Haar ogen vulden zich met tranen toen die van hem dat ook deden. Zijn duim trilde toen hij het wangetje streelde. Een spoor van vocht trok vanaf zijn ooghoek tot aan zijn kaak naar beneden.
      ‘Wat is zijn naam? Of haar naam?’ Zijn stem klonk onvast, onwennig. Het waren niet alleen de emoties, het kwam ook doordat het al twee weken geleden was sinds Maddox haar had toegestaan hem te bezoeken.
      ‘Ik heb haar naar mijn moeder vernoemd. Tabitha.’
      ‘Ze is zo mooi.’
      Met een vertederd glimlachje keek Dana naar de gebroken jongen die nu haar dochtertje in zijn armen hield. Het deed hem veel – zoveel. Haar ook. Niemand anders had haar baby’tje vastgehouden en ze wilde ook niet dat iemand anders haar aanraakte.
      ‘Ze is nu zes dagen oud,’ vertelde ze. Haar hand lag op zijn knie. Zijn ogen waren op het kindje gericht, wier handje hij voorzichtig streelde.
      ‘Was – was alles goed gegaan bij de bevalling?’
      Dana knikte. ‘Ja.’ Het was heftig geweest – heel heftig. Een kind baren kon op zich al traumatiserend zijn, maar ze had er helemaal alleen voor gestaan. Geen moeder die haar tips gaf. Geen broer die haar er met harde woorden doorheen leidde. Geen Juice die haar hand fijnkneep, die nog gestrester was dan zij. Nooit eerder had ze zich zo eenzaam gevoeld – totdat het kindje geboren was. Totdat ze het in haar armen hield. Een stukje van haar. Een stukje van Juice. Een bezegeling van hun liefde.
      Ze keek weer naar Kip, hoe haar kleine meisje in zijn gespierde armen lag. Ze beeldde zich een iets donkerdere huidskleur en meer tatoeages in. Ze kon zijn grote, bruine ogen voor zich zien, verliefd op dit kleine wonder, maar tegelijkertijd zo bang om iets fout te doen, om haar te laten vallen.
      Zachtjes sniffend veegde ze langs haar wangen. Kips hand verplaatste zich naar die van haar en kneep er even in. Ze wisten allebei dat Juice degene was die het kindje nu had moeten vasthouden.
      ‘Heeft hij je nog laten bellen?’ vroeg Kip zacht.
      Dana haalde snotterend adem en schudde haar hoofd. ‘Nee.’
      ‘Zou je het willen?’
      Dana beet op haar lip. Dat had ze zich al heel vaak afgevraagd. Zou het hem goed doen, te weten dat zijn dochter gezond was? Ongetwijfeld. Voor even. Totdat hij zich weer realiseerde dat ze ver buiten zijn bereik waren. Hij moest haar loslaten, haar vergeten.
      ‘Ik denk dat het beter is van niet,’ zuchtte ze. ‘Niet alleen voor hem. Ik ben niet vergeten hoe Maddox me de vorige keer mishandelde nadat ik met hem gesproken had. Ik kan geen risico nemen. Niet met haar.’ Haar vingers streken langs het kleine voetje.
      Kip ving haar blik. ‘Hoe reageerde hij op haar?’
      Dana slikte moeizaam. ‘Hij wil haar niet vasthouden. Aan de ene kant ben ik daar blij om – maar het maakt me ook bang. De manier waarop hij soms naar haar kijkt…’ Een steek trok door haar borst. Haar gezicht moest betrekken, want hij gaf het kindje voorzichtig aan haar terug.
      Dana legde het in arm en drukte trillend een kus tegen het zachte voorhoofdje. Een traan glipte langs haar wang naar beneden.
      ‘Ik ben zo bang, Kip,’ fluisterde ze. ‘Ik ben zo bang dat hij haar wat aandoet. Ze is zo fragiel, zo machteloos.’ Ze klemde Tabitha wat steviger in haar armen. ‘Elke keer als ik haar niet stil krijg als ze huilt, wordt zijn gezicht strak en dan ben ik zo bang…’
      Het meisje voelde haar angst, haar verdriet en begon te snikken. Gauw stond Dana op en wiegde haar in haar armen, kleine rondjes door de kamer lopend.
      ‘Ssh,’ fluisterde ze. ‘Ssh lieverd. Er is niets aan de hand.’ Haar eigen gejaagde ademhaling sprak haar woorden tegen. Ze probeerde zich tegen de paniek te weren, maar de angst zat zo diep en was zo reëel dat ze geen kalmte kon vinden.
      Kip stond op en sloeg een arm om haar heen. Hij kuste haar wang. ‘Ik ga je hier wegkrijgen, Deen. Jullie allebei. Ik heb hier lang genoeg gezeten om over een plan na te denken.’
      Schichtig keek ze hem aan. Negen maanden zaten ze hier al vast – zijn laatste ontsnappingspoging was zo roekeloos geweest dat hij er bijna door was gestorven. ‘Als het mislukt…’
      Hij haalde diep adem. ‘We moeten het pas doen als we geen andere mogelijkheid hebben. Als je zeker weet dat hij je kindje wat gaat aandoen.’
      Dana keek weer naar haar dochtertje. Ze bewoog onrustig haar hoofd heen en weer en maakte klagende geluidjes, maar ze huilde niet meer. Ze was sterk, net als haar ouders. Ze haalde diep adem en keek Kip aan. ‘Wat ben je van plan?’
      ‘Ik heb een mes nodig, of een vork. Kun je die naar binnen smokkelen?’
      Trillerig knikte ze en veegde langs haar ogen. ‘Je weet – je weet wat hij met je doet als het mislukt, hè?’
      ‘Het gaat niet mislukken. Deze keer wordt het geen impulsieve actie.’ Hij legde een hand tegen haar wang en keek haar indringend aan. ‘Ik haal de kleine en jou hier weg, oké?’ Zijn baard prikte haar huid toen hij opnieuw een kus gaf – deze keer op haar mondhoek.
      Dana ademde scherp in toen ze elkaar aankeken. Ze was bijna vergeten hoe het voelde om een kus te krijgen van iemand die ze niet haatte. Ze zag de aarzeling in zijn ogen – en wist dat die ook in haar eigen ogen te lezen was.
      Hij hield van een ander – net als zij.
      Maar ze hunkerde plotseling naar zijn lippen, naar een beetje liefde, naar iets anders dan Maddox’ koude aanrakingen. Een klein knuistje duwde tegen haar borst en leidde haar af. Een blos trok langs haar gezicht en ze draaide zich gehaast om, nieuwe tranen weg knipperend.
      Rillend drukte ze een kus op Tabitha’s hoofd. ‘Mama zal nooit van iemand houden zoals ze van papa houdt,’ fluisterde ze. ‘Vergeet dat nooit.’
      Ze kneep haar ogen dicht. Nee Dana, vergeet dat nooit. Kip kan je nooit geven wat je zo vreselijk mist.
      Ze wist dat het waar was. Maar hij kon het gapende gat in haar binnenste misschien wel een beetje opvullen. Zelfs al was het maar een klein beetje.




Reacties (5)

  • VampireMouse

    Noooo straks maak je mij ngg aan 't huilen met die kleine en Dana EN kip en Natuurlijk Juice
    Zo mooi geschreven. Ze moeten ontspannen hoor! En als ze een kogel door z'n kop jassen in de tussentijd kan hij ook niet meer achter ze aan komen!

    X

    4 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Awh dit is zo sneu!!

    4 maanden geleden
  • iceprinces14

    ONTSNAPPEN!!!!!!

    4 maanden geleden
  • AmeranthaGaia

    Ze wisten allebei dat Juice degene was die het kindje nu had moeten vasthouden.
    Oké, nu ben ik dus bijna aan het janken. En bedankt, hoor.

    ‘Elke keer als ik haar niet stil krijg als ze huilt, wordt zijn gezicht strak en dan ben ik zo bang…’
    Als Maddox Tabitha iets aandoet, ben ik echt 100% bereid te sterven in een poging hem te vermoorden.

    ‘Het gaat niet mislukken.'
    Oké, het gaat dus duidelijk mislukken.

    Maar ze hunkerde plotseling naar zijn lippen, naar een beetje liefde, naar iets anders dan Maddox’ koude aanrakingen.
    Pardon? Laten we dat eens even niet doen. Echt, geen sprake van! Luister, Dana, jij blijft met je tengels van Kip af en wacht braaf tot die tengels zeg maar weer binnen Juices bereik zijn (Wat sowieso gaat gebeuren, want dat heb ik net besloten).

    4 maanden geleden
  • SPECS

    Wat een kut situatie zeg, jeez pff :c

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen