Foto bij -3-

Never be too busy to meet someone new


Het meest afgelegen huis is het level 5 huis. Samen met Lin loop ik er naar toe.
“Elk huis bestaat uit vijf tweepersoonsslaapkamers en twee eenpersoons. Oftewel, er zijn tien plekken voor mutanten, een slaapkamer voor de huisbaas en ook nog eentje voor de huishoudster, Helena. Zij doet alle huishoudelijke taken. Ik hou het overzicht en zorg er voor dat iedereen veilig is en de huishoudster houdt het huis bij en kookt voor ons.
Je zult alleen op een kamer komen te liggen, aangezien er al acht bewoners zijn. Vier jongens en vier meisjes. De jongens slapen beneden en de meiden slapen op de eerste verdieping, waar mijn kantoor en de badkamers ook zijn. Op de tweede verdieping is er nog een grote slaapkamer en mijn slaapkamer en die van Helena,” vertelt Lin.
“Hoe zijn de bewoners?” vraag ik, want ik wil niet dat ik in een huis kom met alleen maar populaire mensen die heel hoog over zichzelf denken.
“Uhm, ze zijn allemaal heel aardig. Mitch en Jenny zijn de sportievelingen. Jack en Andy zijn de grappenmakers. Phoebe, Nikki en Finn zijn de studiebollen en Aurora is een modepopje, als ik het eerlijk mag zeggen.” Ik knik. Nou, we zullen zien hoe ik daar in ga passen.

We staan voor het huis en Lin doet meteen de deur open. Ik sta nog een beetje aarzelend te kijken naar het grote huis.
“Kom maar binnen hoor. Iedereen is als het goed is bezig met hun huiswerk.” Ik knik en loop dan toch maar naar binnen en stap op een getegelde zwart met witte vloer. Ik heb mezelf al lang geleden voorgenomen dat ik nooit iemands gedachte zou lezen zonder toestemming, dus het heeft waarschijnlijk tijd nodig om iedereen goed te leren kennen.
“Laten we maar meteen naar de woonkamer gaan,” zegt Lin en loopt de kamer links van ons in. Er staan drie grote donkergrijze stoffen banken en twee zwarte leren luie stoelen. Een grote salontafel staat in het midden met een staande klok die aan vier kanten de tijd aangeeft. Vijf tieners zitten in de woonkamer. Een blondharig meisje zit tegen een getinte jongen met afro aangekropen op een bank. Een andere jongen met lichtbruine krullen zit met zijn boek ernaast. Een meisje met bruin steil haar zit in een stoel en kijkt naar de lezende jongen met een boos gezicht. Een andere jongen met een licht tintje en donkerbruin krullend haar zit op de andere bank en claimt hem helemaal. Mijn blik blijft hangen bij hem.
“Ik zie dat jullie allemaal hard aan het werk zijn,” zegt Lin sarcastisch en ik moet lachen. De meeste zitten namelijk of met hun telefoon of laptop. Ze gaan meteen rechtzitten en ik voel dat ze gespannen zijn.

“Dit is Nora. Patrick en ik hebben haar vandaag ontmoet en ze komt instromen bij ons op school. Ze is net als jullie een level 5 mutant, dus ik hoop dat jullie haar welkom heten,” zegt Lin en nu krijg ik alle aandacht. De blonde staat meteen op en komt enthousiast naar me toegelopen.
“Ik ben Aurora. Wat leuk dat je bij ons in huis komt!” Haar blijheid is oprecht, ik voel het. Ook de bruine jongen staat enthousiast op en komt naar me toegelopen: “En ik ben Andy!” Hij is zelfs nog blijer dan Aurora.
“Ik ben Finn,” zegt de lezende jongen die blijft zitten, maar hij gunt me wel een vriendelijke glimlach.
“En waarom ben jij een level 5 mutant? Wat zijn jouw krachten?” vraagt het bruinharige meisje. Ik krijg een geïrriteerde indruk van haar.
“Omdat je het zo lief vraagt. Ik ben een telepath en ik heb telekinetische en empathische krachten. Oftewel, ik hoef je gedachte nog niet eens te lezen om te weten dat er spanning is tussen jou en Finn. En jij vindt het erger dan hij. Hij wil liever lezen en kennis opdoen,” zeg ik en Andy en Aurora krijgen beide een grote glimlach op hun gezicht.
“Oeh, burn,” lacht Andy.
“Het spijt me, Nikki, maar ze heeft wel gelijk,” zegt Aurora. Nikki kijkt boos voor zich uit.
“Ik mag jou wel,” zegt de nog onbekende jongen. “Ik ben Jack, by the way.”
“Phoebe, Jenny en Mitch zullen vast wel ergens anders in het huis rondhangen. Ik zal je je kamer laten zien en dan is het alweer bijna tijd voor Helena om te gaan kijken, denk ik,” zegt Lin.
“Riep iemand mij?” hoor ik een stem uit een andere kamer roepen. Een klapdeur die de woonkamer en eetkamer met de keuken scheidt gaat open. Een klein stevig vrouwtje van middelbare leeftijd komt aangelopen.
“Helena, dit is Nora. Ze is nieuw,” zegt Lin.
“Och, wat zie je er toch slecht uit,” zegt Helena. Nou, ook niet echt de reactie die ik had verwacht. “Daar zal ik met mijn kookkunsten wel veranderingen in brengen.” Ze lacht lief.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen