. . .

EEN HALFJAAR LATER

. . .


Juice voelde de druk van haar rug tegen zijn buik, haar achterwerk tegen zijn middel. Haar ademhaling klonk vlak naast die van hem en met een tevreden gevoel kroop hij nog wat dichter tegen haar aan, totdat haar haren zijn neus kietelden. Zijn hand gleed omhoog van haar heup naar haar borst en een beetje verdwaasd ontdekte hij dat ze nog een shirt droeg. En – hij ook.
      Zodra hij zich realiseerde dat het niet Dana was die in zijn bed leg, trok hij vliegensvlug zijn hand terug en ging met een ruk rechtop zitten. Het meisje mompelde iets, draaide zich om en keek naar hem op. Een lome glimlach gleed over haar lippen.
      ‘Wie de hel ben jij?’ snauwde hij. Met zijn voet tegen haar heup schoof hij haar opzij, zodat ze bijna uit zijn bed viel.
      Hoewel de meeste mensen tegenwoordig wegstoven als zijn gezicht zich tot een grimas vertrok, kromp dit blonde wicht niet in elkaar. ‘Lotte.’ Ze ging rechtop zitten, met haar rug tegen de hoofdsteun van zijn bed. ‘Rustig maar. We hebben niets gedaan.’
      Een beetje argwanend liet Juice zijn blik over haar fijne gezicht glijden, en daarna over de rest van zijn lijf. Voordat hij Dana had leren kennen, had hij ongetwijfeld wél wat met haar gedaan. ‘Wat de fuck doe je hier dan.’
      Hoewel andere croweaters altijd direct aan hem probeerden te zitten, liet Lotte haar handen rustig ineengevouwen op het dekbed rusten. ‘We hebben gisterenavond gepraat. Lang. Je was flink aangeschoten en ik denk dat je meer dan alcohol alleen op had. Herinner je je niets meer?’
      Haar stem had iets rustgevends, waardoor hij iets ontspande. Hij sloot zijn ogen even, negeerde het bonken bij zijn slapen en probeerde iets te zien in het donkere woud waaruit zijn herinneringen van gisteren bestonden. Toen haalde hij zijn schouders op. Hij herinnerde zich haar gezicht niet.
      ‘Je vertelde dat je zo slecht sliep, vanwege dat meisje. Dat je het met alcohol en met pillen probeerde, maar dat je even goed om de haverklap wakker schoot. Toen zei ik dat je misschien eens moest proberen om niet alleen te gaan slapen, zodat je niet ieder moment van de nacht geconfronteerd wordt met de wetenschap dat ze er niet meer is. Ik vertelde je dat mijn vriend is omgekomen bij een auto-ongeluk, dat ik alleen slapen ook zo moeilijk vond.’ Ze keek hem aan, er lag een meelevende glimlach om haar lippen. ‘Volgens mij heeft het je geholpen.’
      Juice boog zijn hoofd. Hij herinnerde zich weinig van afgelopen nacht. Alleen – dat zij bij hem was. Maar ze was er helemaal niet. Het gemis vulde zijn binnenste weer en hij kneep zwaar ademend door zijn neus zijn lippen op elkaar.
      ‘Nu voelt het kut,’ zei ze zacht. ‘Dat snap ik. Maar je hebt in ieder geval een keer een nacht doorgeslapen. Als je dat vaker doet, zul je merken dat het overdag ook minder zwaar wordt, doordat je geen slaaptekort meer hebt.’
      Juice wist niet wat hij moest zeggen. Het voelde alsof hij Dana had verraden door met een ander te slapen, zelfs als het alleen maar slapen was geweest. Hij had tegen haar aan gelegen, op een intieme manier. Zoals hij alleen met haar wilde liggen. Maar hij kon niet om de waarheid heen dat hij beter had geslapen dan sinds een hele lange tijd.
      ‘En nu?’ bromde hij. ‘Nu stel je voor dat ik de rest van mijn leven met jou een bed ga delen?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Dat lijkt me erg lang.’ Ze glimlachte flauwtjes. ‘Maar misschien, totdat het slapen beter gaat en we het weer kunnen afbouwen?’
      Grommend wreef Juice in zijn gezicht. Wat was ze, een fucking zielenknijper? Als hij behoefte had aan een psychiater dan ging hij daar wel heen, maar hij was zo fucked up dat zelfs een psychiater er niks meer mee kon. ‘Waarom doe je dit?’
      ‘Omdat ik weet hoe je je voelt, Juice,’ zei ze zacht.
      Juice balde zijn vuist en sloeg hem tegen de muur, vlak naast haar hoofd. Pijn flitste door zijn vingers en ze kromp in elkaar. ‘Je hebt geen idee hoe ik me voel,’ snauwde hij. ‘Ik wou dat ze onder een fucking vrachtwagen was gekomen, in plaats van de hel waar ze nu doorheen gaat!’
      ‘Dat neemt niet weg dat ik weet hoe het voelt om niet in slaap te kunnen vallen. Dat ik weet hoe je hele wereld instort, iedere morgen dat je ontdekt dat degene van wie je houdt er niet meer is.’ Haar stem klonk beheerst, ondanks zijn woede-uitbarsting. Niet bang – maar ook niet verhit. Gewoon rustig, en weer kalmeerde het hem iets. ‘Je lijdt, Juice. Iedereen ziet het en niemand weet hoe ze je moeten helpen. Ik ben nu twee weken in het clubhuis, sinds een vriendin me me hiernaartoe nam. Zodra ik je voor het eerst zag, voelde ik je pijn, herkende ik die verloren blik, dat verlangen naar iemand die er niet meer is – die in elk geval niet meer binnen je bereik is.’ Haar hand gleed naar die van hem toe en hoewel hij hem wilde wegtrekken, deed hij het om de een of andere reden niet. ‘Ik weet dat de andere meisjes je willen helpen door hun lichaam aan je aan te bieden – dat is gewoon hoe zij dat doen. Zo ben ik niet, Juice. Ik hang hier dan wel rond, maar ik heb met geen van je broeders geslapen en de enige reden dat ik dat wel met jou heb gedaan, is omdat ik wist dat je geen seks wilde. Dat je gewoon iemand nodig had om de eenzaamheid te verdrijven.’
      Juice voelde een brok in zijn keel. Hij staarde naar haar vingers die over die van hem lagen. Het was niet dwingend, het was troostend en hij voelde het verlangen om zich door haar te laten omarmen, om een klein beetje liefde te voelen nadat Dana’s liefde zo ruw bij hem was weggerukt.
      Ze schoof ietsje dichter naar hem toe en legde haar hoofd tegen zijn schouder. ‘Ik ben er niet op uit om de plaats van Dana in te nemen of om je haar te laten vergeten. Ik wil gewoon de vriend voor je zijn die ik destijds zelf zo graag had gewild.’ Ze kneep even in zijn hand. ‘Misschien zijn onze situaties niet hetzelfde, maar we voelen allebei dat gemis in ons binnenste. Dat gemis waarvan we weten dat nooit iemand het zal kunnen opvullen. Ik ook niet. Maar ik kan je wel helpen om ermee te leren omgaan.’
      Juice haalde diep adem. De tranen zaten alweer op het randje van zijn traanbuis. Al weken – al maanden had hij geen idee meer hoe hij zijn leven op de rit moest krijgen, hoe hij ooit zijn verlies te boven moest komen. De drank en de pillen hadden hem nergens gebracht, zijn woede evenmin. Het kon geen kwaad dit te proberen, toch? Zijn hoofd zakte opzij, totdat het tegen die van haar rustte.
      ‘Oké,’ zei hij zacht, het was niet meer dan een fluistering. Hij had toch niets meer te verliezen.

Reacties (3)

  • Sunnyrainbow

    Ik vertrouw Lotte niet..

    6 maanden geleden
  • VampireMouse

    Woow al een half jaar... Tijd vliegt.. Dan moet Dana al een flinke buik hebben.
    Arme arme juicyboy 😱😱

    6 maanden geleden
    • Croweater

      Ja, ik dacht dat een halfjaar depressieve Juice en wanhopige Dana niet echt heel interessant was om te lezen en ik wil dat er in dit verhaal sowieso meer tijd verstrijkt dan bij deel 1. ;p

      6 maanden geleden
    • VampireMouse

      Jaa vond het ook een logische set!
      Snel verder hoor ^^

      6 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Lotte, waag het niet om hem van Dana af te pakken!

    Wat als ze een of andere spion van Maddox is die Juice moet verleiden of zo en bewijs van hun "relatie" naar Maddox moet sturen, zodat hij Dana kan vertellen dat het geen zin meer heeft om te hopen, omdat Juice haar toch al zogenaamd vergeten is?

    Ik ben opeens echt super paranoïde.

    6 maanden geleden
    • Croweater

      Misschien ben je niet zo paranoïde als je denkt...;)

      Misschien.

      6 maanden geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik hoop oprecht dat ik ongelijk heb. Dat zou zo verschrikkelijk zijn...

      6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen