte Mateo het uit zijn handen en deed het zelf. Hij zei dat hij zijn broer probeerde tegen te houden, maar dat het heel snel ging en dat hij bang was.’ Haar vingers beefden toen ze een pluk haar achter haar oren streek.
      ‘De ambulance was vrij snel ter plaatse,’ zei Jordy. ‘Een anonieme tip. Waarschijnlijk heeft hij dat meteen erna gedaan.’ Zuchtend streek ze door haar blauwe haren. ‘Het is allemaal mijn schuld. Als ik jullie niet aan elkaar gekoppeld had, dan was het nooit gebeurd.’
      June kneep in haar hand, een beetje streng. ‘Je had nooit kunnen voorspellen dat hij mij zo saai zou vinden dat hij het nodig vond om drugs te nemen. Ik denk – ik denk dat hij er misschien al die tijd al op uit was, maar dat die pillen hem meer aanmoedigden. De manier hoe hij me soms aanraakte of aankeek, of wat hij tegen me zei… ik dacht dat ik het me inbeeldde, dat ik gewoon te weinig ervaring had met jongens, maar achteraf…’
      Er viel een stilte – wat zeldzaam was in Jordy’s bijzijn. June wist ook niet wat ze moest zeggen, waar ze over kon praten. Ze wilde weten of haar vriendin het Juan kwalijk nam, maar diep vanbinnen wist ze het antwoord wel. Het feit dat Rodey er waarschijnlijk niet aan dood zou gaan, veranderde niet dat het wel bijna gebeurd was.
      ‘Denk je dat je het hem ooit kan vergeven?’ vroeg ze zacht. Ze kneep in het kussen terwijl ze het antwoord afwachtte. ‘Hij was dan wel niet degene die het deed, maar hij was er wel bij.’
      ‘Ik denk dat hij van je houdt, June,’ zei Jordy.
      Haar woorden overrompelde June zo erg dat ze met grote ogen opkeek.
      ‘Beth zegt dat hij denkt dat hij je bezit, maar we weten allebei dat hij niet zo is. Daar is hij veel te lief voor. Ik denk – ik denk dat hij van je houdt en dat het hem hard raakte toen hij je zag worstelen, toen hij zag hoe Rodey aan je zat terwijl je dat niet wilde. Het deed hem ook pijn, dat zag ik aan hem. En ik kan – ik kan het iemand niet kwalijk nemen dat hij van je houdt, June. Soms doen we dan weleens domme dingen. Dat hij zijn broer niet kon stoppen… dat verbaast me niet echt. Ik denk dat niemand hem kan stoppen als hij iets in zijn hoofd heeft. Als ik eerlijk ben vind ik het juist enorm stom van mijn neef dat hij je zoiets flikte terwijl hij wist dat Juan je leuk vond en dat zijn broer er ook was. Hij had kunnen bedenken hoe dit voor hem zou aflopen. Mateo staat niet bepaald als een engeltje bekend.’
      Mateo… Het was alsof hij de kern van ieder probleem vormde.
      ‘Ik heb hem gevraagd om met zijn broer te praten,’ zei ze na een tijdje. ‘Over Katie. Het is alsof hij doof is voor alles wat er over Mateo gezegd wordt. Wat ik snap, want hij heeft verder niemand.’ Ze zuchtte diep. ‘Hij moest vanmiddag huilen, Jor. Toen ik hem vertelde wat Beth over zijn broer zei. Hij zat er zo doorheen, bij de gedachte dat zijn broer echt een verkrachter zou zijn.’
      ‘Ik kan me er een klein beetje iets bij voorstellen,’ mompelde Jordy. ‘Nu mijn neef mijn beste vriendin heeft aangerand.’ Ze kneep weer in Junes hand. ‘Hij wist het dus niet, wat er over Mateo gezegd wordt… Stelt dat ie het bekent… dan heeft ie je nodig, June. Als hij durfde te huilen waar je bij was, als hij zich zo bij je durfde open te stellen… dan kun je hem nu niet links laten liggen. Misschien… misschien moet je vragen of hij het gesprek al heeft gevoerd.’
      June aarzelde, maar knikte toen. Ze trok haar telefoon uit haar broekzak en typte: Hé, Rodey is van de IC af en is buiten levensgevaar. Heb je nog met je broer gesproken? Laat je het me weten als je wilt praten of een knuffel wilt ofzo? x J.
      Het duurde niet lang voordat er een berichtje terugkwam. Ik ben echt blij dat te horen. Ja, ik heb met Mateo gepraat en ik geloof dat hij eerlijk was en dat dingen anders zijn gegaan dan Beth denkt. Ik spreek je er maandag over, goed? Enne ik wil altijd een knuffel van jou:$.
      Het laatste zinnetje liet haar lippen ombuigen in een glimlach en met een blos liet ze Jordy het berichtje lezen.
      ‘Wat een schatje is het toch.’ Jordy legde haar hoofd tegen Junes schouder. ‘Ik word er jaloers van. Was er maar iemand zo tot over z’n oren op mij.’
      ‘Je bent geweldig, Jor. Ik weet zeker dat dat slechts een kwestie van tijd is. Bij mij eh, kwam het ook allemaal vrij onverwacht.’
      Een zweem van een glimlach danste om Jordy’s lippen. ‘Vertel me alles over gisteren. Jullie hebben gezoend, hè?’
      June zuchtte zachtjes bij de mooie herinnering. ‘Hij was zo lief… Nadat hij me naar huis had gebracht, zijn we naar het park gegaan en daar gingen we op een bankje zitten. En toen – toe vertelde hij me dat ik op dat bankje had gezeten een jaar geleden, toen ik aan het tekenen was, en dat hij een kwartier naar me had staan kijken en toen… verliefd op we werd.’ Net als gisteren, voelde ze haar wangen weer gloeien. ‘En toen gingen we dansen, met je MP3… steeds dichterbij elkaar en toen… zei ik dat ik verliefd op hem was en hij zei dat hij ook op mij was en toen vroeg hij of hij me mocht kussen.’ Ze begon een beetje te stamelen en keek Jordy vluchtig aan, maar die glimlachte van oor tot oor.
      ‘En? Hoe was dat?’
      June sloot haar ogen even en dacht terug aan het moment. ‘Nou, ik was superzenuwachtig en hij ook, en toen onze tanden botsten raakte ik in paniek. Maar hij was heel lief, nam me mee naar het bankje omdat ik op mijn benen stond te trillen, en toen probeerden we het opnieuw. En toen – was het wel heel fijn.’ Met haar tong gleed ze onbewust langs de binnenkant van haar lip, alsof ze zijn aanraking daar nog steeds zou kunnen voelen. ‘En daarna hebben we nog meer gedanst, en gepraat, en geknuffeld. En gezoend.’
      ‘Oh Junie…’ Jordy sloeg haar armen om haar heen en drukte haar wang die tegen van haar. ‘Ik gun het je zo, schat. Jullie zijn gewoon perfect voor elkaar. Laat hem niet gaan, meid. Wat zijn broer ook uitgevreten heeft, wat Beth ook van hem vindt… dat wat jullie voor elkaar voelen is zo puur en dat moet je echt koesteren.’
      Een traan kriebelde in Junes ooghoek. Het voelde alsof ze al de hele dag gesmacht had naar het horen van die woorden.

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    Haha funny april, may en june hihi
    Ik snap die reactie van haar moeder echt wel. Als dat mijn kind was zou ik het ook niet echt erg vinden

    2 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik ben nog altijd sceptisch over Mateo, maar ik wil wel even zeggen dat June de meest gangster moeder ooit heeft.xD

    2 maanden geleden
    • Croweater

      Haha. Ik denk dat er maar weinig moeders zijn die er anders over denken als het om hun eigen kind gaat ;p

      2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen