Zoals iedere zondag dat ze in El Toro afspraken, bleef Juan eerst een tijdje verliefd naar de Harleys staren die ervoor waren geparkeerd. Hoewel zijn vrienden vooral weg waren van lowriders en muscle cars, ging zijn hart altijd sneller kloppen bij het zien van zo’n motor. Rileys neef had hem zelfs een paar keer meegenomen voor een kort ritje buiten de stad en die herinneringen daaraan behoorden bij de beste die hij de afgelopen vijftien – bijna zestien – jaar had verzameld.
      Nadat hij zijn sigaret had opgerookt – zijn excuus om buiten te blijven staan – scheurde hij zijn blik los van de voertuigen en ging het poolcafé binnen. Zijn blik werd als eerste naar de bar getrokken, waar een paar bikers zaten die luid met elkaar praatten. Een van hen knipoogde naar hem toen hij Juans blik ving en Juan voelde dat zijn wangen een beetje kleurden. Het moest hen inmiddels wel opgevallen zijn dat hij niet als de meesten met een boog om hen heen liep, maar ze bewonderde en ze zelfs een beetje benijdde. Met hun getatoeëerde armen en leren motorjassen straalden ze autoriteit uit en het tribal-achtige symbool dat op hun ruggen stond gaf hem een gevoel van samenhorigheid. Een broederschap, dat waren ze. Hij knikte even naar het groepje mannen en wendde daarna zijn blik naar de achterste hoek waar de meeste van zijn vrienden al zaten.
      ‘Man, ik dacht dat je dood was ofzo,’ zei Emilio toen ze elkaar omarmden. ‘Ik heb je like tien keer gebeld.’
      Juan trok een mondhoek op. ‘Ik wilde je verhaal live horen.’
      Na het laatste berichtje dat hij van June had gekregen gisteren, had hij er wel een goed gevoel over en was het niet zo’n ramp om de verhalen van zijn vriend aan te horen. Nadat hij ook de anderen had begroet – ze waren met zijn zevenen – schoof hij naast Emilio op de houten bank.
      ‘Je wilt het verhaal live horen?’ Met een kreun liet Riley haar hoofd op de tafel zakken. ‘E’s spreektijd is voorbij hoor. Ik hoef niet wéér te horen hoe ver hij wel niet in haar kwam toen ze het op z’n hondjes deden. Hij legde ‘m nog net niet op tafel om het te laten zien.’
      ‘Wil ik best voor je doen hoor,’ grijnsde Emilio, die suggestief zijn broek los begon te maken totdat het meisje hem een schop gaf.
      ‘Ik heb je al een keer naakt gezien, dat was niet per se voor herhaling vatbaar.’
      ‘Toen was ik dertien. Sindsdien ben ik best gegroeid.’
      Juan trok een mondhoek op bij die herinnering. Emilio sneakte weleens de dameskleedkamer in om naar de douchende meisjes te kijken, en toe Riley dat had doorgehad, was ze de keer daarop doodleuk de jongensdouche ingelopen om hem te laten weten hoe dat voelde. Zo onder die koude douche was het niet bepaald iets geweest waar zijn vriend over kon opscheppen.
      ‘Dat mag ik hopen voor je. Anders geloof ik geen woord meer van welk seksverhaal je me ook ophangt.’ Ze rolde met haar ogen en keek toen Juan aan. ‘Waar was jij vrijdag trouwens? Je ging echt vet vroeg weg.’
      Zo onverschillig mogelijk haalde hij zijn schouders op. ‘Gewoon, bracht een meisje naar huis en we hebben nog een tijdje gechilld.’
      ‘O?’ Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Wie?’
      ‘Je kent haar toch niet.’
      ‘Dan kun je haar naam wel zeggen.’
      Juan aarzelde. Binnenkort zou iedereen het toch wel te weten komen en hij wist eigenlijk niet waarom hij het nog voor zichzelf wilde houden.
      ‘Was je bij June?’ flapte Emilio eruit voordat Juan kon besluiten of hij dat wilde. ‘Man, jij vertelt mij ook nooit meer wat! Was ze soms zo saai in bed als ik al gezegd had? Geen wonder dat je dan je bek erover gehouden hebt.’
      ‘Ik ben niet met haar naar bed geweest,’ mompelde hij. ‘We hebben gewoon wat gepraat enzo.’
      ‘Enzo? Gast, doe eens niet zo vaag. Wat heb je wel gedaan? Aan haar tieten gezeten? Haar getongd?’
      Hoewel Emilio altijd zo over meisjes praatte, liet het deze keer een geërgerde frons op zijn voorhoofd verschijnen. ‘We hebben gewoon gepraat, gedanst…’
      ‘Gedánst? Zelfs ík zou andere dingen met haar doen.’
      ‘E, hou je klep nou eens,’ kapte Riley hem af. ‘Niet iedereen is zo’n boerenpummel als jij.’
      De anderen lachten en Emilio trok verongelijkt zijn neus op.
      ‘June, dat is Jordy’s beste vriendin, toch?’ vroeg Riley.
      Plots een beetje zenuwachtig krabde Juan in zijn nek. Hij had niet verwacht dat iemand behalve Emilio haar zou kennen, maar Jordy was een van de weinige meisjes met wie Riley weleens sprak. ‘Ja,’ mompelde hij.
      Ze glimlachte. ‘Vind je haar leuk?’
      ‘Jawel,’ mompelde hij.
      ‘Jawel?’ Naast hem schoot Emilio in de lach. ‘Man je bent kapotverliefd op haar. Het is lachwekkend.’
      ‘Jij bent lachwekkend. En irritant. Ga eens wat drinken halen.’ Riley gaf hem een duw en met rollende ogen stond Emilio op en liep naar de bar toe, waar hij door Riley’s oom – die de tent bezat – geholpen werd.
      Riley schoof naast hem en streek even met haar hand door haar donkere, jongensachtige kapsel. ‘Die heeft altijd zoveel praatjes na een hete nacht dat ik ’t gevoel heb dat ie de helft uit z’n duim zuigt.’ Ze trommelde met haar vingers op de tafel en keek hem toen weer indringend aan. ‘Vindt ze jou ook leuk?’
      Zijn ogen schoten naar de overkant van de tafel. Twee van zijn vrienden zaten naar een tv-scherm met een rugby-wedstrijd te staren, één zat op zijn telefoon en de laatste begon fiet-fiew te fluiten toen Juan hem aankeek en nam toen grijnzend een slok van zijn cola.
      Juan duwde zijn gêne aan de kant en knikte zo nonchalant als hij kon. ‘Jep.’
      Rileys lippen krulden om in een vriendelijke glimlach. ‘Wat leuk. Wil je haar gewoon een keer doen of ben jij straks de eerste van onze vriendengroep met een vriendin?’
      Hij haalde zijn schouders op. ‘We zien wel hoe ’t loopt.’
      Emilio boog zich langs hem en zette een tray drinken op tafel. Daarna legde hij zijn handen op Juans schouders en kneep. ‘Nou mis ik alles, bro. Heb je haar mee naar huis genomen?’
      ‘Nee man. Ik bracht haar naar huis en voor ze naar binnen ging, liepen we nog even naar het park en hebben daar wat gepraat en gezoend.’
      Hoe romantisch het ook was geweest – hij wist wel beter dan daar in detail op in te gaan.
      Met een grijns wurmde Emilio zich weer tussen hen in en kwam half op Rileys schoot terecht, die hard op zij rug beukte voor ze zich onder hem uit kon worstelen.
      ‘Was ze goed? Je was vast haar eerste hè?’
      ‘Dat was niet te merken.’ De grijns hoefde hij niet eens te faken. ‘Ze wist echt wel wat ze deed.’
      Emilio grijnsde terug en sloeg een arm om hem heen. ‘Kee man. Nou ik moet bekennen dat ze best vaker een jurk mag aantrekken.’ Zijn wenkbrauwen deinden op en neer. ‘Eindelijk weten we wat die slobbertruien van haar verbergen.’ Hij draaide zijn hoofd even opzij, naar Riley. ‘Al hadden we dat ook aan jou kunnen vragen. Jij hebt d’r vast weleens naakt gezien na het sporten.’
      ‘Uhu. Maar dat had ik jullie niet aan jullie neus gehangen. ’t Is een kwetsbaar meisje. Wel een lieverd, geloof ik.’ Ze knipoogde naar hem.
      ‘Een lieverd,’ snoof Emilio. ‘Nou, daar wordt een man wild van… Melany daarentegen…’
      Riley stond op. ‘Ik ga kotsen als ik die naam nog een keer hoor. Kom, we gaan poolen,’ zei ze tegen een paar van de andere jongens.
      Juan bleef zitten toen de anderen opstonden, hij besloot de brave vriend uit te hangen en te luisteren naar wat Emilio hem blijkbaar al twee dagen wilde vertellen.

Zo tegen het krieken van de dag begonnen de zenuwen zich weer in zijn lichaam op te stapelen. Vandaag zou hij June weer zien. Het vooruitzicht liet hem van top tot teen gloeien. Hij wist niet helemaal hoe hij nu met haar moest omgaan – het was afgelopen zaterdag erg ongemakkelijk geweest. Tegen zijn vrienden had hij daar vanzelfsprekend niets over gezegd, dus hij hoopte maar dat die niet doorkregen dat niet alles zo makkelijk was gegaan als hij het had laten klinken.
      Hij ging expres wat eerder naar school toe nadat hij zijn vriend een slap excuus had opgehangen waarom hij er eerder moest zijn en hing wat bij de kluisjes rond totdat ze kwam opdagen.
      Met haar vriendinnen.
      Direct voelde hij zich onzeker. Tot zijn verbazing glimlachte Jordy naar hem, niet zo veelzeggend als normaal, eerder een beetje triest. Haar kluisje was vlak naast de zijne en hij schraapte zijn moed bij elkaar en zette een stap naar haar toe.
      ‘Sorry voor je neef,’ zei hij zacht. Nu June haar al verteld had wat er was gebeurd, leek het iets makkelijker. ‘Het liep enorm uit de hand. Ik wilde hem gewoon wat goeie dreunen geven.’
      ‘June vertelde het,’ zei ze zacht. ‘Maar bedankt dat je het zelf ook zegt, Juan.’ Ze hield zijn blik even vast. ‘En bedankt dat je je die avond over June hebt ontfermd. Ze vond het erg fijn met je.’
      Een warme gloed verspreidde zich over zijn wangen en zijn ogen schoten verder de gang door, tot ze June vonden die op haar knieën zat om bij haar kluisje te kunnen.
      ‘Jij ook bedankt,’ murmelde hij. ‘Voor de muziek. Dat eh – hielp erg.’
      Met een glimlach deed ze haar kluisje weer dicht, daarna keek ze even over haar schouder. ‘Ga maar naar haar toe als je wilt. Ik hou Beth wel bezig. Die eh – is nog niet zo’n fan van je.’
      Dat was hem al bekend. Hopelijk kon hij haar binnenkort van gedachten laten veranderen. Hij wachtte een paar tellen tot Jordy naar haar zwartharige vriendin was gelopen en ze een paar tellen later wegliepen. Toen June hen een beetje beduusd nakeek, haastte hij zich gauw naar hem toe.
      Onhandig schraapte hij zijn keel toen hij naast haar stond. ‘Uh, hé.’
      Toen ze haar gezicht naar hem toe draaide wist hij niet zo goed wat hij moest doen en in een reflex gaf hij haar een snelle kus op haar mondhoek. Hitte verspreidde zich over zijn gezicht en hij zag dat dat niet alleen bij hem gebeurde.
      ‘Sorry,’ mompelde hij toen hij besefte dat hij dat misschien beter niet had kunnen doen, midden in de gang. Hem kon het niet zo veel schelen, maar haar misschien wel. ‘Ik uh, ik ben gewoon blij je te zien.’ Hij had het zo warm dat hij de neiging moest onderdrukken om een flesje water uit zijn tas te halen. ‘Hoe uh, was je weekend?’ zei hij vlug, hopend dat een simpel gesprekje haar iets meer op haar gemak zou laten voelen.
      Een beetje verloren keek ze in de richting waarin haar vriendinnen waren verdwenen. Alleen Shawna stond nog bij hun kluisje, die zo langzaam haar boeken verwisselde dat hij vermoedde dat ze het expres deed.
      ‘Het was wel oké,’ zei ze zacht. ‘Niet heel bijzonder.’ Ze klemde een hand om haar bovenarm. ‘Jouwe wel?’
      ‘Gisteren heb ik wat rondgehangen met de jongens. In El Torro. Dat is een poolcafé. Je – je kan ook wel een keer mee als je wilt?’ Hij beet op de binnenkant van zijn lip. Nee, dat was een stom idee. Ze zou zich vreselijk ongemakkelijk bij zijn vrienden voelen. ‘Niet als zij er zijn,’ zei hij gauw. ‘Misschien alleen Riley. En dan kan Jordy ook mee.’ Hij keek haar hoopvol aan, al vermeed ze direct oogcontact. Ze wil eerst weten hoe het met Katie zit, realiseerde hij zich. ‘Ehm, nou, ik heb dus met Mateo over Katie gesproken en hij stelde voor dat jij misschien met een van haar vriendinnen kan afspreken. Wat drinken samen. Zodat je aan haar kan vragen wat er precies gebeurd is. Want hij denkt dat je het van een van hen toch eerder zal geloven dan wanneer hij het zelf zegt. En uh, misschien kan Beth zelf ook meegaan. Dan weet zij het zelf meteen ook. Mateo kan dat wel regelen, zei hij.’ Juan zweeg even, om haar de ruimte te geven om te antwoorden. Nerveus stak hij zijn handen in zijn broekzakken, voordat hij ergens aan zou gaan zitten frunniken. Na twee seconden werd de stilte hem echter al te veel en snel vervolgde hij. ‘Zou je – zou je dat fijn vinden?’
      Voordat ze kon antwoorden, ging de bel. Schrik flitste over haar gezicht; te laat komen was niets voor haar. Gauw pakte ze haar tas op en zwaaide die over haar schouder. Zelfs Shawna was al verdwenen.
      Ze keek hem schichtig aan. ‘Je hebt dezelfde les toch?’
      Hij knikte en zette zich af van de kluisjes. In een snel tempo liepen ze naar het lokaal toe – het meest verre dat er was, scheen het wel.
      ‘Ik denk dat het een goed idee is,’ zei ze na een tijdje. ‘Al vind ik het wel een beetje eng, aangezien ik haar niet ken.’
      ‘Ik wil best bij je blijven,’ zei hij terwijl ze de trap op gingen. ‘Maar als Beth erbij is, is dat denk ik niet zo’n goed idee.’
      ‘Nee,’ mompelde ze zuchtend. ‘Maar het is fijn dat je broer dat voor me wil doen.’
      Ze naderden het lokaal, dat al dicht was. Nerveus krabde ze aan haar elleboog.
      Juan legde een hand op haar onderrug. ‘Je komt heus niet meteen op de zwarte lijst terecht als je een keer te laat komt,’ knipoogde hij. ‘Wacht, sla een arm om me heen.’
      Een beetje overrompeld staarde ze hem aan.
      Een grijns speelde om zijn lippen. ‘Doe nu maar.’ Hij verplaatste zijn arm naar haar schouder en begon te hinken. ‘We zeggen gewoon dat ik viel en dat jij zo lief was om me naar boven te helpen. No way dat ze je dan straf geven.’
      Na een aarzeling gleed haar arm om hem heen.
      Hij grinnikte terwijl hij naar de deur hinkte. ‘Best romantisch toch, samen te laat komen?’
      Ze lachte zachtjes en hij voelde hoe ze hem iets steviger vasthield. Het horen van haar lach zorgde ervoor dat hij haar gezicht wilde omvatten en haar wilde kussen, maar hij negeerde dat hevige verlangen en concentreerde zich op de deur waarnaar ze onderweg waren.
      ‘Je moet wel stoppen met grijnzen,’ fluisterde ze, haar stem gespannen maar met een lichte toon. ‘Anders geloven ze je nooit.’
      Hij grinnikte en kon het niet laten om haar een kus te geven, tussen haar slaap en kaak in. ‘Ik zal dan wel doen alsof iemand anders dan jij me zo stevig vasthoudt.’

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen