Foto bij Lifesaver two

''Dr. Dickens, uw patiënt komt bij.'' ik kijk op. ''Echt?!'' ik ren met mijn koffie in mijn handen de kamer in van de jongen. ''Mr. Brooks?!'' de jongen opent langzaam zijn ogen en kijkt heel verward naar de verpleegkundige die zijn naamt staat te roepen. ''Mr. Brooks, hoort u mij?'' ik sluit de deur en zet de koffie op zijn nachtkastje. De jongen schud zijn hoofd. Hij herkent de naam niet..
''Harry?'' zeg ik zacht. Ik noem patiënten normaal nooit bij hun voornaam, maar ik had zijn moeder toevallig gister zijn naam horen zeggen. Hij kijkt naar me, compleet verward en in paniek. ''Harry heet je, toch?'' hij knikt voorzichtig, ik voel hoe hij mijn hand vastpakt. Een tinteling schiet door mijn lichaam.
''Mijn naam is Dr. Dickens, je ligt in het Mercy West ziekenhuis.'' zeg ik. Ik knijp zacht in zijn hand. ''Kun je proberen om iets te zeggen?'' vraag ik hem. Hij likt langs zijn lippen en kijkt wat verward voor zich uit. ''Mag ik..'' brengt hij met moeite uit. Ik kijk hem aan. ''Neem je tijd.'' spreek ik hem bemoedigend toe. ''wat drinken?'' komt eruit.
Ik moet een beetje lachen. ''Tuurlijk mag dat.'' glimlach ik. ''Ik ga het wel halen.'' zegt de verpleegkundige naast mij. ''Is goed.'' zeg ik.
Ik richt mijn aandacht weer op de jongen. ''De eerste vraag die mensen normaal stellen is wat is er gebeurd.'' grinnik ik.
Ik zie een voorzichtige lach op zijn gezicht ontstaan. Ik pak het glas water met een rietje van de verpleegkundige aan. ''Ik red het wel zo.'' zeg ik, waarna ze de kamer verlaat.
Ik breng het rietje naar zijn mond en zie hoe hij gulzig begint te drinken. Mijn ogen vallen op zijn lippen die zich omsluiten om het rietje. Ik bijt op mijn lip en wend mijn blik af. Ik zet het glas neer en pak een doekje natgemaakt met wat water. Ik veeg zijn lippen af. Hij kijkt me dankbaar aan.
''Dankjewel.'' zegt hij. Ik glimlach. ''Ik dacht dat ze alleen in series hele knappe dokters hadden.'' zegt hij. Ik merk dat ik binnen een seconde knalrood aanloop, waarop hij zachtjes lacht. ''Ik wou je niet in verlegenheid brengen.'' zegt hij. Ik bedenk mijn wangen met mijn handen. ''Ik weet niet waar je het over hebt.'' glimlach ik. ''Wat vind je van mij?'' Ontzettend knap..
Jess... doe normaal. ''Laten we het professioneel houden.'' zeg ik. ''Hm, dan moet ik maar wachten tot ik hier weg mag.'' zegt hij.
''Dan zorg ik dat ik je hier houd.'' grap ik. Hij moet lachen. ''Zodat je me elke dag kan zien?'' ik bloos en rol met mijn ogen. ''Genoeg geweest.'' zeg ik. ''Je bent schattig als je bloost.'' zegt hij. ''Harry!'' ik geef hem een tikje tegen zijn schouder.
''Hoe weet je mijn naam?'' vraagt hij. ''En waarom noemde die andere dame me net meneer Brooks?'' vraagt hij. ''Je ligt hier onder een schuilnaam.. Ik ken je naam omdat je moeder die gister zei toen ze hier binnenkwam.'' zei ik. Hij kijkt op. ''Zijn mijn ouders hier?'' vraagt hij. ''Ik ben net tien minuten binnen, ik weet het niet. Ze hebben gister acht uur gewacht tijdens je operatie.'' zeg ik. Hij knikt. ''Acht uur?!'' vraagt hij verbaasd.
Ik knik. ''Ja.. lang hé? Ik heb je geopereerd.'' zeg ik. Hij grijnst. ''Ik had je graag in actie willen zien.'' grinnikt hij. ''Was je niet stiekem vanuit de hoek aan het kijken dan?'' lach ik.
Hij glimlacht. ''Weet je nog wat er gebeurd is?'' vervolg ik. ''Ja.. ik weet nog dat ik wilde stagediven en iedereen stond klaar, maar uiteindelijk werd ik niet opgevangen..'' zegt hij. Ik knik. ''Toen ben je buiten bewustzijn geraakt.'' zeg ik. ''Ja daarna weet ik ook niks meer tot nu.'' zegt hij. ''Wil je het weten?'' vraag ik.
''Alleen als jij het vertelt.'' hij knipoogt. Ik lach en neem plaats op een stoel naast zijn bed.
''Is die van jou?'' hij wijst naar de beker op zijn nachtkastje. ''Oh ja, die zal wel koud zijn inmiddels.'' lach ik en pak de beker. Ik neem een slok en knik. ''Jup, koud.''
''Vervelend..'' zegt hij. ''Ach, ik ben het wel gewend.'' ik moet lachen en knipoog. Hij grijnst. Ik begin hem te vertellen wat er gebeurd is. ''Ben ik twee keer gereanimeerd?'' ik zie tranen opwellen in zijn ogen, opnieuw pakt hij mijn hand vast. Ik knik. ''Ja.'' zeg ik. Ik geef hem een zakdoek zodat hij zijn tranen weg kan vegen. ''Ik ga nooit meer stage diven.'' zegt hij. ''Daar kan ik me iets bij voorstellen, Harry.'' zeg ik.
''Horen jullie patiënten niet bij hun achternaam te noemen?'' vraagt hij. Ik knik. ''Jawel.. ik weet je achternaam alleen niet.'' zeg ik.
''Niet verder vertellen, Styles.'' hij legt zijn vinger op zijn lippen. ''Harry Styles.'' zeg ik. ''Daar gaat je schuilnaam.'' zeg ik. ''Geheimpje tussen jou en mij.'' zegt hij. ''Ken je me niet?''
Ik schud mijn hoofd van nee. ''Je naam komt me wel bekend voor, maar ik kan het niet plaatsen.'' zeg ik. ''Ik heb in de boyband One Direction gezeten.'' vertelt hij. ''Ah, vandaar.. Nu weet ik het wel.'' glimlach ik. Hij knikt. ''Ga je nu dan elke keer gillend mijn kamer inkomen?''
Ik lach. ''Ik zal je uit je droom helpen, nee.'' lach ik. ''Jammer.'' zegt hij.
''Harry?!'' de deur staat open, ik zie Anne, Harry's moeder in de deuropening staan, met zijn zus Gemma en Desmond.
Ik zie Anne naar onze handen kijken en laat hem gauw los. ''Ik zal jullie even wat privacy geven.'' zeg ik.
''Je mag wel blijven.'' zegt Harry. Ik kijk hem aan. ''Hij lijkt zich op zijn gemak te voelen bij je.'' zegt Anne. Ik knik.
''Ik ben op de gang als jullie me nodig hebben.'' zeg ik en sta op. Ik trek mijn doktersjas recht en neem mijn koffie om vervolgens de kamer te verlaten. Ik sluit de deur achter me en laat me even met mijn rug tegen de deur vallen. Mijn wangen gloeien helemaal. Hij maakte me verlegen, ik had zelfs een beetje met hem geflirt.. Dat kan niet, als chirurg met je patiënt flirten.
Ik bijt op mijn lip en gooi de koffie weg. Ik kijk op mijn pieper. ''112 op de spoed.'' ik zucht en loop de kamer in van Harry.
''Ik moet nu weg, als er iets is, laat me dan oppiepen door een van de verpleegkundigen.'' geef ik aan. Ze knikken waarna ik hard wegren naar de eerste hulp.

Reacties (2)

  • IrishNialler

    En gewoon flirten ook.
    Ik vraag me af zouden mensen dat in het echt ook doen?
    (niet als kritiek maar ik vroeg het mij gewoon af aangezien ik zag dat je verpleegkundige was)

    2 maanden geleden
    • HARRYSTYLES__

      Haha, ja dit gebeurt in het echt ook wel eens dat patiënten proberen te flirten. Ik ben zelfs eens mee uit gevraagd door een patiënt haha, geweigerd natuurlijk;)

      Vat het zeker niet als kritiek op! Goeie vraag

      2 maanden geleden
  • ZaynStylesS

    Dit is zó leuk!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen