Foto bij Lifesaver one

Jess Dickens.

De sirenes loeien, omringd door een aantal beveiliging auto's komt de ambulance aangereden. De beveiligers stappen zo gauw als mogelijk uit en verzamelen zich om de ambulance. Ik bind mijn haren vast in een hoge staart. ''AAN DE KANT!'' roep ik hard en duw wat van de grote mannen opzij. ''LAAT ME MIJN WERK DOEN!'' roep ik. De ambulance medewerkers komen de ambulance uit en openen hun deuren terwijl een van de twee mij verteld wat er aan de hand is.
In de ambulance wordt de jongen in de ambulance gereanimeerd. De ambulanceverpleegkundige gaat op zijn knieën op de brancard zitten. ''Hij is weer gecrasht in de ambulance.'' roept zijn collega naar mij. Ik ren met de brancard in mijn handen naar binnen toe en breng de brancard in de daarvoor bestemde trauma kamer.
''Oke Dickens, wat gaan we doen?'' vraagt de arts die in de kamer te wachten staat. ''Ik wil dat jij de reanimatie overneemt.'' ik wijs een van de co-assistenten aan. Ik kijk naar de anesthesiemedewerker. ''Jij brengt een infuus in.'' zeg ik. ''LOS.'' hij zet de twee schijven op de patiënt zijn borstkas waarna iedereen los laat, hij dient een schok toe. ''Nogmaals.'' roep ik. ''LOS.'' ik hoor de machine achter me in een wat normaler tempo piepen.
''Ik ga intuberen, dr. Hennes, kunt u kijken naar ander mogelijk letsel?'' hij knikt en gaat aan de slag. Ik trek wat spullen uit de kast en breng een beademingsbuis binnen bij de jongeman.
''Dickens, we moeten opereren.'' ik kijk op van mijn handelen. ''Op de scans is schade aan de longen en een bloeding in de buik te zien, we moeten nu gaan opereren.'' roept hij. Ik knik. ''Oké, bel de OK en zeg dat we er nu meteen aankomen.'' roep ik de kamer rond.
''Mittens, zoek uit of hij allergieën heeft of andere ziektes in de voorgeschiedenis, stel de familie op de hoogte en kom het melden in de OK!'' roep ik. Hij knikt.
We rennen met het bed richting de OK, waarna we beginnen te opereren.
Acht lange uren later sta ik mijn handen te wassen. ''Goed werk dr. Dickens.'' geeft dr. Hennes, of wel James aan. Ik knik.
''U ook, het is altijd fijn om samen met u in de OK te staan.'' glimlach ik. Hij klopt op zijn schouder. ''Je bent een veelbelovende chirurg.'' zegt hij. Ik glimlach tevreden. ''Dankuwel.. Ik ga de familie op de hoogte stellen.'' zeg ik. Hij knikt. ''Daarna even wat eten en koffie drinken.'' zegt hij. Ik knik.
Ik doe mijn haren opnieuw in een staart en loop richting de wachtruimte voor familie met het dossier in mijn handen. De jongen lag hier onder een schuilnaam, welke de familie als het goed is weet. Door alle hectiek heb ik niet eens fatsoenlijk kunnen kijken wie de jongen is.
Ik zucht even uitgeput. Mijn voeten doen zeer en mijn rug. Acht uur in de operatiekamer staan is lang.
''Familie van dhr. Brooks?'' roep ik en kijk om. ''Dhr. H. Brooks?!'' ik hoor niks. ''Brooks?!'' roep ik nogmaals, iets harder. ''Sorry dokter.. Ik moet nog even wennen aan de naam Brooks.'' hoor ik naast me. Het is een vrouw, samen met een vrouw van een jaar of 28 en een man. Ik zie aan hun ogen dat ze gehuild hebben.
''Mijn naam is Dr. Dickens.. Laten we even gaan zitten, dan zal ik u alles vertellen.'' zeg ik. ''Je zal vast moe zijn lieverd, na acht uur.'' zegt ze en legt haar hand op mijn schouder. Wat lief.
Ik glimlach. ''Ik heb alles ervoor over als ik iemand kan helpen.'' zeg ik. We nemen plaats op de banken.
''Allereerst kan ik jullie vertellen dat de operatie succesvol is geweest, uw zoon ligt nu op de intensive care en hij is stabiel.'' zeg ik. Ik hoor opgeluchte zuchten. Ik krijg van de man een kop koffie in mijn handen geduwd. ''Oh, wat lief.. Bedankt.'' Ik neem een voorzichtige slok, het smaakt heerlijk.
''Als jullie dat fijn vinden kan ik jullie alles uitleggen wat ik heb gedaan.'' ze knikken alledrie. Ik begin hun van alles uit te leggen.
''Hij had een flinke bloeding in de buikholte en een klaplong, ook heeft hij zijn onderbeen gebroken.'' geef ik aan. ''Hij is stabiel op de IC, hij heeft nog wel zuurstof nodig en wordt streng gemonitord, maar ik verwacht dat hij binnen 24 uur bij zal komen.'' zeg ik. Ik kijk op als mijn pieper afgaat.
''Ik word opgepiept.'' zeg ik. Het is de kamer van de jongen, het is geen noodgeval, anders zou er 112 op mijn pieper staan.
''Het is bij jullie zoon, als jullie willen mogen jullie mee. Ik verwacht niet dat hij al bij is, het is een hele zware operatie geweest voor hem.'' geef ik aan. Ze knikken en verzamelen hun spullen. “Volg mij maar.” Zeg ik en neem hun mee richting de IC.
“Hoe oud ben je, lieverd?” Vraagt de vrouw. Ze stelt zich voor als Anne, zijn zus als Gemma en zijn vader als Desmond. “Mijn voornaam is Jess. Ik ben pas geleden 25 geworden.” Vertel ik.
“En dan werk je hier al als arts... fantastisch. Weet je al welk specialisme je voor wilt kiezen?” vraagt Anne gefascineerd. “Ik zit te denken aan de trauma/acute zorg.” Glimlach ik. Ik stop voor de ingang van de IC. “Mag ik jullie waarschuwen, dat het geen fraai gezicht is..” zeg ik. Ze knikken. Ik scan mijn pas waarna de deuren openvliegen. We lopen door naar de kamer waar hun zoon ligt. “Hier is hij.” Geef ik aan en wijs naar binnen. Zijn zusje en vader lopen naar binnen en schrikken, maar Anne blijft staan. Ze pakt mijn arm vast en tranen vullen haar ogen. “Het is oké. Hij heeft je nodig..” zeg ik. Ik leg mijn hand op haar arm. “We gaan samen.” Zeg ik. Ze knikt en zucht. We lopen samen naar binnen. “Oh Harry...” ze barst in huilen uit en loopt op hem af. Ze kust hem in zijn gezicht. “Dr. Dickens, ik heb de bloeduitslagen.” Zegt een van de verpleegkundigen. Ik knik. “Ik ben op de gang, laat het maar weten als jullie mij nodig hebben.” Zeg ik. “Danku..” zegt Gemma. “Zeg maar je.” Glimlach ik en loop de kamer uit. Ik bekijk vanaf de balie de uitslagen, welke goed zijn. Gelukkig.
Ik bekijk de jongen die in het bed ligt. Ik herken hem niet, maar ik moet toegeven. De jongen is knap. Ik bloos bij mijn gedachte.. zo mag ik niet denken over mijn patiënten.
“Dickens. Je shift zit erop.” Ik knik en draag mijn patiënten over.
Ik loop de kamer van de jongen, Harry, in. “Mijn dienst zit erop.. ik ben er morgen weer.. ik hoop hem dan bij te zien.” Glimlach ik. “Dankjewel Jess.” Anne knuffelt mij. “Je bent een engel.” Ik glimlach. “Tot morgen..”
ik verlaat de IC, kleed me om in de kleedruimte en rij met mijn auto naar huis.
Hoe bizar is het, dat als je staat op te treden een stagedive doet en niet opgevangen wordt.. Ik vraag me af wat voor artiest hij is, ik herkende hem niet. Ik was in ieder geval blij dat ik hem heb kunnen redden vandaag..



———–——
Jeej! Het eerste hoofdstukje!
Veel leesplezier:)

Liefs,
Robin

Reacties (2)

  • IrishNialler

    Eindelijk weer eens een verhaal waarbij mijn interesse gewekt word (=

    4 maanden geleden
  • ZaynStylesS

    Aaaaaah!

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen